ေကာင္းတဲ ့အတုေတာ့ ခိုးေစခ်င္

ဂ်ပန္  နာဂိုရာၿမိဳ ့က နာမည္ၾကီး Osukannon ဘုရားေက်ာင္းကိုေရာက္ သြားေတာ့ ေရးခ်င္တာေလးေတြ ေပၚလာတယ္ ..။

ဂ်ပန္ၿပည္ဟာ ကမၻာမွာနာမည္ေက်ာ္ၿခင္းရဲ ့အဓိက အေၾကာင္းအရင္းက လွပသန္ ့ရွင္းမွုနဲ ့ စည္းကမ္းရွိမွဳတို့ေၾကာင့္ပါ--သူတို့ဟာ တကယ္လဲ နာမည္ၾကီးတဲ့အတုိင္း လူတဦးခ်င္းစီမွာ ကိုယ္ပိုင္ အသိစိတ္ဓါတ္ေတြရွိတာ ခ်ီးက်ဴးစရာပါ ....။

သူတို့ရဲ ့အိမ္၊သူတို့ရဲ့လမ္း၊သူတို့ရဲ ့ၿမိဳ ့၊သူတုို ့ရဲ ့ႏိုင္ငံ  ကို သူတို့အၿမဲတမ္း လွပသပ္ယပ္ၿပီး စည္းစနစ္တက်ရွိေအာင္ထိမ္းသိမ္းႏိုင္ၾကတယ္...။

သူတို့ဟာ ခ်မွတ္ထားတဲ ့ ဥပေဒ စည္းကမ္းေတြ ၊က်င့္၀တ္ေတြကို တေသြမတိမ္း အားလံုးလိုက္နာၾကတယ္
သူတို့ဆီ လာလည္တဲ့ သူေတြ အားက်အတုယူခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ သူတို့လုပ္ၿပႏိုင္တယ္

ဒါ ငါတို့ၿပည္ လို့ ဂုဏ္ယူစြာနဲ ့ ေနရာတိုင္းကို သူတို ့ ခ်ၿပရဲၾကတယ္...။

ဒီလိုေၿပာေနတာ  က်မက ဂ်ပန္ၿပည္ကို ခ်စ္လို့-အားက်အထင္ၾကီးလို့ေၿပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး
ကိုယ့္ၿမန္မာၿပည္က ၿမန္မာေတြကိုလဲ ဒီလို  တဦးခ်င္းတေယာက္ခ်င္း  ကိုယ္ပိုင္အသိနဲ ့စည္းကမ္းရွိေစခ်င္လို့ပါ--
ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ဥပမာမေပးခ်င္ပါဘူး--

ခုေရာက္ခဲ့တဲ ့Osukannon ဘုရားေက်ာင္းက ပံုေလးေတြ နဲေၿပာၿပမယ္ေနာ္--

ဘုရားေက်ာင္းၾကီးရဲ ့မ်ကိနွာစာ




ဘုရားရွင္ကိုပူေဇာ္ဖို ့ ဖေယာင္းတိုင္ အေမႊးတိုင္ေတြ၀ယ္ရေအာင္...
ဟယ္ ဘယ္သူမွလဲမရွိပါလား--ေအာ -စာေရးထားတာပဲ--က်သင့္ေငြထည့္ၿပီးယူရံုပဲကိုး
သစ္သားပံုးေလးထဲကို ပိုက္ဆံ ယန္းတစ္ရာထည့္ၿပီးရင္ ကိုယ္ပူေဇာ္ခ်င္သေလာက္ ယူလို့ရတယ္
(အင္း--လာတဲ့သူေတြထဲမွာ --အိမ္မွာမီးထြန္းဖို့ယူသြားမယ့္သူေတြ မပါေလာက္ပါဘူးေနာ္ :D




အေမႊးတိုင္ေလးေတြကလဲ ယန္းတစ္ရာထည့္ၿပီးရင္ လိုသေလာက္ မီးပူေဇာ္လို ့ရပါသတဲ ့--
ပိုက္ဆံထည့္မထည့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ ့ ေဂါပက လူၾကီးလဲမရွိပါဘူး--
 
ဘယ္ေနရာမွာ ဘာလုပ္ရင္  ဘယ္ေလာက္ထညိ့ပါဆိုတာ  --ေနရာတိုင္းမွာစာေလးေတြကပ္ထားလိုက္ရံုပဲ--
အင္း--ေအာ္ဟစ္ဆူညံၿပီးဆုေတာင္းေပးမယ့္သူမရွိ--အလွူခံဖို့အတင္းတိုက္တြန္းမယ့္သူမရွိ--အးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္စြာဘုရားဖူးလို့ေတာ့ၿပီးသြားၿပီ---ဘုရားေက်ာင္းေအာက္ၿပန္ဆင္းေတာ့မယ္--

ဟယ္--ခိုေလးေတြက ခ်စ္စရာ--

ခိုစာေက်ြးေတာ့မယ္--ေအာ--ဒီမွာလဲ စာေရးတာတာပဲ-- ခိုစာဖိုးက  ယန္း ၅၀ တဲ ့--မွန္တံခါးေလးဖြင္ ့ၿပီး ပိုက္ဆံထည္ ့ၿပီး ခိုစာယူေပါ ့--
(ပိုက္ဆံ မထည္ ့ဘဲ ခိုစာယူေက်ြးရင္ေ၇ာ---ဘယ္သူသိတာမွတ္လို့--)


 ဒီၿမွားၿပထားတဲ့ အေပါက္ေလးထဲ ကို က်သင့္ေငြကိုထည့္ပါ-

အစာေက်ြးလိုက္တဲ့အခါ ေက်ာင္းတပတ္ ၀ဲပ်ံၿပေနတဲ ့ ခိုေလးေတြ---


ေအာ--သူတို့ေမာသြားၿ႔ပီ --ဘုရားေက်ာင္းထိပ္မွာ ခဏနားေနၾကၿ႔ပီ--


အစာေက်ြးရက်ိဳးနပ္ေအာင္ လုပ္ၿပၾကရတာေလ---သူမ်ားေက်ြးတာကို အလကားမစားဘဲ ေၿဖေဖ်ာ္ေပးတဲ့ သေဘာပါ--
ငွက္ကေလးေတြကေတာ့ ဒီလို လုပ္ၿပဖို ့စိတ္ကူးေပၚမယ္မထင္ဘူး--အသိဥာဏ္ရွိတဲ ့လူေတြရဲ ့ သြန္သင္ၿပသမွူပဲၿဖစ္ရမယ္-ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီလိုေလး ပ်ံၿပေတာ ့ ခိုစာေက်ြးတဲ့သူေတြလဲ စိတ္ခ်မ္းသာၿ႔ပီး သဒၵါစိတ္ ေပါက္တာေပါ ့-ေက်ြးခ်င္တဲ့သူေတြမ်ားတန္းစီလို့-

 
ကဲ--တို့လဲ ဘုရားက်ာင္းအထြက္နားက လူရုပ္ေလးကိုဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး ၿပန္ေတာ့မယ္-ိတိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းတဲ ့ဘုရားေက်ာင္းထဲက ထြက္လာေတာ့လဲ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးေအးခ်မ္းၿခင္းနဲ့အတူ တို့ၿမန္မာၿပည္ကဘုရားေတြကိုလဲ ဒီလို တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းစြာ ဖူးခ်င္တယ္--

ဘုရားလာဖူးတဲ့သူေတြ  အေႏွာင့္အယွက္ ၿဖစ္ေစမယ့္တစာတစာ ေအာ္ဟစ္ဆူညံေန တဲ ့ေစ်းေရာင္းသံေတြ--

ဘုရားလာဖူးတဲ့သူေတြ ပိုက္ဆံပါမွန္း မပါမွန္းမသိ  နိဗာန္ေရာက္ေအာင္ လွဴ တန္းခိုင္းေနတဲ့ တိုက္တြန္းသံေတြ --

အဲဒါေတြကိုလဲေပ်ာက္ပ်က္ေစခ်င္ပါတယ္--

ကမၻာမွာ ၿမန္မာၿပည္ဆိုတာ  ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြေပါမ်ားလွပါတယ္ဆိုၿပီး သတင္းေမႊးေနတဲ ့ႏိုင္ငံပါ--
 ေခတ္အေၿခအေနေကာင္းရင္ ၿမန္မာၿပည္က  ဘုရားေတြကို သြားဖူးၾကမယ္ဟဲ ့ ဆိုၿပီး အားခဲထားၾကတဲ ့
ကမၻာလွညိ ့ခရီးသည္ေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္--

ခုခ်ိန္ကစၿပီး လာၾကေတာ့မွာပါ။

သူတို့လာခ်င္ေလာက္ေအာင္ တို့ၿမန္မာၿပည္မွာလဲ အစစအရာရာ စည္းကမ္းရွိေစခ်င္တယ္--
လာတဲ့ သူေတြ စိတ္မပ်က္သြားရေအာင္---အထင္မေသးသြားရေအာင္  -တို့ၿမန္မာၿပည္ဟာ ဒီလိုပဲေဟ ့လို ့ ဂုဏ္ယူစြာ ခ်ၿပခ်င္ပါတယ္--

သူမ်ားႏိုင္ငံေတြကို ခရီးသည္ေတြ ဘာေၾကာင့္အသြားမ်ားလဲ--ဘာေၾကာင့္ၾကိဳက္ၾကလဲ --

သူတို့မွာ ဘာအားသာခ်က္ရွိလဲ--

ေကာင္းတဲ့အတုေတြ ယူၾကပါစို့လားး

တို့ၿမန္မာၿပည္ၾကီးကို  ကမၱာက ခ်ီးက်ဴးေလးစားအားက်လာရေအာင္  တို့ေတြ အတူၾကိဳစား ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကပါစို ့ေနာ္----


ေမတၱာမြန္ျဖင္ ့

ၾကာျဖဴႏြယ္

`` ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးဆိုတာ.... ``

ခုေခတ္ က်မတို ့ႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာအိမ္ထဲမွာပဲေနၾကတာမဟုတ္ဘဲ ေယာက်ၤားသားေတြ နဲ ့ ရင္ေဘာင္တန္းျပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကရတာပါ။ ရဲရင္ ့ထက္ျမက္ ျပီး ၾကိဳးစားေနတဲ ့ မိန္းမသားေတြ လုပ္ငန္းခြင္တိုင္းမွာရွိပါတယ္။

ျမန္မာမေလးေတြ အလုပ္ၾကိဳးစားၾကတာ ကို က်မမိတ္ေဆြ ဂ်ပန္တစ္ေယာက္က မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ခ်ီးက်ဴးဖူးပါတယ္။

အရင္လ က က်မ နဲ ့ သူ ေနာင္ခ်ိဳဘက္သြားျပီး စိုက္ခင္းေတြ လိုက္ေလ ့လာခဲ့ပါတယ္။
မိုး၀င္စအခ်ိန္မို ့ စိုက္ခင္းေတြ ေျမထြန္ ၊ မ်ိဳးေစ ့ခ်ေနၾကပါျပီ။ရြာငယ္ေလးေတြမွာဆို အကုန္ စိုက္ခင္းထဲဆင္းၾကလို ့ ရြာထဲမွာလူေတာင္မရွိဘဲ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။

က်မတို ့ ကားနဲ ့ စိုက္ခင္းေတြလိုက္ၾကည့္ၾကေတာ့ ေတြ ့ရတာ မိန္းမေတြ က ေပါက္တူးေပါက္ၾက ၊ ပ်ိဳးႏုတ္ၾက နဲ ့လုပ္ေနတာ ျမင္ေတာ့ သူ ေသခ်ာၾကည့္ျပီး ျမန္မာမ ေတြ ရတဲ ့ေယာက်ၤားေတြ ကံေကာင္းတယ္တဲ ့...အခ်က္အျပဳတ္လည္းရတယ္ ၊ အလုပ္ဆိုလည္း ေယာက်ၤားနဲ ့တန္းတူ လုပ္ႏို္င္တယ္တဲ ့..

သူတို ့ဆီက ဂ်ပန္မေတြက ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး လွပႏုရြေနေအာင္ အလွျပင္ျပီးေယာက်ၤားလုပ္စာ ထိုင္ျဖဳန္းၾကတာ မ်ားတယ္တဲ ့...ျမန္မာမေတြ ကေတာ့ ေနပူထဲမိုးရြာထဲ အၾကမ္းခံျပီးလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုျပီး ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။

ေန ့ခင္း က်မတို ့ယာတဲ မွာ ခဏနားေတာ ့ပန္းေဂၚဖီ လာခုတ္ေပးတဲ ့ရြာထဲကမိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို သူက အားလပ္ရက္ဘာလုပ္လဲ ၊ ဘယ္သြားလဲလို ့ေမးပါတယ္။ အဲ ့ဒီ မိန္းကေလး က သူ ့မွာ အားလပ္ရက္ဆိုတာမရွိဘူး ၊ ဘယ္မွလဲမသြားဘူး ၊ လုပ္စရာေတြက တစ္ခုျပီးတစ္ခု ရွိေနတာ ၊ ကိုယ့္စိုက္ခင္းမရွိလည္း သူမ်ားစိုက္ခင္း ကူေပးတယ္ ။ တစ္ရက္မွမနားဘူးလို ့ေျပာလိုုက္ေတာ့ သူ ေတာ္ေတာ္ျဖံဳသြားတယ္။ သူ ့ဘ၀မွာ အံ ့ၾသစရာအေကာင္းဆံုး စကားပဲတဲ ့...အားလပ္ရက္ သပ္သပ္ရယ္လို ့ မထားဘဲ အလုပ္လုပ္ေနတဲ ့ ျမန္မာမေတြရွိတာ သူ သိသြားပါတယ္။

ဒါနဲ ့ညေနေစာင္းျပန္လာၾကေတာ့ ကံၾကီးရြာအစြန္ က စိုက္ခင္းထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ ့ သီလရွင္ေလးေတြ ကိုျမင္ရျပန္ပါတယ္။ ကံၾကီးရြာမွာ သီလရွင္တိုက္ရွိျပီး မိဘမဲ ့ကေလးေတြကို သီလရွင္ ၀တ္ေပးျပီးခုလိုပဲ ေက်ာင္းပိုင္စိုက္ခင္း မွာ သီလရွင္ေတြကိုယ္တိုင္ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳး ရပါတယ္တဲ ့...ဘုရား၀တ္တက္ခ်ိန္တက္ ၊ ေလာကုတၱရာစာသင္ခ်ိန္သင္ရသလို ကိုယ့္စား၀တ္ေနေရး အတြက္လည္း ကိုယ့္ဘာသာစိုက္ပ်ိဳးစားၾကပါတယ္တဲ ့..လုိ ့ အဲ ့ဒီဂ်ပန္ ကို က်မေျပာျပေတာ့့ သူ တို ့ဆီ မွာ မရွိတဲ ့ကိစၥမို ့အထူးအဆန္းျဖစ္ေနပါတယ္။

က်မေတာ့သိပ္သေဘာက်ပါတယ္... မိဘမဲ ့ျပီး ခုိကိုးရာမရွိတဲ ့မိန္းမငယ္ေလးေတြ အတြက္ အင္မတန္ အက်ိဳးရွိေစတဲ့အလုပ္လို ့ျမင္ပါတယ္.။ဒီလို ႏိုင္ငံေတာ္လည္းမသိ ၊ ဘယ္အဖြဲ ့အစည္းအကူအညီမွ မလိုဘဲ မိဘမဲ ့ကေလးေတြ ကိုကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ေအာင္လုပ္ကိုင္စီစဥ္ေပး တဲ ့ ေက်ာင္းတိုက္ ကသီလရွင္ဆရာေလး ကိုလည္း ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။

ဘယ္အရပ္မွာေနေန ၊ ဘယ္အေျခအေန မွာ ျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းမွုဳ လုပ္ခ်င္တဲ ့သူဟာ လုပ္ေနတာပါပဲ။

ေနာက္ျပီးေတြးမိတာက ဒီလိုမ်ိဳး မိန္းကေလးေတြ အားမာန္အျပည့္ လုပ္ကိုင္ေနၾကတာက်ေတာ့ ဘယ္မီဒီယာမွ မသိ၊ ဘယ္ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚမွ မတင္ၾကပါလား..

တေန ့ တေန ့ေတြ ့ေနရတဲ ့ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚ က ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ကို ကဲ ့ရဲ ့ရွံဳ ့ခ် အထင္ေသးတဲ့သတင္းေတြ ၊ တင္ထားတဲ ့မေတာ္တေရာ္ပံုေတြ ျမင္ရ ဖတ္ရတာက်မ စိတ္မခ်မ္းသာပါဘူး...

အင္တာနက္ ေဖ့ဘုတ္ ကြန္ယက္ က သိပ္က်ယ္ျပန္ ့ပါတယ္…သတင္းတခုဆို ခ်က္ခ်င္း တကမၻာလံုးဆီေရာက ္သြားတာမို ့.. ငါးခံုမတေကာင္ေၾကာင္ ့တေလွလံုးပုပ္ဆိုသလုိ လက္တဆုပ္စာေလာက္ပဲရွိတဲ ့ အက်င္ ့ပ်က္ျမန္မာမိန္းကေလးေတြေၾကာင္ ့ တႏိုင္ငံလံုး က ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြ ကို ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အထင္ေသးသြားမွာက်မသိပ္စိုးရိမ္ပါတယ္….

ဒါေၾကာင္ ့ ျမန္မာမေလးေတြ ယဥ္ေ က်းလိမၼာ ျပီး သိ ကၡာရွိတဲ ့အေၾကာင္းေတြ ၊ မိဘ ကိုရိုေသ လုပ္ေက်ြးတတ္တာေလးေတြ ၊ အမ်ိဳး သိ ကၡာ ေစာင့္ထိန္းေနတဲ ့သတင္းေတြ မ်ားသိရရင္ လက္တို ့ၾကပါ တကမၻာလံုးသိေအာင္ တင္ေပးၾကပါလို ့ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္…

ေစတနာမြန္ျဖင္ ့

ၾကာျဖဴႏြယ္

သႏၱရသ ရပ္၀န္း

 ( ဆံုဆည္းရာ မိသားစု စာဆိုေတာ္ေန ့အၾကိဳ ဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါး )

 

ဆံုဆည္းရာ အဖြဲ ့သားမ်ားအားလံုးမဂၤလာပါရွင္

ဆံုဆည္းရာ မွာ စာဆိုေတာ္ေန  ့ အတြက္ ဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါး ေရးၾကမယ္ဆိုေတာ့ က်မ လက္တြန္ ့မိတာအမွန္ပါ။

က်မက ၀ါသနာအရ အြန္လိုင္းမွာ ကိုယ္ခံစားမိသမွ်  ေဆာင္းပါးေတြ ၀တၱဳေတြ ေရးေနေပမယ္ ့  စာေရးဆရာမဟုတ္ဘာမဟုတ္နဲ ့မို ့စာဆိုေတာ္ေန ့ ဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါး-- ဆုိတဲ့ေခါင္းစဥ္ ၾကီး ကို ရွိန္ျပီး ေရးခ်င္တာေတြရွိေပမယ့္ေတာ္ေတာ္နဲ ့ေရးလို့မရပါဘူး။

ဦးဇင္းအရွင္စႏၵကုမာရတို ့ အကိုၾကီး ကုိသုည တို ့ ေမာင္ေလးညခ်စ္သူတို ့ စာေတြဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္းစာဖတ္သူေတြအတြက္တကယ့္ကို အသိေပးႏိုင္တဲ ့ 

စာေကာင္းေပမြန္ေတြမို ့ က်မအလွည့္မွာ ေရးရမွာ လက္တြန ့္ေနတာလဲပါပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ က်မကရင္တြင္းျဖစ္ေတြ ပဲ ခံစားတင္ျပတတ္ျပီး  စာၾကီးေပၾကီး ေတြ မေရးတတ္တဲ ့သူပါ  :)

ဒါေပမယ္ ့   အလွည့္က်ေတာ့လည္း  ႏြဲ ့ေနလို ့မရေတာ့ဘူးေပါ ့ေလ

ဒါေၾကာင္ ့အရင္အပတ္ က က်မ  ေရာက္ခဲ့တဲ ့ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း ကအြန္လိုင္းမရွိတဲ ့ ေနရာေလးတစ္ခု အေၾကာင္း ကိုေျပာျပရင္း အြန္လိုင္း သံုးတဲ ့ လူငယ္ေတြအတြက္ သတိထားစရာေလးေတြကို

 ေျပာျပသြားပါမယ္ေနာ္။

 အရင္အပတ္က ျပင္ဦးလြင္ ကေန လားရွိဳးသြားတဲ့လမ္းမွာရွိတဲ ့ ေနာင္ခ်ိဳ ျမိဳ  ့မွ တစ္ဆင္ ့သြားရတဲ ့ေရွာက္ခ်ံဳ ဆိုတဲ ့ရြာေလးရဲ  ့ ရြာစပ္နားက  စိုက္ခင္းေတြဆီ ကို 

က်မ ေရာက္ခဲ ့ပါတယ္။အဲဒီေနရာ မွာ ဂ်ပန္စိုက္ပ်ိဳးေရးပညာရွင္ေတြ က သူတို ့ရဲ ့ ဂ်ပန္မ်ိဳးေစ ့ေတြ စမ္းသပ္စိုက္ပ်ိဳးေနတာမို ့ က်မကစကားျပန္အျဖစ္ လိုက္သြားရတာပါ။

ေျပာရရင္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း က်မစိတ္ညစ္သြားတယ္။

ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ အဲဒီေနရာ မွာ  က်မရဲ ့ ဖုန္းလည္းလိုင္း မမိေတာ့ဘူး၊ အင္တာနက္လဲမရွိေတာ့ဘူး။

ထစ္ခနဲဆို  ဖုန္းေကာက္ဆက္လိုက္ ၊ ေမးလ္ေလးစစ္လိုက္နဲ ့ မိုးလင္းကမိုးခ်ဳပ္ အိပ္ခ်ိန္ ကလြဲရင္ ထမင္းစားတာေတာင္ကြန္ျပဴတာေရွ ့က မခြာဘဲ  ညမအိပ္ခင္အထိ အြန္လိုင္းသံုး တတ္တဲ ့က်မ အတြက္

 ေတာ့ ဖုန္းမေျပာရ၊ အက္တာနက္မသံုးဘဲေနရတာ တခုခုလိုေနသလိုပါပဲ။

 ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေန ့က က်မ ေတာ္ေတာ္ နဲ ့အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ ယူလာတဲ ့လက္ေတာ့ပ္  ကို ဖြင ့္ၾကည့္ေပမယ့္လည္းအင္တာနက္ မရေတာ့ ကြန္ျပဴတာ သံုးရတာ

 အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့သလိုပါပဲ။အိမ္မွာဆို အေစာဆံုး ည ၁၂ နာရီေက်ာ္ မွ အိပ္တတ္တဲ ့က်မ ေတာ္ေတာ္ နဲ ့အိပ္မရဘဲ၁၀  နာရီေလာက္မွ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။

 

ေနာက္ေန ့ မနက္ေစာေစာ  နိုးေနေတာ့ အရင္ေန ့ေတြလို မဟုတ္ဘဲ က်မ ေခါင္းထဲၾကည္ေနတာကို  သတိထားမိတယ္။ဒါ ေစာေစာ အိပ္လို ့အိပ္ေရး၀ျပီး ေခါင္းၾကည္ေနတာျဖစ္မယ္လို ့ေတြးမိတယ္။

အိမ္မွာ ဖုန္းအင္တာနက္သံုးကတည္းက က်မ ဒီလို အိပ္ေရး၀၀ မအိပ္ရတာ ၾကာပါျပီ။

ရွမ္းျပည္နယ္ရဲ ့ေအးခ်မ္းတဲ့ေဆာင္းမနက္ခင္းေလးကလည္း  လွပေနတယ္။

တည္းတဲ ့ ေနရာကေန ယာခင္းေလးဆီ သြားတဲ ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေနၾကာရိုင္း၀ါ၀ါေတြ ပြင့္ေနတာလွလိုက္တာ။ဟိုးအေ၀း မွာလည္း ရွမ္းရိုးမ ေတာင္တန္းေတြကို မွံဳျပျပ ျမင္ေနရပါတယ္။

 မ်ိဳးေစ ့ၾကဲဖို ့ေခၚထားတဲ ့ ကေလးမေလးေတြ နဲ ့စကားေျပာၾကည့္ရတာလည္းေပ်ာ္စရာပါ။

သူတို ့မ်က္နွာေလးေတြ က ရိုးသား ၾကည္လင္ေနျပီး  စကားသံ၀ဲ၀ဲ ေလးေတြနဲ ့ ေျပာေနတာ သိပ္နားေထာင္လို့ေကာင္းပါတယ္။

 က်မကလည္း သူတို ့ဘ၀ေတြ ကို နည္းနည္းတီးေခါက္ ၾကည့္ စပ္စုမိေတာ့ သိပ္ရိုးစင္းျပီးေအးခ်မ္းပါတယ္။

 မိရိုးဖလာ အစဥ္အဆက္ ပိုင္ဆိုင္တဲ ့ ယာကြက္ေတြ သူ တို ့မွာရွိၾကတယ္။

ေဂၚဖီခ်ိန္ ေဂၚဖီ ၊ ဆီမုန္လာခ်ိန္ ဆီမုန္လာ  စိုက္ၾကတယ္။

ခုေနာက္ပိုင္း ဒီဘက္ပိုင္းမွာ သၾကားစက္ေတြ တိုးလာေတာ့ ၾကံစိုက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။

ၾကံစိုက္မယ္ဆိုရင္ လယ္ကြက္ပဲလိုတယ္ တဲ ့--

သၾကားစက္ရံုေတြက မ်ိဳးေစ ့ေပး၊ အရင္းအႏွီးထုတ္ေပး ၊ သယ္ပို ့ဖို ့ကားနဲ ့ဆီဖိုး ပါ စီစဥ္ေပးသတဲ ့-

ဒါေၾကာင္ ့ အဲဒီဘက္မွာ ၾကံစိုက္ခင္းေတြမ်ားေနပါတယ္။

က်မတို ့ သြားတဲ ့အခ်ိန္က သူတို ့ ေဂၚဖီထြက္ခ်ိန္ ျပီးလို ့ ယာခင္း ေတြ ခဏ အားခ်ိန္မို ့ က်မတို ့ ဆီမွာ ပ်ိဳးၾကဲဖို ့ေန ့စားလာလုပ္ၾကေပမယ္ ့ သူတို ့ေတြ မွာ ကိုယ္ပိုင္ ယာကြက္ေတြရွိပါတယ္။

အမယ္-- က်မေမးၾကည့္တာ သူတို ့ အိမ္ေတြ က ေျမ  ဧကေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပိုင္ၾကတာပဲ။

ဟိုမွာ ဒီမွာ လက္ညွိဳးထိုးျပီး က်မကို စိုက္ခင္းအကြက္ေတြ ျပေနတဲ ့သူတို ့မ်က္ႏွာေတြက ယံုၾကည္စိတ္ခ်မွဳအျပည့္နဲ ့ပါ။

ဒီယာကြက္ေတြ ရွိေနသမွ် သူတို ့ဘ၀ အာမခံခ်က္ရွိတယ္ေလ။အခ်ိန္တန္ စိုက္မယ္ ၊ပ်ိဳးမယ္၊ ရတဲ ့ေငြနဲ ့လိုတာ၀ယ္မယ္။

ေနာက္လ ရြာဘုရားပြဲ  သြားၾကဖို ေ့တာင္ တိုင္ပင္ေနၾကတာ ေပ်ာ္စရာပါ။

ညေနေစာင္းအလုပ္ျပီးေတာ ့   ၃ မိုင္ ေလာက္ေ၀းတဲ ့သူတို ့ ရြာကို ေတာလမ္းအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ျပန္သြားၾကတာလဲ

ေညာင္းပံုမရပါဘူး။  တေနကုန္ လွဳပ္ရွားမွဳ ရွိလို့လားပဲ သူတို ့ကိုယ္လံုးေလးေတြကလည္း ၾကည့္ေကာင္းတယ္။

က်မလဲ သူတို ့ကို အားက်လို ့ ညေန အားတဲ့အခ်ိန္ ေတာလမ္းေလးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ပါတယ္။

 ဟိုးအေ၀းထိ ယာေတာ နဲ ့ ေတာင္တန္းေတြကို မ်က္စိတဆံုး ေတြ ့ျမင္ေနရတာဟာကြန္ျပဴတာေရွ ့ပဲ တကုပ္ကုပ္ ထို္င္ေနတဲ ့က်မအတြက္ေတာ့ လွပတဲ ့ ျမင္ကြင္းက်ယ္ၾကီးပါပဲ။

ညေမွာင္လာေတာ ့ ၾကယ္ေလးေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ လင္းလက္ေနတဲ  ့မိုးေပၚ ေမာ ့ၾကည့္လိုက္ေတာ ့ ဒီေရာက္မွ ေကာင္းကင္ၾကီး ကပိုက်ယ္ေနသလိုပါပဲ။ရင္ထဲမွာ ႏွလံုးသားထဲမွာ ေအးခ်မ္းတဲ ့ ခံစားမွဳေလး ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။

က်မတို ့  အႏုပညာ ဖန္တီးမွဳေတြ ျဖစ္တဲ ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ဖတ္တဲ ့အခါ ၊ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ကိ္ု ၾကည့္တဲ့အခါ  ၊သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ နားဆင္တဲ ့အခါ -- ရင္ထဲမွာ ခံစားျဖစ္ေပၚတတ္တဲ ့ခံစားမွဳ ရသ  ၉ မ်ိဳးရွိပါတယ္။

နားလည္သေလာက္ရွင္းျပရရင္ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္ပါတယ္။

(၁) သဂၤါရ ရသ (ခ်စ္ခင္ျခင္း)

(၂) ဟာသရသ (ၿပံဳးရယ္ ရႊင္လန္းျခင္း)

(၃) ႐ုဒၶရသ (႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းျခင္း)

(၄) က႐ုဏာရသ (သနားၾကင္နာျခင္း)

(၅) ၀ီရရသ (ရဲရင့္ တက္ၾကြျခင္း)

(၆) ၀ိဘစၳရသ (ရြံ႕ရွာစက္ဆုပ္ျခင္း)

(၇) ဘယာနကရသ (ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္ ့ျခင္း)

(၈) အဗၻဳတရသ (အံ့ၾသျခင္း)

(၉) သႏၱရသ (တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းျခင္း) တို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ခု   ဒီယာေတာ ပန္းခ်ီကားေလးကို ၾကည့္ရွဳရင္း က်မ ခံစားရတာကေတာ့  တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းျခင္း ဆုိတဲ ့ 

သႏၱရသပါ။က်မ ဒီ ရသ ေလးကို ၾကည္ေမြ ့စြာ ခံစားရင္း ခုလို ဖုန္းမရွိ ၊ အင္တာနက္မရွိ တဲ ့ ဒီေနရာေလးမွာ  မွဒီလို သႏၱရသ ကို ခံစားရမွာလား ၊  အြန္လိုင္းသံုးရင္းေရာ ဒီလို ေအးခ်မ္းမွဳေတြ မရႏိုင္ဘူးလားလို ့စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။

 

ရွင္းရွင္းေျပာရရင္  က်မ ေန ့ေန ့ညည အြန္လိုင္းကမၻာမွာ နစ္ေျမာရင္း က်န္းမာေရးထိခိုက္လာလို ့ စိတ္မေအးခ်မ္းေတာ့ပါဘူး။

တကယ္ေတာ့  တန္ေဆး လြန္ေဘးဆိုသလို အခ်ိန္ နဲ ့ အခါ နဲ ့ သင္ ့တင္ ့မွ်တေအာင္ သံုးတတ္မယ္ ဆိုရင္ ၊

ကိုယ္ နဲ့တကြ ကိုယ္ ့ပတ္၀န္းက်င္ ကို အက်ိဳးျပဳေစမယ္ဆိုရင္ အင္တာနက္ သံုးရတာလည္း စိတ္ေအးခ်မ္း မွာပါ။

အေရးအၾကီးဆံုးက  က်န္းမာေရးထိခိုက္တဲ ့ အထိ အြန္လိုင္း မထိုင္ဖို ့ပါပဲ။

 သဘာ၀ က ေပးထားတဲ ့ခႏၶာကိုယ္ ဆိုတာ  တစ္ခ်ိန္လံုး ထိုင္ေနဖို ့မဟုတ္ပါဘူး။

ေန ့ေရာ ညေရာ ကြန္ျပဴတာေရွ ့မွာ ထိုင္ေနမယ္ဆိုရင္ ဇက္ေၾကာတက္ ၊ ခါးနာ ၊ ေျခသလံုးနာ ၊ ၾကြက္သားေတြ ေညာင္းညာမ်က္စိ ေတြ အာရံုေၾကာေတြ ထိခိုက္ျပီးကိုက္ခဲျပီး 

လူက မအီမသာျဖစ္လာပါမယ္။ အဆီ တက္လာပါမယ္ ။

ဒီလိုျဖစ္လာရင္ စိတ္ေတြလည္း လန္းဆန္းမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါေၾကာင္ ့ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွား လုပ္ခ်ိန္တန္လုပ္ ျပီး အင္တာနက္ ကို အခ်ိန္ နဲ ့ပဲ သံုးေစခ်င္ပါတယ္။

( အမ်ားကို ေျပာေနသလို က်မလည္း ျပဳျပင္ရပါဦးမယ္)

 အြန္လိုင္းတက္ ေနတဲ ့သူေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္ကို လစ္လွ်ဴရွဳ ထားတတ္ပါတယ္။

မိသားစု ဆုိတာ ဘ၀မွာ အေရးအၾကီးဆံုးပါ။ ကိုယ့္မိသားစု နဲ ့ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနရမယ္ ့အခ်ိန္ဆိုတာ သတ္မွတ္ထားေပးပါ။

အိမ္သားေတြ  နဲ ့စကားေျပာခ်ိန္ မရွိေလာက္ေအာင္ ကြန္ျပဴတာာေရွ ့က မခြာတမ္း သံုးေနမယ္ဆိုရင္ ၊ အိမ္မွဳ ကိစၥ လုပ္ရမွာေတြလစ္ဟင္းလာတဲ့အခါ  ၾကာလာရင္ အခ်င္းခ်င္းနားလည္မွဳေတြ ၊

 ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမွဳေတြ မရွိေတာ့ဘဲ မိသားစု ရဲ ့ေအးခ်မ္းမွဳေတြေပ်ာက္ဆံုးသြားပါလိမ့္မယ္။

 ေနာက္တစ္ခုက လူမွဳေရးပ်က္ကြက္ျခင္းေတြရွိလာႏိုင္ပါတယ္။

လက္ေတြ ့ဥပမာေပးရရင္ က်မ လည္း  စိတ္အလိုလိုက္ျပီး လူမွဳေရးေတြ ပ်က္ကြက္တာမ်ားေနပါျပီ။

အရင္ဆို က်မ ပိတ္ရက္ေတြမွာ  မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ ရဲ ့သာေရး နာေရးေတြသြားတယ္ ၊ ခင္မင္တဲ ့သူေတြ နဲ ့ဆံုျပီးစကားေျပာ တယ္။  ရပ္ထဲရြာထဲ ဘာ လုပ္ေပးစရာရွိလည္း သတိထားတတ္ပါတယ္။

အင္တာနက္ သံုးတဲ ့အခ်ိန္ကစျပီး က်မ  အျပင္သိပ္မထြက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖုန္းဆက္ခ်ိန္းရင္ေတာင္စကားၾကာၾကာ မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ သာေရး ၊  နာေရး   ေတြ သြားရတာ အခ်ိန္ကုန္တယ္ထင္လာပါတယ္။အြန္လိုင္းမွာ ပဲတစ္ခ်ိန္လံုးေနခ်င္ျပီး အျပင္ေလာက ကို ေမ ့ေနမိပါတယ္ ။

တကယ္ေတာ ့ ဒီလို အျပင္ေလာက  က သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ ေတြ ကို ပစ္ခြာထားတဲ့အထိေတာ့လည္း

 မျဖစ္သင္ ့ပါဘူး။ဒီလို ေနလာတာၾကာရင္ ကိုယ့္မွာျပင္ပ မိတ္ေဆြအေပါင္းသင္းဆိုတာ မရွိေတာ့ဘဲပတ္၀န္းက်င္ မွာမ၀င္ဆံ ့ေတာ့ဘဲအထီးတည္းျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။

 ဒါေၾကာင္ ့ အြန္လိုင္းမိတ္ေဆြေတြတင္သာမက ျပင္ပ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြအတြက္ပါ အခ်ိန္ေပးသင္ ့ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခု အဆိုးဆံုး ကေတာ့  မေကာင္းတဲ ့ ၀ဘ္ဆိုဒ္ေတြ ၾကည့္ျခင္းနဲ ့ လူမွဳေရးေဖာက္ျပန္ျခင္းပါ။  

အင္တာနက္ကို ဒီကိစၥေတြမွာ သံုးတာ သိပ္ႏွေျမာစရာေကာင္းပါတယ္။

တကယ္ေတာ ့ အင္တာနက္ဆိုတာ သံုးတတ္မယ္ဆိုရင္  လို တ ရ တဲ ့အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ ့ ရတနာသိုက္ၾကီးပါ။

က်မတို ့ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ဖတ္ဖို ့ကို စာအုပ္ဆိုင္ တကူးတက သြားငွားရပါတယ္။

 အေၾကာင္းအရာ တခုခုသိခ်င္ရင္  စာၾကည့္တိုက္သြားျပီး တကူးတက ရွာေဖြေလ ့လာရပါတယ္။

ခုေခတ္က်ေတာ့ အင္တာနက္မွာ ကလစ္တစ္ခ်က္ ႏွိပ္လိုက္ရံုနဲ ့ ကမၻာၾကီးတစ္ခုလံုးကို လည္းျမင္ရပါမယ္။

Enter တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္ရံု နဲ ့ လိုခ်င္တဲ ့အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္ေတြ ရွာေဖြ လို ့ရေနပါျပီ။

ဒီလို အလြယ္တကူ ရႏိုင္တဲ ့ ရတနာ ေတြ ရွိပါရဲ ့နဲ ့ မေကာင္းတဲ ့အာရံု နဲ ့ အင္တာနက္ သံုးေနသူေတြဟာ

ရတနာ သိုက္ ထဲေရာက္လာျပီး အမွိဳက္ေကာက္ေနတဲ ့ သူေတြ နဲ ့တူပါတယ္။ အဖိုးတန္ရတနာ ေတြ စံုလင္စြာ ရႏိုင္ပါရဲ ့နဲ ့တန္ဖိုးမရွိတဲ  ့အမိွဳက္စုတ္ ကို တယုတယ ေကာက္ေနၾကတာ ႏွေျမာစရာပါ။

အထူးသျဖင္ ့ လူငယ္ေတြ ကို ဒီလိုမျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။

အင္တာနက္မွိဳင္းမိ ျပီး အလုပ္မလုပ္ခ်င္တဲ ့လူငယ္ေတြ ၊ လူပ်ိဳလား လူအိုလားမသိဘဲနဲ ့ခ်က္တင္ေျပာရင္းခ်စ္ ၾကိဳက္သြားတဲ့

သူခ်ိန္းရာေနာက္ လိုက္ရင္းဘ၀ပ်က္တဲ ့မိန္းကေလးေတြ ၊ မၾကည့္သင္ ့တဲ ့ ကားေတြ ၾကည့္ျပီး မစမ္းသပ္သင့္တာေတြ

စမ္းသပ္မိလို ့ ေရာဂါပိုးရသြားတဲ ့ေကာင္ေလးေတြ --- ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားေနပါျပီလဲ။

ေတြးၾကည့္ရင္ သိပ္ရင္နာဖို ့ေကာင္းပါတယ္။

ဒီလို မေကာင္းတဲ ့ အာရံုနဲ ့ အင္တာနက္ ကိုသံုးေနမယ္ ၊အြန္လိုင္းတက္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့  စိတ္ႏွလံုးသားလည္း

ဘယ္ေတာ့မွ ေအးခ်မ္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ျဖစ္သင္ ့တာက အင္တာနက္ သံုးရင္း ကိုယ္၀ါသနာပါရာ ပညာရပ္ေတြ ေလ ့လာမယ္ ၊ဗဟုသုတ ေတြ  ဖတ္မယ္။စာေပအႏုပညာလမ္းစ ကိုရွာမယ္။ ၀ါသနာေတြ အိပ္မက္ေတြ ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္မယ္။

မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းတိုးပြားေအာင္လုပ္မယ္ ၊  ကိုယ့္ အလုပ္အကိုင္ တိုးတက္ေစမယ္ ့ အခြင္ ့အလမ္းေတြ ရွာမယ္။ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ……

 

 အြန္လိုင္းသံုးရင္း ကိုယ့္အတြက္လည္း အက်ိဳးရွိသလို  ၊ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ နဲ ့ လူ ့ေလာက အသိုင္းအ၀ိုင္းကိုလည္း အက်ိဳးျပဳ ႏိုင္ျပီး   ကိုယ္စိတ္ ႏွလံုး ေအးခ်မ္းၾကည္လင္လာမွာမို ့  အင္တာနက္ ရွိတဲ ့အရပ္ဟာလည္းသႏၱရသ ရပ္၀န္း ေလး ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင္ ့ အြန္လိုင္းသံုးၾကသူေတြ အေနနဲ ့ အင္တာနက္သံုးရင္း ေအးခ်မ္းမွဳ ဆိုတဲ ့ သႏၱရသ ခံစားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့စိတ္အလိုမလိုက္ဘဲအသိတရားေလးနဲ ့ ဆင္ျခင္ျပီး  ဆင္ျခင္ျပီး သံုးၾကပါလို ့  ေျပာၾကားလိုက္ရပါတယ္ရွင္။

အြန္လိုင္းေပၚမွာရွိတဲ ့

ဆံုဆည္းရာအဖြဲ ့သားမ်ားအားလံုး

အင္တာနက္သံုးရင္း အသိပညာ ၊အတတ္ပညာေတြ တိုးပြားကာ

ႏွလံုးစိတ္၀မ္းေအးခ်မ္းၾကပါေစ …

ေစတနာမြန္ျဖင္ ့

ၾကာျဖဴႏြယ္

 

မေဗဒါ ရဲ ့ စုန္ဆန္တရား

ညက ညဥ္ ့နက္သြားလို ့ ဒီမနက္ က်မအိပ္ယာထ ေနာက္က်ျပီး အျမန္ေရခ်ိဳးကာ အလုပ္သြားဖို ့ျပင္ရတယ္။

မနက္စာ ထိုင္စားမယ့္ အခ်ိန္မရွိေတာ့လို ့ မုန္ ့အေျခာက္ထုပ္ေလးေတြ အိတ္ထဲ ထည္ ့ျပီး ဖယ္ရီအမီ လမ္းမ ေျပးရတယ္။

ရံုးေရာက္ေတာ့လည္း ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ နဲ ့ မုန္ ့ျမန္ျမန္စားျပီး  ကြန္ျပဴတာ ဖြင ့္လိုက္တာနဲ ့ တေန ့တာ အလုပ္ေတြစရျပန္ပါျပီ။ အဆင္မေျပတဲ ့ေန ့ဆို သူေဌးဆူတာခံရ လို ့စိတ္ေတြညစ္၊

 ေခါင္းေတြကိုက္ရတယ္။ျပသနာေတြရွင္းရတယ္။

ဒီလို နဲ ့ ေန ့ခင္း ထမင္းစားဖို ့ခဏနား  ၊ ျပီးရင္ ျပန္လုပ္ ။ညေန ရံုးဆင္းေတာ့ျပန္။

အိ္မ္ေရာက္ေတာ့ေမွာင္ေနျပီ။ ေရခ်ိဳး ထမင္းစား ။ ျပီးေတာ့ TV ၾကည့္ရင္းနဲ ့မနက္ထမင္းခ်ိဳင္ ့အတြက္

ဟင္းခ်က္ဖို ့ၾကက္သြန္ႏႊာ ၊ ငရုတ္သီးေထာင္းထားရတယ္။

 

၈ နာရီ သတင္းလာေတာ ့ မွ TV ေရွ ့က ထျပီး  သတင္းနားေထာင္ရင္း ဟင္းခ်က္ ။ေဆးေၾကာစရာရွိတာေဆးလိုက္တာကိုးနာရီေလာက္ မွ ခ်က္ျပဳတ္သိမ္းဆည္းျပီး နားရတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင္ ့ ျပီး အြန္လိုင္းတက္လိုက္တာ  ည ၁၂ နာ၇ီ ၁ နာရီေလာက္မွ အိပ္ျဖစ္ျပန္ေရာ

ဒါနဲ ့မနက္ က်ေတာ့  မနဲ ထျပီး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ ့ အလုပ္သြားဖို ့ျပင္ရျပန္ေရာ။

တေနကုန္ လုပ္ငန္းခြင္ ထဲ အခ်ိန္ကုန္ျပီးညေနေစာင္း ေန၀င္ရီတေရာ မွ ျပန္လာ

ေရခ်ိဳး--ထမင္းစား-------------------ညဥ္ ့၁နာရီ ၂ နာရီေလာက္မွအိပ္--မနက္မနဲျပန္ထ

--------------------------

--------------------------

--------------------------

ဒီလိုနဲ့ပဲ ေန ့တိုင္းျဖတ္သန္းရင္း  အခ်ိန္ေတြလည္း ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားတာပါပဲ။ ဒါဟာ မရိုးႏိုင္တဲ ့ ဘ၀ျဖတ္သန္းမွဳပါလား။

တေန ့လာလည္း ဒီအလုပ္ ၊ တေန ့လာလည္းဒီအလုပ္ နဲ ့ၾကာေတာ့  အလုပ္ကလည္း လုပ္ေနရတာပဲလို ့ျငီးေငြ ့မိတယ္။

ေန ့စဥ္ ဒါေတြခ်ည္းဘဲလုပ္ေနရတယ္လို ့ျငဴစူမိတယ္။ အလုပ္ေတြ ကိုေရွာင္ေျပးခ်င္လာမိတယ္။

ဒီလို ျဖစ္လာရင္ က်မ ေလ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ရဲ ့ ေဗဒါလမ္းကဗ်ာေလး ဖတ္ျပီး မနဲအားျပန္တင္းရတယ္။

ဆရာၾကီးရဲ ့ေဗဒါလမ္းကဗ်ာ ေတြဟာ က်မတို ့ ဘ၀ ရွင္သန္ဖို ့အတြက္ အားမာန္ျဖစ္ေစတာခ်ည္းပါပဲ။

ဒီအထဲက ခု က်မ ျဖစ္ေနတဲ ့အေျခအေန ကို ေျဖသိမ့္ေပးမယ္ ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ကို တင္ျပခ်င္ပါတယ္။

ေဗဒါလမ္း ကဗ်ာ နံပါတ္ ( ၉) ျဖစ္တဲ ့ --စုန္ဆန္ရတရားဆိုတဲ ့ကဗ်ာေလးပါရွင္။ ဖတ္ရွဳခံစားၾကည့္ပါ။

ေဗဒါလမ္း (၉) – စုန္ဆန္ရတရား ( ေဇာ္ဂ်ီ)

 ပန္းပါဘိ ၊ ေဗဒါေဆြ။

က်ဴရိုးရွင္ ပီပီကေလး၊ ေတးသံကေဝ။

စုန္ဆန္ရ တေပေပ၊ ဒီေရနယ္တေက်း။

ဒီေခ်ာင္းေရ ေဗဒါလမ္း၊ ပန္းဘြယ္တဲ့ေလး။

အိုအခ်င္း က်ဴရိုးရွင္။

ေနသာမွာ ရြာရဟန္း ၊ ဆြမ္းခံ

ထန္းတစ္ဖ်ား ေနကိုျမင္၊ ရြာျပင္ကတံတား။

ဆြမ္းခံျပန္ ရြာကိုရွား၊ ေန႕တိုင္းပါလား။

အိုအခ်င္း က်ဴရိုးရွင္။

ဟင္းရြက္စံု ႏွစ္ပံုထပ္၊ ေလာင္းစပ္မွာတင္။

ေစ်းသမား မယားလင္၊ တစ္ရြာဝင္ တစ္ရြာသြား။

အိမ္အျပန္ပုစြန္ငါး၊ ေန႕တိုင္းပါလား။

ဒီတက္ေတာ့ သူထက္သန္။

ဒီက်လွ်င္ သူရႊင္လန္း၊ တန္းစီလို႕ျပန္။

အလဲလဲအဖန္ဖန္၊ စုန္ဆန္ရတရား။

ေဗဒါေဆြ ဒီေရသြား၊ ျမင္ထားလို႕လား။

ေဇာ္ဂ်ီ
(ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္စာေစာင္၊ ၁၉၅၇ – ၁၉၅၉)

ကဗ်ာ က တိုတိုေလးေပမယ္ ့ေပမယ္ ့ ေပးတဲ့အသိတရားကေတာ့ အဖိုးမျဖတ္နိုင္ေအာင္ပါပဲ။

က်မ ခံစားနားလည္မိသေလာက္ ရွင္းျပမယ္ေနာ္။

သိတဲ့အတိုင္း ေဗဒါပန္းေလးခမ်ာ  ေခ်ာင္းေရျပင္တေၾကာ မွာ ေရစုန္ ေရဆန္အတိုင္းေမ်ာေနရတာပါ။

ဒါကိုျမင္တဲ ့က်ဴရိုးရွင္ေလး က ၾကည့္ျပီးသနားကာ ---

ပင္ပန္းလိုက္တာမေဗဒါရယ္

မင္းမွာ  ေရစုန္ေရဆန္ နဲ ့အတူ ေမ်ာေနရတာ မျပီးဆံုးနိုင္ေတာ့ပါလားကြယ္

ဒီေခ်ာင္းေရတေၾကာ မင္းေမ်ာရတဲ ့ေဗဒါလမ္း က ပန္းဘြယ္ပါလား--လို ့

ဂရုဏာအျပည့္နဲ ့ဒီလိုေျပာလိုက္ပါတယ္။

ပန္းပါဘိ ၊ ေဗဒါေဆြ။

က်ဴရိုးရွင္ ပီပီကေလး၊ ေတးသံကေဝ။

စုန္ဆန္ရ တေပေပ၊ ဒီေရနယ္တေက်း။

ဒီေခ်ာင္းေရ ေဗဒါလမ္း၊ ပန္းဘြယ္တဲ့ေလး။

ဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့ မေဗဒါေလးက ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္ စိတ္ပ်က္ျငီးေငြ  ့တဲ့ စကားေျပာမယ္မ်ားထင္ပါသလား

ေ၀းပါေသးတယ္ရွင္ ၊

 ေလာကဓံကို ၾကံ့ၾကံ ့ ခံ နိုင္တဲ ့ဘာမထီ စိတ္ထားနဲ ့ ေဗဒါေလးက ဒီလိုျပန္ရွင္းျပပါတယ္။

အိုအခ်င္း က်ဴရိုးရွင္။

ေနသာမွာ ရြာရဟန္း ၊ ဆြမ္းခံ ၾကြ၀င္။

ထန္းတစ္ဖ်ား ေနကိုျမင္၊ ရြာျပင္ကတံတား။

ဆြမ္းခံျပန္ ရြာကိုရွား၊ ေန႕တိုင္းပါလား။

တေန ့လာလည္းစုန္ရဆန္ရ ၊ တေန ့လာလည္းစုန္ရဆန္ရ နဲ ့ေဗဒါဘ၀ ကို  ပင္ပန္းတယ္လို ့ ေျပာေနတဲ ့က်ဴရိုးရွင္ေလးကိုသာဓကေလးေတြ နဲ ့ရွင္းျပပါရေစ။

 

 ရြာဦးေက်ာင္းက ဦးဇင္းကေလ ေနမင္းၾကီးထြက္ေပၚလာစ မနက္ခင္းတိုင္းမွာ ရြာရိုးတစ္ေလွ်ာက္ လံုးဆြမ္းခံထြက္လိုက္တာေနထန္းတစ္ဖ်ားအျမင္ ့ေရာက္မွ ရြာျပင္တံတားကေန 

ဆြမ္းခံျပန္လာတာ ေန ့တိုင္း ျမင္မွာေပါ ့ေနာ္။

ဒီလို တစ္အိမ္၀င္ တစ္အိမ္ထြက္ အျမဲဆြမ္းခံေနရတာ ေညာင္းညာပင္ပန္းလိုက္တာ လို ့ ထင္ျပီး ဦးဇင္း ဆြမ္းခံမထြက္တဲ့့ေန ့လည္းမရွိခဲ့ပါဘူး။

အိုအခ်င္း က်ဴရိုးရွင္။

ဟင္းရြက္စံု ႏွစ္ပံုထပ္၊ ေလာင္းစပ္မွာတင္။

ေဈးသမား မယားလင္၊ တစ္ရြာဝင္ တစ္ရြာသြား။

အိမ္အျပန္ပုစြန္ငါး၊ ေန႕တိုင္းပါလား။

ေနာက္တစ္ခု ထပ္ေျပာျပဦးမယ္ က်ဴရွိုးရွင္ ေရ

ဟိုးေခ်ာင္းစပ္မွာ ေလာင္းေလွေပၚ ဟင္းရြက္စံုေတြ ႏွစ္ပံုထပ္ျပီးတင္ေနတဲ့ လင္မယားကိုေတြ ့လား။

သူတို ့က ေစ်းသည္ေတြေလ။ 

ဒီေလွၾကီးနဲ ့ ဟင္းရြက္ ေတြ ကို တင္ျပီး ေခ်ာင္းရိုးအတိုင္း တစ္ရြာ၀င္ တစ္ရြာထြက္

လိုက္ေရာင္းျပီးညေန ေစာင္း လို ့ ဟင္းရြက္ေတြကုန္မွ ရတဲ ့ပိုက္ဆံေလး နဲ ့မွ ဟင္းခ်က္စရာ၀ယ္ၾကရတာေလ။

ေငြစ ေလး ရသေလာက္ ငါးေလး ပုဇြန္ေလး ေတြ အဆင္ေျပတာ၀ယ္ျပီးမွ အိမ္ျပန္ၾကတာလည္း ေန့တိုင္းပါပဲ။  

ေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္  ေနပူပူ မွာ တေန့မွ မနားဘဲ ေလာင္းေလွၾကီး  နဲ ့  ေစ်းလိုက္ေရာင္းေနရေပမယ္ ့

သူတို ့ကေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာပဲေလ။ဒါကို စိတ္ပ်က္စရာရယ္လို ့ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိခဲ့ပါဘူးတဲ ့။

မေဗဒါ ရဲ ့ဘ၀ကလည္းဒီလိုပါပဲ မိတ္ေဆြေလးေရ

ဒီတက္ေတာ့ သူထက္သန္။

ဒီက်လွ်င္ သူရႊင္လန္း၊ တန္းစီလို႕ျပန္။

အလဲလဲအဖန္ဖန္၊ စုန္ဆန္ရတရား။

ေဗဒါေဆြ ဒီေရသြား၊ ျမင္ထားလို႕လား။

ဒီေရတက္လာရင္ လည္း ကမ္းနားကိုအားမာန္အျပည့္နဲ ့လာလိုက္တာပါပဲ။

ဒီေရက်သြားေတာ့လည္း ကမ္းစပ္ကမိတ္ေဆြေတြကို ကသုတ္ကရက္ ႏုတ္ဆက္ခြဲခြာျပီး

 ေခ်ာင္းရိုးတေလွ်ာက္ ျပန္ေမ်ာလိုက္တာပါပဲ။  

 ဒီလို အဖန္ဖန္အလဲလဲ စုန္လိုက္ဆန္လိုက္လုပ္ေနရတာကို  မေဗဒါ က စိတ္ပ်က္ ျငီးျငဴေနလို ့ေရာ

ဘာထူးမွာလဲ။ ဒါေၾကာင္ ့ဒီေခ်ာင္းေရတစ္ေၾကာ မွာ ေပ်ာ္ရႊင္လန္းဆန္းစြာပဲ ေမ်ာပါေနတာေပါ ့ က်ဴရိုးရွင္ေလးရယ္။

ဒီလို ရွင္းျပလိုက္ေတာ့ က်ဴရိုးရွင္ေလးဟာ လက္ဖ်ားခါေလာက္ေအာင္ မေဗဒါကို အ ့ံၾသခ်ီးက်ဴးမိတယ္ေလ။

တကယ္ေတာ့ မေဗဒါ ေလးဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲ တဲ  ့စုန္ဆန္ တရားကို သိျမင္သေဘာေပါက္ ထားလို ့ပဲေနမယ္လို ့က်ဴရိုးရွင္ေလး သိလုိက္ရပါတယ္-- တဲ ့။

မေဗဒါ ေလး အေၾကာင္း သိရေတာ့ က်မေလ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို ျပန္ရွက္မိတယ္။

ၾကည့္စမ္းပါဦးေနာ္ --

 ေနပူပူ မိုးရြာရြာ ေရစုန္ေရဆန္ အလိုက္ ေခ်ာင္းေရျပင္မွာ  ေမ်ာပါရင္း ဘ၀ ကုန္ဆံုးသြားရမယ္ ့

ေမွ်ာ္လင္ ့ခ်က္မဲ ့ ေဗဒါပန္း ေလး ကေတာင္ သူ ့ဘ၀ ကို စိတ္ပ်က္ျငီးေငြ ့ျခင္းမရွိဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ လန္းဆန္းေနႏိုင္ပါရဲ ့နဲ ့က်မ က ဘာလို ့မ်ားစိတ္ပ်က္ျငီးျငဴေနရတာပါလိမ့္။

က်မ ဘ၀ မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာရတာေတြ ၊  ေမွ်ာ္လင္ ့ရင္ခုန္ရတာေတြ ၊ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ ့ရတာေတြရွိေနတာပဲ။

ေနာက္ျပီး  ဒီအေျခအေန  ၊ ဒီအလုပ္ ၊ဒီလစာ ရဖို ့  ့ ဇြဲ ၊ လံု ့လ နဲ ့  က်မ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းခဲ့ရတာေလ။

ကိုယ့္ထက္ ပိုဆိုးျပီး ထမင္းတလုပ္စားဖို ့ ေခ်ြးနဲ ့ေသြးနဲ ့ရင္းျပီး လွဳပ္ရွား လုပ္ကိုင္ေနၾကရတဲ ့ဘ၀ေတြ

အမ်ားၾကီးရွိတဲ ့ၾကားက ခုလို တည္ျငိမ္တဲ့ဘ၀ နဲ  ့ ေန ့စဥ္ ၀တၱရားေတြ ကို ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ေဆာင္ေနရတာေတာင္စိတ္ပ်က္ျငီးေငြ ့ခ်င္ေနေသးသတဲ ့ ။  

တကယ္ဆို က်န္းမာရႊင္လန္းစြာနဲ ့ အခက္အခဲမရွိ  ေဆာင္ရြက္စရာေတြ ေဆာင္ရြက္ရင္း

တေန ့တာကုန္ဆံုးသြားရတာ၀မ္းေျမာက္စရာမဟုတ္ပါလားရွင္။

ဘာလို ့မ်ား စိတ္ေလ ပ်င္းရိခ်င္ရတာလဲ --လို ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ျပန္ဆံုးမလိုက္တယ္။

ေသဆံုးျခင္းဆိုတဲ ့တစ္ဘ၀တာလမ္းဆံုး ကို မေရာက္ခင္က်မ ဟာ ေန့စဥ္ လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ရင္း လူ ့ဘ၀ ကို ျဖတ္သန္းေနမွာပဲေလ။ 

ဒီေတာ့ ပ်င္းျငိျငီးေငြ ့ ခ်င္စိတ္ေတြေဖ်ာက္ ျပီး မေဗဒါ ေလးနဲ ့အျပိဳင္ တစ္ေန ့တာ ၀တၱရားေတြကို  ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြစြာလုပ္ကိုင္လို ့ျပီးတဲ့အခါ ညခ်မ္းမွာ အနားယူ အိပ္စက္ရင္း   မနက္ျဖန္အတြက္

 အားမာန္ေတြ ျပန္ျဖည့္ရမွာပဲေပါ ့။

ညအိပ္ယာ၀င္လို ့  အနေႏၱာ အနႏၱ ငါးပါး နဲ့တကြ ေက်းဇူးရွင္ေတြကို ကန္ေတာ့တဲ့အခါ မွာေတာ့ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္တန္ဖိုးရွိလွတဲ ့  ဒီေဗဒါလမ္းကဗ်ာေလးေတြကို ေရးေပးခဲ ့တဲ ့ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ကိုလည္း

 ၾကီးစြာေသာ ေလးစားစိတ္နဲ ့ရိုေသစြာ ကန္ေတာ့လိုက္ပါေတာ့တယ္ရွင္။

ဘ၀အေမာမ်ားေျပၾကပါေစ

ၾကာျဖဴႏြယ္

ေစာင္ ့ဆုိင္းတတ္ တဲ ့ နီဟြန္း

အရင္အပတ္ကတည္းက အလုပ္ကိစၥ နဲ ့က်မ ဂ်ပန္ေရာက္ေနပါတယ္။

ခုခ်ိန္ ဂ်ပန္က kooyooလို ့ေခၚတဲ ့ ရြက္ေျပာင္းခ်ိန္ ေရာက္ေနျပီး တျဖည္းျဖည္း ေအးလာပါျပီ။

က်မ သြားရတဲ ့ျမိဳ ့ေလးက  ေတာင္တန္းၾကီးေတြ ၀န္းရံထားပါတယ္။

ေတာင္ေပၚက သစ္ပင္ေတြမွာ သစ္ရြက္ေလးေတြ က တျဖည္းျဖည္း အေရာင္ေျပာင္းေနၾကတာ ခုလိုပဲျမင္ရပါတယ္။

ေအးစက္တဲ့ ေရခဲေလ ေတြ တိုက္ခတ္လာတဲ ့ဒီလို အခ်ိန္မွာ Ramen လို ့ေခၚတဲ ့ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ပူပူေလး

 စားရတာကေတာ့အရသာရွိလွပါတယ္။

က်မတို ့ ေန ့ခင္း သြားစားေနက် ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ရွိပါတယ္။ဒီဆိုင္ေလးပါ။

 

ဒီဆိုင္ေလးက ၀က္သားျပားေခါက္ဆြဲ က ဒီနယ္တ၀ိုက္မွာ နာမည္ၾကီးသတဲ ့။ စားရတာလည္း တကယ္အရသာရွိပါတယ္။

ပါဆယ္ထုပ္သြားခ်င္ရင္ ေတာ ့ ဒီပံုစံေလး လုပ္ေပးပါတယ္။ အရည္ကို တကူးတက သယ္သြားစရာမလို ပါဘူး။

ဟင္းရည္ထဲထည့္ရမွာေတြ အကုန္ ထုပ္ေပးထားျပီး အိမ္ေရာက္မွ ကိုယ့္ဘာသာေရေနြး နဲ ့ေရာရမွာပါ။

ဒီဆိုင္ေလးက တနလၤာေန ့တစ္ရက္ ပိတ္ျပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြ အျမဲ လူျပည့္ေနပါတယ္။

က်မတို ့ဘယ္အခ်ိန္သြားသြား ေစာင့္ရတာက မ်ားပါတယ္။

အရင္လူ က စားျပီးသြားလို ့ စားပြဲ အားသြားရင္ အမ်ားၾကီးေစာင္ ့ေနရတဲ့အထဲက တန္းစီစနစ္နဲ့ပဲ ေနရာေပးပါတယ္။

ကိုယ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ေနရာျပည့္ေနရင္ ေဟာဒီစာရြက္ေလးမွာ ကိုယ္ ့နာမည္နဲ ့စားမယ္ ့

သူအေရအတြက္ေရးေပးရပါတယ္။

ေရာက္လာတဲ့သူတိုင္းက ေစာင့္ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ဒီလိုနာမည္ေရးျပီး ထိုင္ေစာင့္ရပါတယ္။

ထိုင္ေစာင္ ့တဲ ့ခံု လူျပည့္ေနရင္ ရပ္ေစာင္ ့ပါတယ္။

အဲလိုရပ္ေစာင္ ့တဲ့အခ်ိန္ လည္း ေအးေအးေဆးေဆး ပဲ ဒီလို စာဖတ္ျပီးေစာင္ ့ေနပါတယ္။

စားပြဲ တလံုးလြတ္သြားျပီဆိုရင္  နာမည္ေရးထားတဲ ့စာရြက္ေလး ၾကည့္ျပီး အရင္ဆံုးလူ ကို ေခၚပါတယ္။

ကိုယ့္နာမည္ မေခၚမခ်င္း သူတို့ကေတာ ့ေစာင္ ့တာပါပဲ။

ဒီလိုေစာင္ ့ရ တာ နဲ့ပတ္သက္ျပီး သူတို ့လူမ်ိဳးေတြ က သိပ္စိတ္ရွည္ပါတယ္။

ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြဟာ စည္းကမ္းရွိတဲ ့ေနရာ မွာ ကမၻာေက်ာ္တာလည္း ေက်ာ္ထိုက္ပါေပတယ္လို ့ သူတို ့ကိုၾကည့္ျပီး က်မ ေတြးမိပါတယ္။

ဘူတာရံုေတြ မွာဆိုလည္း လက္မွတ္ျဖတ္စက္မွာ တန္းစီျပီး၀ယ္ရပါတယ္။

 ရထားေစာင့္ရင္လည္း တန္းစီကာစာဖတ္ရင္းဒီလိုေစာင့္ပါတယ္။

 

ရထားလာလို ့တက္ရင္လဲ လုမတက္ပါဘူး။ ဆင္းတဲ့ သူကို ရပ္ေစာင့္ေပးျပီးမွ အစဥ္လိုက္တက္ၾကပါတယ္။

ရထားေပၚမွာလူက်ပ္လာရင္လည္း အလုိက္တသိ နဲ ့ေနရာေရြ ့ေပးၾကပါတယ္။ ေနာက္ျပီး သိပ္စကားမေျပာဘဲ ေအးေအးေဆးေဆးစီးၾကပါတယ္။

သူတို ့ေတြ က ဆူညံသံမၾကိဳက္ၾကပါဘူး။ ရထားစီးရင္ ဖုန္းပိတ္ထားရပါတယ္။

ရထားထဲမွာ ဖုန္းေျပာလို ့မရပါဘူး။ အေရးၾကီးတဲ့ဖုန္းေျပာခ်င္ရင္ေတာ္ ေထာင္ ့ေလးမွာ တိုးတိုးပဲေျပာပါတယ္။ေဘးပတ္၀န္းက်င္ အေႏွင္ ့အယွက္မျဖစ္ေအာင္ သတိထားၾကပါတယ္။

ရထားေပၚကဆင္းရင္လဲ တျပံဳၾကီး ဆင္းလာေပမယ္ ့ စက္ေလွခါးေနရာေတြ ေရာက္ရင္ တိုးေ၀ွ ့မေနဘဲ အလုိက္တသိ တစ္ေယာက္ေနာက္က တစ္ေယာက္ တန္းစီျပီးမွ တက္ၾကပါတယ္။

 ဒါဟာ ဘယ္သူကမွ ေအာ္ဟစ္ တိုက္တြန္းေနတာ မဟုတ္ဘဲသူတို ့ ရဲ ့ ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္ နဲ ့

 စနစ္တက် လုပ္သြားတာပါ။

သူတို ့က ဒီလို လုပ္ရတာ ကိုအသားက်ေနပါျပီ။ သူတို ့ကေလးဘ၀ ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက လူ ့က်င္ ့၀တ္နဲ ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာဘယ္လိုဆက္ဆံရမယ္ဆိုတာေတြ ေက်ာင္းကသင္ေပးလိုက္တာပါ။

က်မ လည္းျမန္မာျပည္ဖြား ျမန္မာလူမ်ိဳးမို ့ ပထမဆံုးဂ်ပန္ေရာက္စ က   ရထားစီးရင္း ဖုန္းခိုးဆက္မိတယ္။

တခါတေလ သတိလက္လြတ္ စကားအက်ယ္ၾကီးေျပာမိတယ္။ ထိုင္ခံုလြတ္ရင္ အျမန္ဦးခ်င္တယ္။ ရထားလာရင္ အျမန္တက္ခ်င္တယ္။

ခုေတာ့ ဂ်ပန္လာရတာ အေခါက္အေရ မ်ားလာျပီး တျဖည္းျဖည္း က်င္ ့သားရလာေပမယ္ ့ သူတို ့ေလာက္ ေတာ့ဘယ္လိုမွစနစ္မက်ႏိုင္ေသးပါဘူး။

တစ္သက္လံုးအရိုးစြဲေနတဲ့အက်င့္ဆိုတာေတာ့ ျပင္ဖို ့ခက္သားလားေနာ္--

ေနရာတကာ စနစ္တက် ျဖစ္ေနတဲ ့ သူတို ့ႏိုင္ငံ နဲ ့ လူမ်ိဳးေတြ ရဲ ့ ဘ၀ေနထိုင္မွဳ ပံုစံ ကိုၾကည့္ျပီး က်မတို ့ျမန္မာျပည္ၾကီးကိုလည္း  ပိုမို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ျပီး စနစ္တက် ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ဒီလို စနစ္တက် ျဖစ္ဖို ့ဆိုတာ ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ ကတည္း က အက်င္ ့လုပ္ေပးရမယ္ ထင္ပါတယ္။

ခုခ်ိန္က စလို ့ ပညာေရးစနစ္ေတြလည္းျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျပီမို ့   မိဘဆရာ ပူးေပါင္းျပီး ကေလးဘ၀ ကတည္းက  ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးလိုက္လို ့ စည္းကမ္းရွိျပီး စနစ္တက်နဲ ့ၾကီးျပင္းလာမယ္ ့ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ ့

ေနာက္မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြကို ျမင္ခ်င္လွပါဘိေတာ့တယ္ရွင္။

ေစတနာမြန္ ျဖင္ ့

ၾကာျဖဴႏြယ္

ဂ်ပန္မွာ လြမ္း တဲ ့မုန္ ့လံုးၾကီး ေၾကာ္

ဂ်ပန္ ကို က်မ အလုပ္ကိစၥ နဲ ့လာတိုင္း အသိဂ်ပန္အိမ္ မွာ တည္းပါတယ္။ဒီအိမ္ရွင္ ဂ်ပန္ၾကီး က ျမန္မာ ျပည္က က်မတို ့စက္ရံု ကို လာဖူးပါတယ္။သူတို ့ ျမန္မာျပည္လာရင္ က်မတို  ့က

 ေဖာ္ေရြခင္မင္စြာဧည့္ခံသလို က်မတို ့ ဂ်ပန္လာရင္လည္းမိသားစုလို ပဲေသခ်ာ ဂရုစိုက္တတ္ပါတယ္။

ေန ့တိုင္းလည္း ဂ်ပန္စာေလးေတြ လုပ္ေက်ြးတတ္သလို စားေကာင္းတဲ ့ဆိုင္ေတြမွာ လုိက္ေက်ြးပါတယ္။

သူတို ့အစားအစာေတြ ကလတ္ဆတ္သန္ ့ရွင္းျပီးက်န္းမာေရး နဲ့ညီညြတ္ပါတယ္။

ေျပာရရင္ေတာ့ ဂ်ပန္မွာ က်မ  အစားေကာင္းေတြ စားရပါတယ္။

ဒီလို စားရတဲ ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ က်မ ဟာ ဟိုးလြန္းခဲ့တဲ ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္က စားခဲ့ရတဲ ့မုန္ ့လံုးၾကီး ေၾကာ္ေလးေတြကိုျပန္တမ္းတမိပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ က က်မ ဂ်ပန္ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံု တစ္ခု မွာ စတိုတာ၀န္ခံလုပ္ရင္း ဂ်ပန္စာ သင္ေနတဲ့ကာလပါ။

က်မအေဖက အလုပ္ထြက္လိုက္ျပီး စီးပြားလဲက် ကာ အိမ္ မွာ က်မ လစာ ကို ပဲ အားကိုးစားေနရတဲ ့ဘ၀မို ့

စား၀တ္ေနေရး က ေတာ္ေတာ္ က်ပ္တည္းပါတယ္။မိသားစု စားစရိတ္ကလြဲရင္ က်မ ပိုက္ဆံကို အပို မသံုးႏိုင္ပါဘူး။

အလုပ္ပိတ္ တဲ ့ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္ ကို ပညာဒါန ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဂ်ပန္စာသင္တန္း သြားတက္ဖို ့ဘတ္စ္ကားခေတာင္မနဲ သံုးေနရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က က်မတို ့ ဒညင္းကုန္းကေန ေျမာက္ဥကၠလာဘုန္းၾကီးလမ္း ကိုသြားတာ ၄၃ ဒိုင္နာ အ၀ါ

တစ္စီးပဲရွိပါတယ္ ။  လမး္ေတြကၾကမ္းၾကမ္း ဒိုင္နာ က ေဆာင္ ့နဲ ့ မနဲသည္းခံ စီးသြားရတယ္။

 

ဒါေပမယ္ ့ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ တစ္ပတ္တစ္ခါ တက္ရမယ္ ့ သင္တန္းကို က်မေရာက္ေအာင္သြားပါတယ္။

က်မ ဂ်ပန္စာ တတ္ခ်င္တယ္ေလ-- က်မ တို ့စက္၇ံုမွာ လက္ရွိ လုပ္ေနတဲ ့ဂ်ပန္စကားျပန္ေတြ ကိုၾကည့္ျပီး အားက်သလိုက်မ ကိုယ္တိုင္ ကလည္း ဒီဂ်ပန္စာေလးေတြ စိတ္၀င္စားပါတယ္။

ေနာက္ျပီး က်မ ဒီိလုိပဲ သာမာန္ ၀န္ထမ္းဘ၀ နဲ ့ ဆက္လုပ္ေနတာထက္စာရင္ ဂ်ပန္စာတတ္ရင္ က်မအလုပ္အကိုင္ေနရာပိုျမင္ ့မားလာမယ္ ၊ လစာမ်ားမ်ား ရတဲ ့အလုပ္ရရင္ က်မတို ့မိသားစု ဒီထက္ ပိုျပီးေျပလည္ လာမယ္ -- ဆိုတဲ ့အေတြးနဲ ့က်မ ဂ်ပန္စာ ကို အားတင္းသင္ပါတယ္။

ပညာဒါန ေက်ာင္းဆိုေပမယ္ ့ သြားရတဲ ့ကားခ၊ စာအုပ္ဖို း၊ မုန္ ့ဖို းေတြကေတာ့ကုန္ပါတယ္။

ကားခ နဲ ့စာအုပ္ဖိုးကေတာ့ က်သင္ ့ေငြ ေပးရတာမို ့ ေလွ်ာ့သံုးလို ့မရပါဘူး။

ဒီေတာ့ က်မ က ေျခြတာလိုု ့ရတာ မုန္ ့ပဲသားေရစာ ဖိုးပါ။

က်မတို ့ရပ္ကြက္ က မနက္ပိုင္းဆို  ပဲဲျပဳတ္သည္၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္းက စလို ့အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာမုန္ ့သည္ေလးေတြလာေရာင္းၾကပါတယ္။

ဒီမုန္ ့သည္ေတြ ထဲမွာ က်မ ေရြးခ်ယ္လိုက္တာ က မုန့္လံုၾကီး ေၾကာ္သည္ပါ။

မုန ့္လံုၾကီးေၾကာ္ ဆိုတာက သိတဲ့အတိုင္းပဲ ေကာက္ညွင္းထဲကို အုန္းသီး ဒါမွမဟုတ္ ပဲ ဌာပနာျပီး ျပန္ေၾကာ္ထားတဲ့မုန ့္ပါ။

ေကာက္ညွင္းကိုေၾကာ္ထားတာမို ့ေတာ္ေတာ္အဆာခံပါတယ္။ ေစ်းကလည္း ေပါပါတယ္။

မနက္ကတည္းက မုန ္ ့လံုးၾကီး တလံုး ငါးဆယ္ နဲ ့ ၂ လံုး တစ္ရာဖို းစားျပီး ေရေသာက္လိုက္ရင္  ေန ့ခင္ းသင္တန္းျပီးလို ့အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္အထိ က်မ ဗိုက္မဆာေတာ့ပါဘူး။ 

ဒီေတာ့ သင္တန္းမွာ သူမ်ားေတြလို မုန့္ဆိုင္မထိုင္ရေတာ့လို ့ပိုက္ဆံမကုန္ေတာ့ပါဘူး။

 ေျပာရရင္ ဒီမုန ္ ့လံုးၾကီးေလးေတြ က က်မကို အေထာက္အပ ့ံေပးေနတဲ ့မိတ္ေဆြေလးေတြပါ။

အလုပ္သြားရင္လဲ တျခား မုန္ ့ေတြထက္  ေစ်းနည္းျပီး တြက္ေျခကိုက္တဲ ့  မုန့္လံုးၾကီး ပဲ က်မ ၀ယ္သြားပါတယ္။

က်မ ကေတာ့ က်မ တြက္ကိန္း နဲ့ က်မ စားေနတာေပမယ္ ့ ရံုးမွာ သူမ်ားေတြ ၀ယ္လာတာကစားေကာင္းျပီး  ေစ်းၾကီးတဲ ့မုန ့္ေတြမ်ားပါတယ္။ 

က်မ ကေတာ့ သူတို ့ဘာသာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတာ စားစား မမွဳေပမယ့္က်မ ဒီလို ငါးဆယ္တန္ မုန္ ့လံုးၾကီး ပဲအျမဲ စားတာကို ေလွာင္ေျပာင္ကဲ ့ရဲ ့ခ်င္တဲ့သူေတြလည္းရွိပါတယ္။

 

" မသႏၱာ က လည္း ဒီမုန ့္လံုးၾကီး ပဲစားေနတာပဲေနာ္ ၊ မျငီးေငြ ့ဘူးလား"

" ေအးေလ ၊ ကပ္ေစးႏွဲလိုက္တာ ၊တျခားမုန္ ့ေတြ မစားဘူးလား။ "

" နင္ ့မုန ့္ၾကီးကလည္ဟယ္ ၊ ငါ တခါမွေတာင္မစားဖူးပါဘူး။လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ဒီလိုမုန္ ့မေရာင္းပါဘူး"

ကိုယ့္မုန ္ ့ကို ကိုယ့္ပိုက္ဆံ နဲ့ ၀ယ္စားတာေတာင္ က်မ ကဲ့ရဲ ့ခံခဲ့ရပါတယ္။

အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီလို အေျပာခံ ရရင္ က်မလည္း   ရွက္ျပီးသိ္မ္ငယ္သလို ခံစားရပါတယ္။

တကယ္ဆို က်မ သင္တန္းတက္ဖို ့ ကားခ မကုန္ဘူးဆိုရင္ ၊ ဂ်ပန္စာအုပ္ေတြ မ၀ယ္ရင္ သူတို ့့လို  ေစ်းၾကီးတဲ ့မုန ့္ေတြစားဖို ့ ပိုက္ဆံ ထြက္လာမွာပါ။

ဒါေပမယ္ ့ ဒါဟာ က်မ ေရြးခ်ယ္မွဳပါ။

က်မ ဂ်ပန္စာ တတ္ခ်င္တယ္။ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလိုခ်င္တယ္။ က်မ မိသားစု ဘ၀ ကိုျမွင ့္ခ်င္တယ္။

အစားအစာ ဆိုတာ  ၀မ္းတြင္းမီး ကို ျငိွမ္းေပးတာပါ။ဘာ စားစား ဗုိက္ျပည္ ့ျပီး  ၀မ္းမီး ျငိမ္းဖို ့က အဓိက ပါ။

ေနာက္ျပီး မုန္ ့လံုးၾကီးေက်ာ္ေလးေတြ က မနက္ေစာေစာ ၀ယ္ရင္ ေၾကာ္ျပီးခါစ မို ့ ၾကြပ္ရြျပီး

စားေကာင္းပါတယ္။

က်မ စားတဲ ့အစားအစာ က်မ ေက်နပ္ရင္ျပီးတာပဲ၊ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ဂရုမစိုက္ဘဲ ေျခြတာ သည္းခံျပီး ၾကိဳးစားလိုက္ရင္ေနာက္ဆို ငါ ဟာ သူတို ့ခု စားေနတဲ ့မုန ့္ေတြ ထက္ေကာင္းတဲ့မုန ့္စားရမွာေသခ်ာတယ္။

ကဲ-- -ဇြဲ လံု ့လ အျပည့္နဲ ့ ကိုယ့္လမ္း ကုိယ္ေလွ်ာက္မယ္ လို ့အားျပန္တင္းျပီး က်မ ဂ်ပန္စာ ဆက္သင္ခဲ့ပါတယ္။မုန ့္လံုးၾကီးေက်ာ္ ဆက္စားခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ ့ပဲ ဂ်ပန္စာ Level ေတြ တျဖည္းျဖည္း ျမင္ ့လာျပီး က်မ ဂ်ပန္ စကားျပန္ အလုပ္နဲ ့အသက္ေမြး လာနိုင္ပါတယ္။အရင္ထက္လည္း လစာပိုေကာင္းလာျပီး အိမ္ ကိုလည္း ပိုေထာက္ပံ ့လာနို္င္ပါတယ္။

တျဖည္းျဖည္း မုန ့္လံုးၾကီးေက်ာ္ ေန ့တိုင္း စားရာကေန မနက္ခင္းဆို တျခားဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလးေတြ ၀ယ္စားနိုင္ပါျပီ။

က်မသူေဌးက ဂ်ပန္ဧည့္သည္ေတြလာလို ့ ဟိုတယ္မွာ ၊စားေသာက္ဆိုင္ၾကီးေတြမွာ လိုက္ေက်ြးတိုင္းလည္း က်မ ကလိုက္ရျပီး အစားေကာင္းေတြစားရပါတယ္။

က်မကို ကဲ ့ရဲ ့ခဲ့တဲ ့သူေတြကေတာ့ ခုထိလည္း ဘ၀မေျပာင္းဘဲ သာမာန္ ရံုး၀န္ထမ္းဘ၀ နဲ ့ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနတုန္းပါ။

က်မ သတင္းေတြ သူတို ့ၾကားျပီး တခါတေလ ျပန္ဆံုရင္ အားက်လိုက္တာလို ့ေျပာတတ္ပါတယ္။

ခုေတာ့ သူတို ့ မုန ့္လံုးၾကီးေက်ာ္ ပဲ ေျခြတာ စားခဲ့တယ္ဆိုျပီး က်မ ကို မကဲ့ရဲ ့ေတာ့ပါဘူး။

ခုလို ဂ်ပန္လာတဲ ့ အခ်ိန္ ဆိုလည္း ဒီက ခင္မင္တဲ ့ဂ်ပန္မိတ္ေဆြေတြက ဂ်ပန္စာေတြ တမ်ိဳးျပီး တမ်ိဳး မရိုးရေအာင္ ေက်ြေတာ့တာပါပဲ။  က်မေလ ဒီလို အစားေကာင္းေတြ စားရတဲ ့အခါတိုင္း သတိရမိတာက အရင္ စားခဲ့တဲ ့မုန့္လံုးၾကီးေက်ာ္ကိုပါ။

အရင္ က က်မသာေျခြတာစားျပီး ဂ်ပန္စာမသင္ဘဲ သူမ်ားေတြလိုစားေသာက္ပစ္လိုက္ရင္ ဒီဘ၀ေရာက္မလာနိုင္ပါဘူး။

တကယ္ေတာ ့ လူဆိုတာ  ကိုယ္ ရည္မွန္းထားတဲ ့ပန္းတုိ္င္ေရာက္ေအာင္သြားနိုင္မယ္ ့လမ္း ကို ကို္ယ့္ဘာသာ ေရြးရတာပါ။

အမ်ားေလွ်ာက္တဲ့လမ္းဟာ ကိုယ့္ပန္းတုိင္မေရာက္ဘူးဆိုရင္ ေရာေယာင္ျပီး သြားေလွ်ာက္စရာ မလိုပါဘူး။

သူတို ့နဲ ့လမ္းအတူတူ မေလွ်ာက္လို ့ ေျပာဆို ကဲ့ရဲ ့တာ ခံရေကာင္း ခံရပါတယ္။

ဒါေပမယ္ ့  စိတ္ဓါတ္ခိုင္ခိုင္မာမာ နဲ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ ့လမ္းကိုပဲ ကိုယ္ဆက္ေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ 

တေန ့ ကိုယ့္ ပန္းတိုင္ေရွ ့ကို ကိုယ္ေရာက္လာမွာပါ။

 က်မ ၾကံဳခဲ့ရတဲ ့အေတြ ့အၾကံဳေလးကို ရင္းျပီး   ရုန္းကန္ၾကိဳးစားေနရတဲ ့လူငယ္ေလးေတြအတြက္ တခုခု ရနိုင္ေစဖို ့ေရးလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုး ရည္ရြယ္ရာပန္းတိုင္ ကို လွမ္းကိုင္နိုင္ၾကပါေစ။

ေစတနာမြန့္ျဖင္ ့

ၾကာျဖဴႏြယ္

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ရဲ ့ဒီဇိုင္နာ

 လြတ္လပ္ေရးဖခင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ ့

သမိုင္း၀င္ ၀တ္စံုအေၾကာင္းေလးနဲ ့

 မနက္ျဖန္ က်ေရာက္မယ္ ့ ၆၅ နွစ္ေျမာက္လြတ္လပ္ေရးေန ့ ကို  ၾကိဳဆိုု ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္ရွင္

တနဂၤေႏြေန ့ က  အကယ္ဒမီပြဲကိုတက္ေရာက္လာၾကတဲ ့ အႏုပညာရွင္ေတြကို TV မွာၾကည့္ရတာ

သူ ့ထက္ငါ အၿပိဳင္အဆိုင္ လွလိုက္ၾကတာ။

ေရာင္စံုပန္းခင္းၾကီးထဲေရာက္သြားသလို ပါပဲ။သူတို့အႏုပညာရွင္ေတြ အတြက္ အေရးၾကီးတဲ ့တန္ဖိုးထားတဲ့

 ဒီပြဲၾကီးကိုတက္ေရာက္တဲ ့အခါသူတို လဲ လွပ ၀ံ့ၾကြား ခ်င္ၾကမွာပဲေလ။

ဒါေၾကာင္ ့ဒီလို  ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ ့ပြဲၾကီးမွာ အႏုပညာရွင္ ေတြကို လူပံုအလယ္မွာ ေတာက္ပ

၀ံ့ၾကြားေနေအာင္ အစြန္းကုန္ၾကိုးစားခ်ဳပ္လုပ္ေပးထားၾကတဲ ့ဒီဇိုင္နာ ေတြရဲ ့ပညာစြမ္းကလဲ 

အထင္ၾကီးေလးစားစရာေကာင္းပါတယ္။

“လူမွာ အ၀တ္ ေတာင္းမွာအကြပ္  ”ဆိုတဲ ့ စကားပံုေလးလိုပါပဲ၊ အ၀တ္အစားဆိုတာ ၾကြား၀ါ ၿပိဳင္ဆိုင္ ဖို ့ ၊

  ေပၚၿပဴလာ ၿဖစ္ဖို ့၀တ္စရာမလိုေပမယ္ ့  ကိုယ့္အတြက္ အေရးပါတဲ ့ေနရာေတြ 

 သြားတဲ့အခါကိုယ့္ကိုလူအထင္မေသးေအာင္ ကိုယ္တက္ေရာက္တဲ ့ပြဲ နဲ ့လိုက္ဖက္ၿပီးကိုယ့္တန္ဖိုး

 ေပၚလြင္ေအာင္ ကိုယ္ ့အဆင့္အတန္းနဲ ့လိုက္ဖက္တဲ့အ၀တ္အစားကိုေတာ့ ၀တ္ဆင္တတ္မွ

 သင့္ေတာ္ပါလိမ့္မယ္။

ဒီလိုေတြးရင္းနဲ ့ က်မ သတိရသြားမိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကေတာ့ က်မတို့ၿမန္မာၿပည္ရဲ ့

လြတ္လပ္ေရးဖခင္ၾကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုဒီဇိုင္နာ လုပ္ၿပီး အလွဆင္ေပးခဲ့တဲ ့

သူတစ္ေယာက္ကိုပါပဲ။

 

သူကေတာ ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ့ရင္းႏွီးခင္မင္ၿပီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေစတနာထားတဲ ့အိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဂ်၀ါဟလာလ္ေနရူး --ပါတဲ့ရွင္။

အခ်ိန္အခါကေတာ ့ ၁၉၄၇ ခုနွစ္ ဇန္န၀ါ၇ီ လ ၊ၿမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လက္တကမ္းအလို ၿမန္မာၿပည္ၾကီးအတြက္ဗိုလ္ေအာင္ဆန္း ဆိုတဲ ့ သူတစ္ေယာက္ ေန ့မအား ညမအား 

အားသြန္ခြန္စိုက္ၾကိဳးပန္းေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဟာ ၁၉၄၆ ဒီဇင္ဘာလ၂၄ရက္ေန့ကလြိဳင္ေကာ္မွာ ကယားေခါင္းေဆာင္နဲ့ေစာ္ဘြားမ်ားအား

 ေတြ ့ဆံုၿပီးသူ မၾကာမီ ဘိလပ္သို့သြားၿပီး ၿမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္အေရးဆိုေတာ့မည္ၿဖစ္ေၾကာင္း

  ကယားၿပည္သူမ်ားကိုလဲမန္မာၿပည္မနဲ့အတူ လြတ္လပ္ေစလိုေၾကာင္းစသၿဖင္ ့တိုင္းရင္းသားအားလံုးရဲ ့ 

 စည္းလံုးညီညြတ္မွဳအင္အားရဲ ့တန္ဖိုးရွိပံုကိုၿပည္နယ္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားလက္ခံသေဘာတူလာေအာင္ စည္း၇ံုးခဲ့ပါတယ္။

 

လြြိုဳင္ေကာ္မွတဆင္ ့ဒီဇင္ဘာ ၂၆ တြင္ ေတာင္ၾကီးသို့ေရာက္လာၿပီး ၁၉၄၆ ဒီဇင္ဘာ၂၅ ခရစ္စမတ္ေန ့တြင္

ေတာင္ၾကီးၿမိဳ ့လူထုစည္းေ၀းပြဲၾကီးမွာ စည္းလံုးညီညြတ္ေရးတရားေဟာေၿပာခဲ့ပါသည္။ထို့ေနာကိ ဒီဇင္ဘာ၂၆ရက္ေန ့နံနက္ေညာင္ေရႊျမိဳ ့လူထု စည္းေ၀းပြဲၾကီးတြင္ ညီညြတ္ေရး တရား ေဟာေၿပာၿပီးေနာက္

 ရွမ္းၿပည္မွရန္ကုန္ကိုၿပန္ခဲ ့ရာ ထိုအခ်ိန္သည္ၿမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ၿဗိတိႏိုင္ငံ လန္ဒန္ၿမိဳ ့ေတာ္ 

 တြင္ နန္းရင္း၀န္ မစၥတာအက္တလီေခါင္းေဆာင္ေသာေလဘာတီ အစိုးရႏွင္ ့ေဆြးေနြးရန္  

 ဗိုလ္ခ်ဳပ္သြားေရာက္ ဖို ့ေၿခာက ္ရက ္မွ်သာက်န္ေတာ့တဲ ့ အခ်ိန္ ကာလၿဖစ္ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ လန္ဒန္တြင္ ေဆြးေႏြးၿခင္းမၿပဳလုပ္ခင္ သူနွင္ ့ခင္မင္ရင္းနွီးေသာ အိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဂ်၀ါဟလာလ္ေနရူး ႏွင္ ့ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းတိုင္ပင္ေဆြးေႏြးလိုတဲ့ ဆႏၵ ၿဖစ္ေပၚမိပါတယ္။

 

လူဆိုတာ အေရးၾကံဳရင္ ကိုယ္ခင္မင္အားကိုးရတဲ ့ မိတ္ေဆြေကာင္းကိုေတာင့္တမိတတ္ၾကပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနနဲ့လဲ တိုင္းၿပည္လြတ္လပ္ေရးၾကီးအတြက္ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားလွတဲ ့ လန္ဒန္ဆိုတဲ ့ေရႊၿမိဳ့ေတာ္ၾကီးကိုမသြားခင္သူခင္မင္ရင္းနွီးတဲ ့သူ့မိတ္ေဆြကို တိုင္ပင္ခ်င္စိတ္ေပၚမိတာပါ။

 

၁၉၄၇ ဇန္န၀ါရီလ ၂ ရက္ေန  ့ နံနက္ ၇ နာ၇ီ တိတိတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္မဂၤလာဒံုေလဆိပ္မွစတင္ထြက္ခြာၿပီး

နံနက္  ၁၀နာရီခြဲ  ခန္ ့တြင္အိႏၵိယၿပည္ ကလကတၱားၿမိဳ ့သို ့ဆိုက္ေရာက္ပါသည္။

နံနက္ ၁၁ နာ၇ီခြဲတြင္ ကာလကတၱားမွၿပန္ထြက္ၿပီး ညေန ၄ နာ၇ီ မိနစ္၄၀တြင္ နယူးေဒလီၿမိဳ ့ဆင္ေၿခဖံုး၇ွိ

၀ယ္လင္ တန္ေလဆိပ္သို ့ေရာက္သြားၾကပါသည္။

ေလယဥ္ေပၚမွဆင္းဆင္းခ်င္း လာၾကိဳေနသူမ်ားရဲ ့ေရွ့ဆံုးကေတြ ့ရတာကေတာ့အိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ၾကီး

မစၥတာေနရူးပါပဲ။

သူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင ့္လြပ္လပ္စြာ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးခ်င္လို ့ဟိုတယ္မွာေတာင္ မတည္းခိုင္းဘဲ သူ့ေနအိမ္မွာတည္းခိုေစၿပီးသူ ့သမီး အင္ဒရာဂႏၵီကိုယ္တိုင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဧည့္ခံၿပဳစုခဲ့ပါသည္။

 

ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဇန္န၀ါရီ ၂ရက္ေန ့ညမွ ဇန္န၀ါရီ ၆ရက္ေန ့အထိ ထို အိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ၾကီးႏွင္ ့

 ႏိုင္ငံေရးၿပသနာမ်ားကိုက်ယ္ၿပန္ ့စြာ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ခဲ့ၾကပါသည္။

ထိုေတာအတြင္ းဇန္န၀ါရီ ၄ ရက္ေန ့ညေန တြင္ မစၥတာေနရူးသည္ သူမွာၾကားလိုေသာအခ်က္မ်ားကို

 ေၿပာဆိုၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အားေမးခြန္းတစ္ခုေမးပါသည္။

“ဒါ့ထက္ေအာင္ဆန္း ၊မင္း အဂၤလန္ၿပည္ေရာက္ရင္ ဘာအ၀တ္အစား၀တ္မွာလဲ”

ထိုအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဘာမွၿပန္မေၿပာဘဲ သူ၀တ္ထားေသာ ကာကီဇင္ယူနီေဖာင္း တပတ္ႏြမ္းကို ၿပန္ငံု ့ၾကည့္ရင္ း ၿပံဳးေနပါသည္။

ေၾသာ္--ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ဗိုလ္ခ်ဳပ္--တိုင္းၿပည္လြပ္လပ္ေရးရဖို့အေရးကလြဲရင္ ကိုယ့္အေရးအတြက္ေတာင္ ဘာမွမစဥ္းစားပံုမ်ား ဒီေလာက္ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားလွတဲ ့ လန္ဒန္ေရႊၿမိဳ ့ေတာ္ၾကီးကို

 ကာကီယူနီေဖာင္း အႏြမ္းေလးနဲ ့သြားမတဲ ့။

ကိုယ္၀တ္ထားတဲ ့အက်္ီ ဘယ္ေလာက္ေဟာင္းေနလဲဆိုတာေတာင္ဂရုစိုက္မယ့္သူလဲမဟုတ္ပါဘူးေလ-

ဒီေတာ့မွမစၥတာေနရူးလဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ဒီကာက ီယူနီေဖာင္း အေဟာင္းေလးနဲ  ့ အဂၤလန္ဆက္သြားမွာ သေဘာေပါကိသြားၿပီးအံ့ၿသသြားပါသတဲ ့။

 

“ဟာ--မင္းရဲ ့ဒီအ၀တ္အစားမ်ိဳးနဲ ့ အလြန္ေအးတဲ ့လန္ဒန္ၿမိဳ ့ေဆာင္းရာသီမွာ ဘယ္၀တ္လို့ၿဖစ္မလဲကြယ္ ့၊

ၿပီးေတာ့ ဟိုက်ရင္ မင္းကို ေဂ်ာ့ဘုရင္မင္းၿမတ္က ဘတ္ကင္ဟမ္ နန္းေတာ္မွာ ပြဲေတာ္တည္ဖို ့ဖတ္ခ်င္ဖိတ္မွာ၊

အေဆာင္အေယာင္ပကာသနအလြန္ၾကိဳက္တဲ ့ၿဗိတ္သွ်လူမ်ိဳးေတြရဲ့အလယ္မွာ 

မင္းကအ၀တ္အစား ၿပည့္ၿပည့္စံုစံုမပါရင္ခက္ေနပါဦးမယ္၊

မၿဖစ္ပါဘူး၊ၾကည့္လုပ္ေပးလိုက္ဦးမွပဲ”

ေၿပာေၿပာဆိုဆို မစၥတာေနရူးဟာ သူ့အတြင္း၀န္တစ္ဦးကိုခ်က္ခ်င္းေခၚၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပိေအာင္ဆန္းနွင္ ့ တပည့္ၿဖစ္သူအတြက္ပါသင့္ေတာ္တဲ ့၀တ္စံုမ်ားခ်ဳပ္ရန္ ညႊန္ၾကားလိုက္ပါသည္။

ထိုညတြင္းခ်င္းပင္ အပ္ခ်ဳပ္ပညာသည္မ်ားေရာက္လာၿပီး စနစ္တက်ကိုယ္တိုင္းမ်ားယူသြားၾကၿပီးေနာက္

၂၄နာ၇ီ  အတြင္းမွာပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို့အတြက္ သကၠလပ္ၿဖင္ ့ခ်ဳပ္ထားေသာ စစ္၀တ္စံု၊

၇ွပ္အက်ၤ ီ၊ နက္ကတိုင္လည္စည္း၊ ကက္ဦးထုပ္မွ အစ အားလံုး၀တ္စံုၿပည့္ ဆင္ၿမန္းေပးလိုက္ပါေတာ့သည္။

ထို့ေၾကာင့္ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ နယူးေဒလီမွခ၇ီးဆက္တဲ့အခါ ပံုပန္းက်နသပ္ရပ္ေသာသကၠလပ္

စစ္ယူနီေဖာင္းၿဖင္ ့ ခံ့ညားစြာလန္ဒန္ကို ခရီးဆက္ခဲ ့ႏိုင္ပါသည္။

 

လန္ဒန္တြင္  ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ၿဗိတိသွ် နန္းရင္း၀န္နွင့္တကြ အစိုးရအဖြဲ ့၀င္မ်ားႏွင့္ေဆြးေႏြးခဲ ့ပါသည္။

ထိုသို့ ေဆြးေႏြးရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္ေပၚတြင္ ခံံ့ညားစြာေနရာယူထားတာက မစၥတာေနရူးရဲ႕ေမတၱာ လက္ေဆာင္သကၠလပ္ စစ္ယူနီေဖာင္းပဲၿဖစ္ပါတယ္။

 

ထို၀တ္စံုဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ ့အင္မတန္ပဲလိုက္ဖက္ၾကည့္ေကာင္းလွပါတယ္။

ၿပင္းထန္တဲ ့စိတ္ဓါတ္၊အားမာန္ေတြနဲ ့လွုပ္ရွားေနတဲ ့ခိုင္မာၿပတ္သားတဲ ့ဗိုလိခ်ဳပ္နဲ ့အရမ္းကိုလိုက္ဖက္တဲ့

၀တ္စံုပါပဲ။ခုေတာ့ဒီ၀တ္စံုနဲ ့လန္ဒန္မွာ ၿဗိတိသွ်ေတြနဲ ့ယွဥ္ေဘာင္တန္းၿပီး ေၿပာဆိုေဆြးေနြးေနတဲ ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ ့ဓါတ္ပံုေတြဟာလဲသမိုင္း၀င္ ပံုေတြၿဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။

က်မကေလးဘ၀တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဓါတ္ပံုေတြထဲမွာစၿမင္ဖူးကတည္းက  ဒီသကၠလပ္ စစ္ ၀တ္စံုနဲ ့ပံုက

ၾကည့္အေကာင္းဆံုး ပဲလို ့ထင္မိပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ုဳပ္ေအာင္ဆန္း လို ့ဆိုလိုက္တာနဲ  ့ မ်က္စိထဲမွာ သကၠလပ္စစ္၀တ္စံုနဲ ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုကိုပဲ မ်က္စိထဲေၿပးၿမင္ေယာင္မိပါတယ္။

တကယ္လို ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ အိႏၵိယကိုမ၀င္ခဲ့ရင္ ၊ မိတ္ေဆြမစၥတာေနရူးကိုသတိတရ နဲ ့အေရးမထားခဲ့ရင္

ဒီလို ခံ့ညားတဲ ့၀တ္စံုနဲ ့၀ံ့ၾကြားေနတဲ ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕  သမိုင္း၀င ္ပံုေတြကို ၿမင္ေတြုရမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ဒါဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ ့မိတ္ေဆြစစ္ကို အေလးထားတိုင္ပင္ခဲ့တဲ ့စိတ္ရင္းေစတနာက အက်ိဳးေပးခဲ့တယ္လို့ ထင္ပါတယ္။

ဒီလို ေကာင္းမြန္မွန္ကန္တဲ ့ မိတ္ေဆြစစ္ ရဖို့အတြက္ မိမိဘက္ကလဲရိုးသားပြင့္လင္းမွဳ၇ွိၿပီး

စိတ္ရင္းနဲ ့ဆက္ဆံရပါမယ္။ေစတနာမွန္ရင္ အက်ိဳေပးစၿမဲပါ။

 

ဗိုလ္ခ်ုဳပ္ရဲ ့တိုင္းၿပည္ကိုေစတနာထားခ်စ္ခင္စိတ္ကပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လူပံုအလယ္မွာ တင့္တယ္ေစခဲ ့တယ္ လို ့ယူဆမိပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ပါေစ က်မကေတာ့ က်မတို ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ ့သမိုင္း၀င္ ဓါတ္ပံုေတြ လွပခန္ ့ညားၿပီး ၾကည္ညိဳခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို သကၠလပ္စစ္၀တ္စံု ခ်ဳပ္လုပ္ဆင္ၿမန္းေပးခဲ့တဲ ့

ဗို္လ္ခ်ဳပ္ရဲ ့ ဒီဇိုင္နာ ၿဖစ္တဲ ့ အိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဂ်၀ါဟလာလ္ေနရူးကို

ေက်းဇူးတင္ေနမိပါေတာ့တယ္။

   

 (ကိုးကား-- တကၠသိုလ္ေန၀င္း ေရးေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းမွဳမွတ္တမ္း )