ေလယဥ္ၾကီးကျပာလြင္လြင္ ေကာင္းကင္ထဲမွာ ပ်ံသန္းေနပါတယ္--
ျပတင္းေပါက္ကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တိမ္စိုင္တိမ္လိပ္ၾကီးေတြကို အေပၚစီးက ျမင္ရတာ လွလိုက္တာ-
စိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ့ က်မက ငယ္ရြယ္စဥ္ ကေလးဘ၀တုန္းက ေကာင္းကင္ျပင္မွာ တိမ္ေတြ ေလတိုက္တိုင္း ပံုစံေျပာင္း
သြားတာကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ့္အေတြးနဲ ့ကိုယ္ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ပံုေဖာ္ဖူးတယ္- ၀ါဂြမ္းစိုင္လို ေဖြးမြေနတဲ ့ တိမ္တိုက္
ေတြ ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာလို ့ တမ္းတ ဖူးပါရဲ ့--
ခုေတာ့ တိမ္ ေတြက က်မ ရဲ ့လက္တစ္ကမ္းမွာ --တိမ္စိုင္ၾကီးေတြေရ ေတြ ့ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ေနာ္-- အခု က်မ
ရဲ ့ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေနတာေလ-က်မ ခ်စ္ခင္ရတဲ ့ အမိေျမကိုျပန္တဲ့ ခရီးစဥ္ ေခ်ာေမြ ့ေအာင္ ကူညီေနာ္--
ေကာင္းကင္ျပာထဲမွာ ေလႏွင္ရာ လြင္ ့ေမ်ာေနတဲ ့ လွပတဲ ့ ၀ါဂြမ္းျဖဴေလး လိုပဲအျမဲေနပါေနာ္- ညစ္မိွဳင္းတဲ ့ မိုးတိမ္
ညိဳၾကီးေတြ ျဖစ္ျပီး ေလယဥ္ၾကီးကို အေႏွာင္ ့အယွက္မေပးပါနဲ ့ေနာ္-- က်မ ရင္ထဲကေျပာစကားကို နားလည္လို ့ပဲ
လားမသိ--တိမ္လိပ္ေလးေတြက ေဖြးျဖဴစြာ ပဲရွိေနေလရဲ ့--
ေလယဥ္မယ္ေလးက စားစရာေတြ လိုက္ေ၀ေနပါတယ္---
ဒီအစားအေသာက္ေတြ ကို အန ံ ့ေတာင္ မခံခ်င္ေတာ့လို ့က်မ အလွည္ ့ေရာက္ေတာ ့ကိုလာနဲ ့ ဘီစကစ္ပဲ
ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ေလယဥ္မယ္ေလးက က်မဗိုက္မ၀မွာ စိုးလို ့ လားပဲ ဘီစကစ္ေတြအမ်ားၾကီးေပးပါတယ္။
ရတယ္ ေလယဥ္မယ္ေလးေရ---အမကေလ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တာနဲ ့ အမ ၾကိဳက္တဲ ့ျမန္မာဟင္းေတြ တစ္၀ၾကီးနဲ ့
ထမင္းစားရေတာ့မွာမို ့ ဒီ အခ်ိန္မွာ အဆာခံထားလိုက္မယ္-- က်မ စိတ္ထဲကေျပာတာကိုၾကားသြားသလိုနဲ ့
ေလယဥ္မယ္ေလးက ျပံးျပသြားပါတယ္။
သူ ့မ်က္ႏွာေလးက ျပင္ထားတာ ေၾကြေရာင္ေတာက္ေနတာပဲ--ေရာင္စံုျခယ္မ်က္နွာေလးနဲ ့ မ်က္ေတာင္တု
မည္းနက္နက္ေလးနဲ ့ သူ ့ၾကည့္ရတာ ေကာ္ပတ္ရုပ္ေလးလိုပဲ- ဟိုးအရင္ ေလယဥ္ စ စီးဖူးခါစတုန္းကေတာ့
ေလယဥ္မယ္ေလးေတြ ဒီလို ျပင္ထားတာ ၾကည့္ျပီး လွလိုက္တာလို ့ထင္မိေပမယ္ ့ ခုေတာ့ သူတို ့ၾကည့္ရတာ ပင္ပန္း
လိုက္တာလို ့ ခံစားမိတယ္။
မိတ္ကပ္ေတြ အထူၾကီးလိမ္း--ေကာ္ရည္ေတာင္ ့ေတာင္ ့ဆံထံုးၾကီးနဲ ့ အသက္ဘယ္လိုရွဴေနလည္းမသိတဲ ့ ကိုယ္နဲ ့
အတိကပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ ့ ယူနီေဖာင္းက်ပ္က်ပ္နဲ ့ ခဦးစဥ္တစ္္ေလွ်ာက္လံုး ေလယဥ္စီးနင္းသူေတြကို ဧည့္၀တ္ျပဳ ေနရတဲ ့
သူတို ့ေလးေတြ ပင္ပန္းလိုက္တာလို ့ သနားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတိုကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ လန္းဆန္းေနၾကတာ
ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။ သူတို ့ေလးေတြေၾကာင့္ ေလယဥ္ခရီးသည္ေတြ စိတ္ခ်မ္းသာရတာ ေက်းဇူးတင္စရာပါ။
က်မလည္း ဘီစကစ္ေလး နည္းနည္းပဲ အဆာေျပစားျပီး ေခါင္းေတြမူးျပီး နားေတြ အူလာလို ့ မွိန္းေနရပါတယ္။
ခုတေလာ က်မ က်န္းမာေရး မေကာင္းဘူးျဖစ္ေနတယ္။ သူမ်ားေရေျမ မွာ ေနရစဥ္ ေန ့တိုင္း စိတ္မလန္းဘူး--
ရင္ေတြတုန္လိုက္--ေမာလိုက္--ေခါင္းေတြကိုက္လိုက္နဲ ့ တစ္မ်ိဳးျပီးတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ ဂ်ပန္မွာ က်မတည္းတဲ ့
အိမ္ရွင္ေတြက သိပ္သေဘာေကာင္းတာပါ။ က်မေနမေကာင္းမွန္းသိလို ့ စားေကာင္းမယ္ထင္တာေလးေတြ လုပ္
ေပးးတယ္--အရသာရွိတဲ့ ဆိုင္ေလးေတြ လိုက္ေက်ြးတယ္ --ေနရာအႏွ ံ ့ လိုက္ပို ့တယ္--
ဒါေပမယ္ ့ က်မကိုက ေနလို ့ေကာင္းကို မေကာင္းတာ-- ဘယ္မွလည္းသြားခ်င္စိတ္ မရွိဘူး-ဘာမွလည္း ၀ယ္ခ်င္
စိတ္မရွိဘူး- စိတ္မလန္းေတာ ့ ဂ်ပန္က ခမ္းနားလွတဲ ့ အေဆာက္အဦေတြကလည္း က်မကို မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဘူး--
အရသာရွိတယ္လို့နာမည္ၾကီးလွတဲ ့ ဂ်ပန္စာေတြကိုလည္း ခံတြင္းမေတြ ့ပါဘူး--အိမ္မွာ အျမဲတမ္း ထမင္းႏွစ္ပန္းကန္
ေလာက္ မွ ၀ တတ္ တဲ ့အစားၾကီးတဲ့ က်မက သူတို ့ေက်ြးတဲ ့ပုဂ ံလံုးတစ္လုံးစာ ထမင္းေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ ကုန္
ေအာင္ မစားႏိုင္ပါဘူး--ရန္ကုန္မွာ အခ်ိန္ျပည့္ဆာ ေနတတ္ျပီး ပါးစပ္နဲ့မျပတ္ မုန့္ေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု စားေနတတ္
တဲ ့က်မက ေရခဲေသတၱာ အျပည့္အိမ္ရွင္၀ယ္ထည့္ေပးထားတဲ ့မုန့္ေတြ မစားလို ့ အဆူေတာင္ ခံခဲ ့ရတယ္--
ကိုယ့္စိတ္ကမွ မစားခ်င္တာ ဘယ္ ့ႏွယ္ ့လုပ္မလဲ--ခုေတာ့ ျမန္မာျပည္နားေရာက္ခါနီးေလ ဗိုက္က ဆာလာေလပဲ--
ေဟာ--ေလယဥ္ၾကီး ေအာက္နိမ့္လာျပီ--ဟိုးမွာ --ေရႊတိဂံု ဘုရားၾကီး ဖူးျမင္ေနရျပီ--ကြင္းျပင္ကို ဘီးထိသံနဲ ့အတူ
ေလယဥ္ၾကီး ကေျပးလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပတ္ေနတာ ၾကာလိုက္တာ--ေလယဥ္ရပ္သြားတာနဲ ့က်မ ခ်က္ခ်င္းထရပ္ၿပီး
အထုပ္ေတြ ဆြဲခ်မိတယ္--ေရွ ့ကသြားတဲ့ သူေတြကလည္းေႏွးလိုက္တာဟယ္--တန္းစီထြက္ျပီး အထုပ္ေတြေရြးျပီး
ေတာ့ က်မသယ္လာတဲ ့အလုပ္ကိစၥနဲ ့ဆိုင္တဲ ့ ပစၥည္းအိတ္ မွန္သမွ်ကို လာၾကိဳတဲ ့စက္ရံု က တာ၀န္ခံကို အပ္လိုက္
ျပီး က်မ ေလဆိပ္ကေန အိမ္ကို အျမန္ျပန္ခဲ ့ပါတယ္။
ေလဆိပ္က စ ထြက္ကတည္းက ၾကိဳလိုက္တဲ ့ပူေႏြးတဲ့ ေလျပည္ေလးကိုက ျမန္မာျပည္ရဲ ့အေငြ ့အသက္ပဲ-
က်မၾကိဳက္တဲ ့စိန္ပန္းနီနီေတြ ပြင့္ေနတာလည္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လွလိုက္တာ--ဆယ္မိုင္ကုန္းဘက္ကေန ျဖတ္
လာေတာ့ ၾကားလိုက္ရတဲ ့ ဘစ္ကားေပၚက စပါယ္ယာေလးေတြရဲ ့ေအာ္သံ၊ ေစ်းသည္ေလးေတြရဲ ့ အသံစာစာေလး
ေတြ နားေထာင္ျပီး က်မရဲ ့ေနာက္က်ိတဲ့စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ၾကည္လင္ရႊင္ပ်လာတယ္-- ေဖာ့ကန္ေစ်းကိုျဖတ္
ေတာ့ ေန၀င္ရီတေရာ ျဖစ္ေနျပီ--ၾကိတ္ၾကတ္တိုး စည္ကားေနတဲ ့ လူေတြ၊ ေစ်းဆိုင္ေတြ နဲ ့ ညေနေစ်းတန္းေလးကို
ၾကည့္ျပီး အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေနမိတဲ့ က်မကို ကားေမာင္းတဲ ့ဒရိုင္ဘာဦးေလးၾကီး ကေတာင္ လွည့္ၾကည့္တယ္။
ဂ်ပန္က သပ္ယပ္သားနားတဲ ့ ဆူပါမားကက္ၾကီးေတြမွာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးတစ္လံုး ကို ျမန္မာေငြ တစ္ေထာင ္ေလာက္
ေပး၀ယ္ရတိုင္း ဒီလိုလမ္းေဘးေစ်းတန္းေလး ကို က်မဘယ္ေလာက္လြမ္းခဲ့ရ လည္းဆိုတာ ဦးေလးၾကီးကမွ မသိိ
တာကိုး-- အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ ့ အထုပ္ဖြင့္ျပီး အိမ္နီးခ်င္းေတြကို ပါလာတဲ ့လက္ေဆာင္ေလးေတြေပးဖို ့က်မ လမ္း
ထြက္ပါေတာ့တယ္။ ကေလးေတြေရာ ေခြးေတြေရာ ဆူညံ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ ့ ေရစပ္စပ္နဲ ့ဗြက္ေပါက္ေနတဲ ့လမ္းေလး
ေလွ်ာက္ရင္း ၊ ေအာ္ဟစ္ႏုတ္ဆက္ေနတဲ ့ လူေတြကို ျပံဳးျပရင္း လက္ေဆာင္ေလးေတြေပးျပီးတာနဲ ့ လမ္းထိပ္က
ညေနခင္းထြက္တဲ ့ မုန္ ့ဟင္းခါးဆိုင္ေလးမွာ ပဲေၾကာ္နဲ ့အိုးဘဲဥနဲ ့ ငရုတ္သီးစပ္စပ္ မုန္ ့ဟင္းခါးနွစ္ပန္းကန္ စားျပီး
ေနၾကာေစ ့၊ လက္ဖက္ထုပ္ေတြ ၀ယ္ျပီးမွ က်မ အိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့တယ္--
ညဘက္ လက္ဖက္သုတ္ နဲ ့ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ ့ ေနၾကာေစ ့ေလးစားျပီး MRTV-4 က လာေနတဲ ့ ကိုရီးယားကားကို
ေရာက္တဲ့ ေနရာက ျဖတ္ၾကည့္ရင္းဇာတ္လမ္းေပၚေအာင္ စဥ္းစားရတာ ကလည္းဇိမ္ပဲ -- ေၾကျငာလာတဲ့အခ်ိန္
သူငယ္ခ်င္းေတြဆီျပန္ေရာက္တဲ့ အေၾကာင္း က်မ ဖုန္းေတြ ဆက္ပါေတာ့တယ္။
သူတို ့ေတြက က်မကို လူမမာၾကီးလို ေဆးခန္းျပျပီးျပီလား ၊ ဘာေဆးေတြေသာက္ထားလည္း ပဲ ၀ိုင္းေမးေနေတာ့
ေၾကာင္ေတာင္ေၾကာင္သြားတယ္။ က်မနဲ ့ ညီမလို အရမ္းခင္တဲ့ေကာင္မေလးနဲ့စကားေျပာေတာ့လည္း လက္ဖက္သုတ္
စားေနတယ္ေျပာေတာ့--
“အမေလး--ေရာဂါၾကီးနဲ ့ဘာေတြေလွ်ာက္စားေနတာလဲ အမရဲ ့”
“ ဟယ္--အမက ဘာျဖစ္လို့လဲ--”
“ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ--သူပဲဂ်ပန္မွာတုန္းက အြန္လိုင္းကေန တခ်ိန္လံုးညည္းေနတာ ၊ဟိုဟာျဖစ္ျပန္ျပီ ဒီဟာျဖစ္ျပန္ျပီနဲ ့
ေရာဂါေပါင္း ၉၆ ပါး ေတာင္မကဘူး--”
အဲ-ဟုတ္သားပဲ--က်မကလည္းက်မပဲ---ခုမွ သူ ့ကို ညည္းခဲ့တာေတြ ျပန္သတိရတယ္- ဒါေပမယ့္ေလ--ခု က်မမွာ
အဲဒီတုန္းက ျဖစ္တဲ့ခံစားမွဳေတြ တစ္ခုမွ မရွိေတာ့ပါလား-- ေဆးေသာက္စရာလည္းမလိုေတာ့ပါဘူး-- မြန္းၾကပ္ေန
တဲ ့ခံစားမွဳၾကီးမွ မရွိေတာ့တာ--ထူးဆန္းလိုက္တာေနာ္--ဘာျဖစ္တာလည္းပဲ-
သူမ်ားေတြေျပာၾကတာၾကားဖူးတယ္--ကိုယ့္အိမ္နဲ ့ ၾကာၾကာခြဲရရင္ အိမ္လြမ္းေ၀ဒနာ Homesick ဆိုတာ ျဖစ္တတ္
သတဲ ့--ဒီေ၀ဒနာက ေဆးမရွိဘူး--အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ေပ်ာက္တာတ ဲ ့-- ဒါဆိုရင္ေတာ့ က်မ သိျပီ-- က်မ ဂ်ပန္မွာ
ခံစားခဲ့ရတဲ ေရာဂါက Countrysick ဆိုတဲ ့ ႏိုင္ငံလြမ္းေ၀ဒနာပဲ ျဖစ္ရမယ္--ဂီလာန ေရာဂါသည္ၾကီးလို ဘာမွမစားႏိုင္
မေသာက္ႏိုင္ ျဖစ္ျပီး ရင္ေတြတုန္ အသက္ရွဴေတြမ၀နဲ ့ မြန္းၾကပ္ေနတဲ ့ ခံစားမွဳေတြဟာ ျမန္မာ့ေျမေပၚေျခခ်လိုက္တာ
နဲ ့ ပိန္းၾကာဖက္ေပၚေရမတင္သလို လြင့္စင္ ကင္းေပ်ာက္သြားပါျပီ--- က်မဟာ ခုမွပဲ က်မ ရဲ ့ အမိျမန္မာျပည္ၾကီးကို
ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခင္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိလိုက္ရတယ္။
ေအးေလ--တန္ဖိုးဆိုတာကလည္း မရွိမွ၊ ေ၀းကြာမွ ပို သိတာကိုး။ အခု က်မ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းျပီး အမိေျမရင္ခြင္မွာ
နားခိုေနခ်ိန္မွာ က်မခံစားခဲ့ရသလို Countrysick ေရာဂါၾကီး ခံစားျပီး အမိျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းစိတ္နဲ ့ စားမ၀င္၊
အိပ္မေပ်ာ္သူေတြ ေရျခားေျမျခားမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိၾကလိမ့္မလဲပဲေနာ္--
စား၀တ္ေနေရး ဆိုတာၾကီး ဖိစီးထားလို ့ သူစိမ္းေတြၾကားမွာ ၾကိဳးစားအလုပ္လုပ္ရင္း ၊ ျခိဳးျခံေျခြတာ စုေဆာင္းရင္း ၊
ေပ်ာ္ရာမွာမေနရဘဲ ေတာ္ရာမွာေနေနရတဲ ့ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာရွာရင္း ေရျခားေျမျခားမွာ ႏိုင္ငံလြမ္းေ၀ဒနာ ခံစား
ေနရမယ္ ့သူေတြကို က်မ ခံစားနားလည္ေပးရင္းဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
ဖြ ံ ့ျဖိဳးတိုးတက္လာေတာ့မယ္ ့ က်မတို ့ ျမန္မာႏိုင္ငံၾကီး မွာ ေရၾကည္အိုင္ေလးေတြ ျမက္ပင္ႏုႏုေလးေတြ ေပါမ်ား
လာျပီး ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာ ခ်စ္သူခင္သူေတြကိုခြဲခြာျပီး စီးပြားရွာေနရတဲ ့ အေ၀းေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ
ျပည္ေတာ္ျပန္ လွၾကပါေစ-- Countrysick ေ၀ဒနာဆိုးၾကီး ခံစားရတဲ ့ေဘးမွ ကင္းေ၀းႏိုင္ၾကပါေစ ---
ျပတင္းေပါက္ကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တိမ္စိုင္တိမ္လိပ္ၾကီးေတြကို အေပၚစီးက ျမင္ရတာ လွလိုက္တာ-
စိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ့ က်မက ငယ္ရြယ္စဥ္ ကေလးဘ၀တုန္းက ေကာင္းကင္ျပင္မွာ တိမ္ေတြ ေလတိုက္တိုင္း ပံုစံေျပာင္း
သြားတာကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ့္အေတြးနဲ ့ကိုယ္ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ပံုေဖာ္ဖူးတယ္- ၀ါဂြမ္းစိုင္လို ေဖြးမြေနတဲ ့ တိမ္တိုက္
ေတြ ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာလို ့ တမ္းတ ဖူးပါရဲ ့--
ခုေတာ့ တိမ္ ေတြက က်မ ရဲ ့လက္တစ္ကမ္းမွာ --တိမ္စိုင္ၾကီးေတြေရ ေတြ ့ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ေနာ္-- အခု က်မ
ရဲ ့ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေနတာေလ-က်မ ခ်စ္ခင္ရတဲ ့ အမိေျမကိုျပန္တဲ့ ခရီးစဥ္ ေခ်ာေမြ ့ေအာင္ ကူညီေနာ္--
ေကာင္းကင္ျပာထဲမွာ ေလႏွင္ရာ လြင္ ့ေမ်ာေနတဲ ့ လွပတဲ ့ ၀ါဂြမ္းျဖဴေလး လိုပဲအျမဲေနပါေနာ္- ညစ္မိွဳင္းတဲ ့ မိုးတိမ္
ညိဳၾကီးေတြ ျဖစ္ျပီး ေလယဥ္ၾကီးကို အေႏွာင္ ့အယွက္မေပးပါနဲ ့ေနာ္-- က်မ ရင္ထဲကေျပာစကားကို နားလည္လို ့ပဲ
လားမသိ--တိမ္လိပ္ေလးေတြက ေဖြးျဖဴစြာ ပဲရွိေနေလရဲ ့--
ေလယဥ္မယ္ေလးက စားစရာေတြ လိုက္ေ၀ေနပါတယ္---
ဒီအစားအေသာက္ေတြ ကို အန ံ ့ေတာင္ မခံခ်င္ေတာ့လို ့က်မ အလွည္ ့ေရာက္ေတာ ့ကိုလာနဲ ့ ဘီစကစ္ပဲ
ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ေလယဥ္မယ္ေလးက က်မဗိုက္မ၀မွာ စိုးလို ့ လားပဲ ဘီစကစ္ေတြအမ်ားၾကီးေပးပါတယ္။
ရတယ္ ေလယဥ္မယ္ေလးေရ---အမကေလ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တာနဲ ့ အမ ၾကိဳက္တဲ ့ျမန္မာဟင္းေတြ တစ္၀ၾကီးနဲ ့
ထမင္းစားရေတာ့မွာမို ့ ဒီ အခ်ိန္မွာ အဆာခံထားလိုက္မယ္-- က်မ စိတ္ထဲကေျပာတာကိုၾကားသြားသလိုနဲ ့
ေလယဥ္မယ္ေလးက ျပံးျပသြားပါတယ္။
သူ ့မ်က္ႏွာေလးက ျပင္ထားတာ ေၾကြေရာင္ေတာက္ေနတာပဲ--ေရာင္စံုျခယ္မ်က္နွာေလးနဲ ့ မ်က္ေတာင္တု
မည္းနက္နက္ေလးနဲ ့ သူ ့ၾကည့္ရတာ ေကာ္ပတ္ရုပ္ေလးလိုပဲ- ဟိုးအရင္ ေလယဥ္ စ စီးဖူးခါစတုန္းကေတာ့
ေလယဥ္မယ္ေလးေတြ ဒီလို ျပင္ထားတာ ၾကည့္ျပီး လွလိုက္တာလို ့ထင္မိေပမယ္ ့ ခုေတာ့ သူတို ့ၾကည့္ရတာ ပင္ပန္း
လိုက္တာလို ့ ခံစားမိတယ္။
မိတ္ကပ္ေတြ အထူၾကီးလိမ္း--ေကာ္ရည္ေတာင္ ့ေတာင္ ့ဆံထံုးၾကီးနဲ ့ အသက္ဘယ္လိုရွဴေနလည္းမသိတဲ ့ ကိုယ္နဲ ့
အတိကပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ ့ ယူနီေဖာင္းက်ပ္က်ပ္နဲ ့ ခဦးစဥ္တစ္္ေလွ်ာက္လံုး ေလယဥ္စီးနင္းသူေတြကို ဧည့္၀တ္ျပဳ ေနရတဲ ့
သူတို ့ေလးေတြ ပင္ပန္းလိုက္တာလို ့ သနားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတိုကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ လန္းဆန္းေနၾကတာ
ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။ သူတို ့ေလးေတြေၾကာင့္ ေလယဥ္ခရီးသည္ေတြ စိတ္ခ်မ္းသာရတာ ေက်းဇူးတင္စရာပါ။
က်မလည္း ဘီစကစ္ေလး နည္းနည္းပဲ အဆာေျပစားျပီး ေခါင္းေတြမူးျပီး နားေတြ အူလာလို ့ မွိန္းေနရပါတယ္။
ခုတေလာ က်မ က်န္းမာေရး မေကာင္းဘူးျဖစ္ေနတယ္။ သူမ်ားေရေျမ မွာ ေနရစဥ္ ေန ့တိုင္း စိတ္မလန္းဘူး--
ရင္ေတြတုန္လိုက္--ေမာလိုက္--ေခါင္းေတြကိုက္လိုက္နဲ ့ တစ္မ်ိဳးျပီးတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ ဂ်ပန္မွာ က်မတည္းတဲ ့
အိမ္ရွင္ေတြက သိပ္သေဘာေကာင္းတာပါ။ က်မေနမေကာင္းမွန္းသိလို ့ စားေကာင္းမယ္ထင္တာေလးေတြ လုပ္
ေပးးတယ္--အရသာရွိတဲ့ ဆိုင္ေလးေတြ လိုက္ေက်ြးတယ္ --ေနရာအႏွ ံ ့ လိုက္ပို ့တယ္--
ဒါေပမယ္ ့ က်မကိုက ေနလို ့ေကာင္းကို မေကာင္းတာ-- ဘယ္မွလည္းသြားခ်င္စိတ္ မရွိဘူး-ဘာမွလည္း ၀ယ္ခ်င္
စိတ္မရွိဘူး- စိတ္မလန္းေတာ ့ ဂ်ပန္က ခမ္းနားလွတဲ ့ အေဆာက္အဦေတြကလည္း က်မကို မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဘူး--
အရသာရွိတယ္လို့နာမည္ၾကီးလွတဲ ့ ဂ်ပန္စာေတြကိုလည္း ခံတြင္းမေတြ ့ပါဘူး--အိမ္မွာ အျမဲတမ္း ထမင္းႏွစ္ပန္းကန္
ေလာက္ မွ ၀ တတ္ တဲ ့အစားၾကီးတဲ့ က်မက သူတို ့ေက်ြးတဲ ့ပုဂ ံလံုးတစ္လုံးစာ ထမင္းေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ ကုန္
ေအာင္ မစားႏိုင္ပါဘူး--ရန္ကုန္မွာ အခ်ိန္ျပည့္ဆာ ေနတတ္ျပီး ပါးစပ္နဲ့မျပတ္ မုန့္ေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု စားေနတတ္
တဲ ့က်မက ေရခဲေသတၱာ အျပည့္အိမ္ရွင္၀ယ္ထည့္ေပးထားတဲ ့မုန့္ေတြ မစားလို ့ အဆူေတာင္ ခံခဲ ့ရတယ္--
ကိုယ့္စိတ္ကမွ မစားခ်င္တာ ဘယ္ ့ႏွယ္ ့လုပ္မလဲ--ခုေတာ့ ျမန္မာျပည္နားေရာက္ခါနီးေလ ဗိုက္က ဆာလာေလပဲ--
ေဟာ--ေလယဥ္ၾကီး ေအာက္နိမ့္လာျပီ--ဟိုးမွာ --ေရႊတိဂံု ဘုရားၾကီး ဖူးျမင္ေနရျပီ--ကြင္းျပင္ကို ဘီးထိသံနဲ ့အတူ
ေလယဥ္ၾကီး ကေျပးလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပတ္ေနတာ ၾကာလိုက္တာ--ေလယဥ္ရပ္သြားတာနဲ ့က်မ ခ်က္ခ်င္းထရပ္ၿပီး
အထုပ္ေတြ ဆြဲခ်မိတယ္--ေရွ ့ကသြားတဲ့ သူေတြကလည္းေႏွးလိုက္တာဟယ္--တန္းစီထြက္ျပီး အထုပ္ေတြေရြးျပီး
ေတာ့ က်မသယ္လာတဲ ့အလုပ္ကိစၥနဲ ့ဆိုင္တဲ ့ ပစၥည္းအိတ္ မွန္သမွ်ကို လာၾကိဳတဲ ့စက္ရံု က တာ၀န္ခံကို အပ္လိုက္
ျပီး က်မ ေလဆိပ္ကေန အိမ္ကို အျမန္ျပန္ခဲ ့ပါတယ္။
ေလဆိပ္က စ ထြက္ကတည္းက ၾကိဳလိုက္တဲ ့ပူေႏြးတဲ့ ေလျပည္ေလးကိုက ျမန္မာျပည္ရဲ ့အေငြ ့အသက္ပဲ-
က်မၾကိဳက္တဲ ့စိန္ပန္းနီနီေတြ ပြင့္ေနတာလည္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လွလိုက္တာ--ဆယ္မိုင္ကုန္းဘက္ကေန ျဖတ္
လာေတာ့ ၾကားလိုက္ရတဲ ့ ဘစ္ကားေပၚက စပါယ္ယာေလးေတြရဲ ့ေအာ္သံ၊ ေစ်းသည္ေလးေတြရဲ ့ အသံစာစာေလး
ေတြ နားေထာင္ျပီး က်မရဲ ့ေနာက္က်ိတဲ့စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ၾကည္လင္ရႊင္ပ်လာတယ္-- ေဖာ့ကန္ေစ်းကိုျဖတ္
ေတာ့ ေန၀င္ရီတေရာ ျဖစ္ေနျပီ--ၾကိတ္ၾကတ္တိုး စည္ကားေနတဲ ့ လူေတြ၊ ေစ်းဆိုင္ေတြ နဲ ့ ညေနေစ်းတန္းေလးကို
ၾကည့္ျပီး အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေနမိတဲ့ က်မကို ကားေမာင္းတဲ ့ဒရိုင္ဘာဦးေလးၾကီး ကေတာင္ လွည့္ၾကည့္တယ္။
ဂ်ပန္က သပ္ယပ္သားနားတဲ ့ ဆူပါမားကက္ၾကီးေတြမွာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးတစ္လံုး ကို ျမန္မာေငြ တစ္ေထာင ္ေလာက္
ေပး၀ယ္ရတိုင္း ဒီလိုလမ္းေဘးေစ်းတန္းေလး ကို က်မဘယ္ေလာက္လြမ္းခဲ့ရ လည္းဆိုတာ ဦးေလးၾကီးကမွ မသိိ
တာကိုး-- အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ ့ အထုပ္ဖြင့္ျပီး အိမ္နီးခ်င္းေတြကို ပါလာတဲ ့လက္ေဆာင္ေလးေတြေပးဖို ့က်မ လမ္း
ထြက္ပါေတာ့တယ္။ ကေလးေတြေရာ ေခြးေတြေရာ ဆူညံ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ ့ ေရစပ္စပ္နဲ ့ဗြက္ေပါက္ေနတဲ ့လမ္းေလး
ေလွ်ာက္ရင္း ၊ ေအာ္ဟစ္ႏုတ္ဆက္ေနတဲ ့ လူေတြကို ျပံဳးျပရင္း လက္ေဆာင္ေလးေတြေပးျပီးတာနဲ ့ လမ္းထိပ္က
ညေနခင္းထြက္တဲ ့ မုန္ ့ဟင္းခါးဆိုင္ေလးမွာ ပဲေၾကာ္နဲ ့အိုးဘဲဥနဲ ့ ငရုတ္သီးစပ္စပ္ မုန္ ့ဟင္းခါးနွစ္ပန္းကန္ စားျပီး
ေနၾကာေစ ့၊ လက္ဖက္ထုပ္ေတြ ၀ယ္ျပီးမွ က်မ အိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့တယ္--
ညဘက္ လက္ဖက္သုတ္ နဲ ့ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ ့ ေနၾကာေစ ့ေလးစားျပီး MRTV-4 က လာေနတဲ ့ ကိုရီးယားကားကို
ေရာက္တဲ့ ေနရာက ျဖတ္ၾကည့္ရင္းဇာတ္လမ္းေပၚေအာင္ စဥ္းစားရတာ ကလည္းဇိမ္ပဲ -- ေၾကျငာလာတဲ့အခ်ိန္
သူငယ္ခ်င္းေတြဆီျပန္ေရာက္တဲ့ အေၾကာင္း က်မ ဖုန္းေတြ ဆက္ပါေတာ့တယ္။
သူတို ့ေတြက က်မကို လူမမာၾကီးလို ေဆးခန္းျပျပီးျပီလား ၊ ဘာေဆးေတြေသာက္ထားလည္း ပဲ ၀ိုင္းေမးေနေတာ့
ေၾကာင္ေတာင္ေၾကာင္သြားတယ္။ က်မနဲ ့ ညီမလို အရမ္းခင္တဲ့ေကာင္မေလးနဲ့စကားေျပာေတာ့လည္း လက္ဖက္သုတ္
စားေနတယ္ေျပာေတာ့--
“အမေလး--ေရာဂါၾကီးနဲ ့ဘာေတြေလွ်ာက္စားေနတာလဲ အမရဲ ့”
“ ဟယ္--အမက ဘာျဖစ္လို့လဲ--”
“ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ--သူပဲဂ်ပန္မွာတုန္းက အြန္လိုင္းကေန တခ်ိန္လံုးညည္းေနတာ ၊ဟိုဟာျဖစ္ျပန္ျပီ ဒီဟာျဖစ္ျပန္ျပီနဲ ့
ေရာဂါေပါင္း ၉၆ ပါး ေတာင္မကဘူး--”
အဲ-ဟုတ္သားပဲ--က်မကလည္းက်မပဲ---ခုမွ သူ ့ကို ညည္းခဲ့တာေတြ ျပန္သတိရတယ္- ဒါေပမယ့္ေလ--ခု က်မမွာ
အဲဒီတုန္းက ျဖစ္တဲ့ခံစားမွဳေတြ တစ္ခုမွ မရွိေတာ့ပါလား-- ေဆးေသာက္စရာလည္းမလိုေတာ့ပါဘူး-- မြန္းၾကပ္ေန
တဲ ့ခံစားမွဳၾကီးမွ မရွိေတာ့တာ--ထူးဆန္းလိုက္တာေနာ္--ဘာျဖစ္တာလည္းပဲ-
သူမ်ားေတြေျပာၾကတာၾကားဖူးတယ္--ကိုယ့္အိမ္နဲ ့ ၾကာၾကာခြဲရရင္ အိမ္လြမ္းေ၀ဒနာ Homesick ဆိုတာ ျဖစ္တတ္
သတဲ ့--ဒီေ၀ဒနာက ေဆးမရွိဘူး--အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ေပ်ာက္တာတ ဲ ့-- ဒါဆိုရင္ေတာ့ က်မ သိျပီ-- က်မ ဂ်ပန္မွာ
ခံစားခဲ့ရတဲ ေရာဂါက Countrysick ဆိုတဲ ့ ႏိုင္ငံလြမ္းေ၀ဒနာပဲ ျဖစ္ရမယ္--ဂီလာန ေရာဂါသည္ၾကီးလို ဘာမွမစားႏိုင္
မေသာက္ႏိုင္ ျဖစ္ျပီး ရင္ေတြတုန္ အသက္ရွဴေတြမ၀နဲ ့ မြန္းၾကပ္ေနတဲ ့ ခံစားမွဳေတြဟာ ျမန္မာ့ေျမေပၚေျခခ်လိုက္တာ
နဲ ့ ပိန္းၾကာဖက္ေပၚေရမတင္သလို လြင့္စင္ ကင္းေပ်ာက္သြားပါျပီ--- က်မဟာ ခုမွပဲ က်မ ရဲ ့ အမိျမန္မာျပည္ၾကီးကို
ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခင္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိလိုက္ရတယ္။
ေအးေလ--တန္ဖိုးဆိုတာကလည္း မရွိမွ၊ ေ၀းကြာမွ ပို သိတာကိုး။ အခု က်မ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းျပီး အမိေျမရင္ခြင္မွာ
နားခိုေနခ်ိန္မွာ က်မခံစားခဲ့ရသလို Countrysick ေရာဂါၾကီး ခံစားျပီး အမိျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းစိတ္နဲ ့ စားမ၀င္၊
အိပ္မေပ်ာ္သူေတြ ေရျခားေျမျခားမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိၾကလိမ့္မလဲပဲေနာ္--
စား၀တ္ေနေရး ဆိုတာၾကီး ဖိစီးထားလို ့ သူစိမ္းေတြၾကားမွာ ၾကိဳးစားအလုပ္လုပ္ရင္း ၊ ျခိဳးျခံေျခြတာ စုေဆာင္းရင္း ၊
ေပ်ာ္ရာမွာမေနရဘဲ ေတာ္ရာမွာေနေနရတဲ ့ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာရွာရင္း ေရျခားေျမျခားမွာ ႏိုင္ငံလြမ္းေ၀ဒနာ ခံစား
ေနရမယ္ ့သူေတြကို က်မ ခံစားနားလည္ေပးရင္းဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
ဖြ ံ ့ျဖိဳးတိုးတက္လာေတာ့မယ္ ့ က်မတို ့ ျမန္မာႏိုင္ငံၾကီး မွာ ေရၾကည္အိုင္ေလးေတြ ျမက္ပင္ႏုႏုေလးေတြ ေပါမ်ား
လာျပီး ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာ ခ်စ္သူခင္သူေတြကိုခြဲခြာျပီး စီးပြားရွာေနရတဲ ့ အေ၀းေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ
ျပည္ေတာ္ျပန္ လွၾကပါေစ-- Countrysick ေ၀ဒနာဆိုးၾကီး ခံစားရတဲ ့ေဘးမွ ကင္းေ၀းႏိုင္ၾကပါေစ ---
ေမတၱာမြန္ျဖင္ ့
သႏၱာေအာင္
