ဗလာ.....

အို
ဘယ္အစိုးရတက္တက္
ဘယ္သူသမၼတျဖစ္ျဖစ္
ကိုယ္ရွိမွကိုယ္စားရတာ
ကိုယ္ ့အလုပ္ကိုယ္လုပ္
ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားမယ္
-------
ငါ အစ သူအဆံုး အားလံုးက
ဒီလို သေဘာထားျပီး
ေနသာသလို ေနလာတဲ့ျမန္မာ
တျဖည္း့ျဖည္းနဲ့ဗလာ ျဖစ္လာ

သယံဇာတဗလာ
နည္းပညာဗလာ
ပညာေရးဗလာ
က်န္းမာေရးဗမာ
အသိပညာဗလာ
စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္မွဳဗလာ
စည္းလံုးညီညြတ္မွဳဗလာ
ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳဗလာ
သိမ္ေမြ ့ယဥ္ေက်းမွဳဗလာ
နာခံသင္ယူတတ္မွဳဗလာ

------ ဗလာ
------ ဗလာ
------- ဗလာ
------ ဗလာ
------- ဗလာ

ေႀသာ္

ငါေနတာဟာ

ဗလာတိုင္းျပည္ပါတကားးးး

လကၡဏာေရး သံုးပါးကို ဖံုးကြယ္ျခင္း

Malar htwe က May 5, 2012 ေန႔မွာ 10:04am အခ်ိန္တြင္ တင္ခဲ့တယ္---

 

 

အနိစၥကို သႏ ၱတိ ဖံုးကြယ္တယ္၊ ဒုကၡကို ဣရိယာပထ ဖံုးကြယ္တယ္၊

အနတၱကို ဃန ဖံုးကြယ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို

သေမၼာဟ ၀ိေနာဒနီ အ႒ကထာ အာယတန၀ိဘဂၤမွာ ဖြင့္ျပထားပါတယ္ ...

အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱဆိုတဲ့ သည္တရားသံုးပါးတို႕ဟာ

အမွန္ထင္ရွားေသာ တရားမ်ားျဖစ္ပါလ်က္

အဘယ္ကို ႏွလံုးမသြင္းျခင္းေၾကာင့္ မထင္သလဲ ...

အဘယ္တရားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းျခင္းေၾကာင့္ မထင္သလဲ ...

ဤသို႕ ေမးျငားအံ့ .................

အနိစၥမထင္ေသာ အေၾကာင္းကို ေရွးဦးစြာ ငါ ဆိုအံ့ ...

အနိစၥဆိုတဲ့ မၿမဲေသာတရားဟာ ဧကန္ရွိေသာတရား ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း

ရုပ္နာမ္တို႕ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ႏွလံုးမသြင္းျခင္းေၾကာင့္

ရုပ္နာမ္တို႕ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ထိုးထြင္းၿပီး မသိဘူး...

ျဖစ္ပ်က္ကို မသိတဲ့အတြက္

သႏ ၱတိဆိုတဲ့ ရုပ္အစဥ္၊ နာမ္အစဥ္ ဖံုးလႊမ္းေနတယ္ ...

ဒါေၾကာင့္ အနိစၥကို မထင္ျခင္း ျဖစ္သတဲ့ ...

ဒုကၡတရားဟာလည္း ထင္ရွားရွိပါလွ်က္နဲ႕

ရုပ္နာမ္တို႕ရဲ႕ ဇာတိ၊ ဇရာ၊ ဗ်ာဓိ၊ မရဏတို႕ကို ႏွလံုးမသြင္းတဲ့အတြက္

ရုပ္နာမ္တို႕ရဲ႕ ျဖစ္ျခင္း၊ ရင့္ေရာ္ျခင္း၊ နာက်င္ျခင္း၊ ပ်က္ျခင္းတို႕ကို မျမင္ဘူး။

မျမင္ျခင္းေၾကာင့္ ေလ်ာင္း၊ ထိုင္၊ ရပ္၊ သြား ေလးပါးေသာ ဣရိယာပုတ္တို႕

ေျပာင္းလည္းေပးျခင္းျဖင့္ ခ်မ္းသာသလိုလို ထင္ေနတယ္ ...

ဒါေၾကာင့္ ဒုကၡတရားကို ဣရိယာပုတ္က ဖံုးလႊမ္းေနတယ္သတဲ့ ...

ခႏၶာအတြင္းမွာ ခိုင္မာေသာ အတၱအႏွစ္ မရွိရိုးမွန္ေသာ္လည္း

အထူးထူးေသာဓာတ္ကို အသီးသီး ခြဲျခမ္းျခင္း မရွိတဲ့အတြက္

ဓာတ္အသီးသီး အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္သြယ္ေနတာကို မျမင္ဘူး ...

အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္သြယ္ေနတာကို မျမင္တဲ့အတြက္

သႏ ၱတိဃန ဖံုးလႊမ္းေနတယ္ ...

သႏ ၱတိဃန ဖံုးလႊမ္းေနလို႕ အနတၱကို မထင္ဘူးလို႕ ဖြင့္ျပထားတယ္ ...

အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱထင္ေအာင္ ျပဳလုပ္နည္းကိုလည္း

သေမၼာဟ၀ိေနာဒနီမွာ ဖြင့္ျပထားပါတယ္

သေမၼ႒ကထာမွာ ဖြင့္ပံုက

ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းကို သိမ္းဆည္းၿပီး သႏ ၱတိကို ဖ်က္ဆီးလိုက္လွ်င္

အနိစၥလကၡဏာကို မေဖာက္မျပန္ အမွန္အတိုင္း ျမင္ႏိုင္သတဲ့ ...

မျပတ္ ျပင္းစြာႏွိပ္စက္ျခင္းကို ႏွလံုးသြင္းၿပီး

ေလ်ာင္း၊ ထိုင္၊ ရပ္၊ သြား ေလးပါးေသာ ဣရိယာပုတ္ကို

ခြာၾကည့္လိုက္လွ်င္

ဒုကၡလကၡဏာကို မေဖာက္မျပန္ အမွန္အတိုင္း ျမင္ႏိုင္သတဲ့ ...

အထူးထူးေသာဓာတ္တို႕ကို အသီးသီး ခြဲျခမ္းၿပီး

အစိုင္အခဲ ထင္ေနတဲ့ ဃနကို ခြဲၾကည့္လိုက္လွ်င္

အနတၱလကၡဏာကို မေဖာက္မျပန္ အမွန္အတိုင္း ျမင္ႏိုင္သတဲ့ ...

(ထီးခ်ိဳင့္ၿမိဳ႕၊ တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)

                                                          

 ရွာေဖြတင္ျပသူ-မာလာေထြး

တရားကို စာေပကြယ္တယ္ ... ဆိုတာ

marlar htwe က May 5, 2012 ေန႔မွာ 6:44am အခ်ိန္တြင္ တင္ခဲ့တယ္--

 

တရားဆိုတာ ဘုရားရွင္ ၄၅ ၀ါ ကာလအတြင္း ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြပဲ၊

ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကို ေဟာၾကားသူက ဓမၼကထိက၊

ပိဋကတ္ေတာ္ ေရးမွတ္ထားတာက စာေပ ... ဟုတ္ရဲ႕လား ...

ပိဋကတ္ေတာ္ဟာ ေဆာင္ထားသူ၊ ေဟာၾကားသူ မရွိေသာ္လည္းေကာင္း၊

ေပ-ပုရပိုက္၊ စာရြက္၊ ေက်ာက္သား စသည္တို႕အေပၚ ေရးမွတ္ထားျခင္း မရွိေသာ္လည္းေကာင္း၊

ဤကမ ၻာမွာ တည္ေနႏိုင္ပါ့မလား ...

တည္ေနႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ...

ေအး ... သည္လိုဆိုလွ်င္ တရားေတာ္ကို စာေပကြယ္တယ္၊ ဓမၼကထိက

ဘာဏကေဆာင္မ်ား ကြယ္တယ္လို႕ေကာ ဆိုသင့္ပါသလား ...

မဆိုသင့္ပါ ... တရားေတာ္ဟာ စာေပႏွင့္ ဓမၼကထိကပုဂၢိဳလ္ ဘာဏကေဆာင္ပုဂၢိဳလ္

စာသင္စာခ်ပုဂၢိဳလ္မ်ားေၾကာင့္ ထြန္းလင္းေတာက္ပလာတယ္လို႕ ဆိုသင့္ပါတယ္ ...

ယခု သာသနာေတာ္ရဲ႕အသက္ဟာ ၂၅၀၀ က ေက်ာ္လြန္လာၿပီ ...

သည္မွ်ရွည္ၾကာေအာင္ သာသနာေတာ္ကို ဘယ္သူေတြ သယ္ေဆာင္လာခဲ့တာလဲဆိုလွ်င္

ဘာဏကေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ စာသင္စာခ်ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႕

စာေပေတြက သယ္ေဆာင္လာခဲ့တာပဲကြယ္ ...

ေနာင္အခါလည္း ဤပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ စာေပမ်ားက သာသနာေတာ္ကို ေဆာင္ယူသြားၾကလိမ့္ဦးမယ္။

သာသနာေတာ္ကို ေဆာင္ယူသြားၾကမည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ စာေပမ်ား မရွိေတာ့လွ်င္

သာသနာေတာ္ ကြယ္ၿပီလို႕ ဆိုရေတာ့မွာပဲ ... ဟုတ္ရဲ႕လား ...

အဲသည္အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ တရားေတာ္ကို စာေပကလည္း မကြယ္ပါဘူး ...

စာခ်ပုဂၢိဳလ္၊ စာသင္ပုဂၢိဳလ္၊ တရားေဟာပုဂၢိဳလ္တို႕ကလည္း မကြယ္ပါဘူး ...

မကြယ္သည့္ျပင္ ထြန္းလင္းေတာက္ပေအာင္သာ ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္ ...

သို႕ေသာ္လည္း တရားကို စာေပကြယ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ ဆိုလိုရင္းက

ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ဟာ အလွၾကည့္ဖို႕၊ အေပ်ာ္နားေထာင္ဖို႕ မဟုတ္ဘူး။

က်င့္သင့္တာကို က်င့္ဖို႕၊ ေရွာင္သင့္တာကို ေရွာင္ဖို႕ ေဟာထားတာျဖစ္တယ္ ...

အၾကင္ပုဂၢိဳလ္ဟာ တရားေတာ္ကို စာေပ၌မွ်သာ ဆံုးေနမည္ ...

ဓမၼကထိက၏ အသံမွ်၌သာ ဆံုးေနမည္ ဆိုပါလွ်င္

ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ရည္ရြယ္ၿပီး

တရားကို စာေပကြယ္တယ္ ... ဓမၼကထိကကြယ္တယ္လို႕

ေရွးဆရာမ်ားက ဆိုခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ... သတိေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ကြယ္ ...

(ထီးခ်ိဳင့္ၿမိဳ႕၊တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)

                                                       

ရွာေဖြတင္ျပသူ-မာလာေထြး

သံဃာကို ဘုန္းႀကီးကြယ္တယ္ ... ဆိုတာ

Marlar htwe က May 5, 2012 ေန႔မွာ 9:02am အခ်ိန္တြင္ တင္ခဲ့တယ္

                                
                                    သံဃာကို ဘုန္းႀကီးကြယ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကလည္း အႏုႆတိဆယ္ပါးက

သံဃႏုႆတိကို ရည္ညႊန္းတဲ့ စကားပါပဲကြယ္ ...

သံဃႏုႆတိ- သံဃဂုဏ္ေတာ္ကို အဖန္တလဲလဲ ေအာက္ေမ့ေနရမယ္ ဆိုေသာ္လည္း

၀ါ၀ါ၀တ္ထားေသာ ဘုန္းႀကီးအေပါင္းကို ဆိုလိုသည္မဟုတ္ ...

ထိုဘုန္းႀကီးအေပါင္းရဲ႕ သႏ ၱာန္မွာ တည္ရွိတဲ့

"သုပၸဋိပႏၷအစ ပုညေကၡတၱံအဆံုး" ရွိတဲ့

ဂုဏ္ေတာ္ကို ဆင္ျခင္ပြားမ်ားရမွာျဖစ္တယ္ ...

အတြင္းက ဂုဏ္ေတာ္ကို မျမင္ဘဲ အျပင္အပ သ႑ာန္မွ်ကိုသာ ျမင္ေနလွ်င္

ဂုဏ္ေတာ္ကို ပုဂၢိဳလ္က ဖံုးေနလို႕

သံဃာကို ဘုန္းႀကီးကြယ္တယ္လို႕ ဆိုၾကတာပဲ ...

သို႕ေသာ္လည္း သည္အဓိပၸာယ္ကို သည္လိုမေကာက္ယူဘဲ

ဘုန္းႀကီးေတြဟာ သံဃာမဟုတ္ဘူး ...

ဘုန္းႀကီးေတြ ရွိေနသမွ် သံဃာအစစ္ကို မေတြ႕ဘူးလို႕ ယူဆခဲ့လွ်င္

အယူအဆေတြ ခၽြတ္ေခ်ာ္ၿပီး

"ဘုန္းႀကီးမပါ၊ သံဃာဆြမ္းေကၽြး" ဆိုတဲ့ဂိုဏ္းထဲ ပါသြားတတ္တာေပါ့ကြယ္ ...

(ထီးခ်ိဳင့္ၿမိဳ႕၊ တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)

                                                 ရွာေဖြတင္ျပသူ-မာလာေထြး

ျမတ္ဗုဒၶ အား ရိုေသ ေလးျမတ္ ၾကည္ညိဳစြာ ပူေဇာ္ပါသည္။

ေမာင္ျမင့္ က May 4, 2012 ေန႔မွာ 11:36pm အခ်ိန္တြင္ တင္ခဲ့တယ္

ျမတ္ဗုဒၶ

     

       ျမတ္ဗုဒၶ ေလာင္းလ်ာ မင္းသားကို ဘီစီ ေျခာက္ရာစုတြင္ လုမၺိနီ ဥယ်ာဉ္ေတာ္၌ ဖြားျမင္ခဲ့၏။ ဖြားျမင္သည့္ ေန႔ကား သက်တို႔၏ ျပကၡဒိန္အရ မဟာသကၠရာဇ္ (၆၈) ခု ကဆုန္လျပည့္ ေသာၾကာေန႔ ျဖစ္သည္။ ခမည္းေတာ္မွာ သက်ႏိုင္ငံေတာ္၏ အရွင္ ဘုရင္ သုေဒၶါဓန ျဖစ္ၿပီး မယ္ေတာ္မွာ မိဘုရားေခါင္ႀကီး မာယာေဒဝီ ျဖစ္ပါသည္။ အႏြယ္ေတာ္ အမည္မွာ ေဂါတမျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ အမည္မွာ သိဒၶတၱျဖစ္သည္။

      သားေတာ္ေလး ဖြားျမင္ေတာ္မူသည့္ အခါ အစဉ္အလာ ထုံးတမ္းျဖစ္သည့္ ဘုရင့္ ပုေရာဟိတ္တို႔က နိမိတ္ ဖတ္ၾကားၾကသည္။ ဖတ္ၾကားခ်က္မွာ ႏွစ္မ်ိဳး ႏွစ္စား ျဖစ္ပါသည္။ တစ္မ်ိဳးက မင္းသားေလးသည္ အရႊယ္ေရာက္သည့္ အခါ တစ္ေလာကလုံးကို အစိုးရသည့္ စၾကာဝေတးမင္း ျဖစ္မည္ဟု ဆို၏။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား ဘုရားျဖစ္မည္ဟု ဆိုပါ၏။
           

         ခမည္းေတာ္ မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ေလးကို တစ္ေလာကလုံးကို အစိုးရသည့္ စၾကာဝေတးမင္း ျဖစ္ေစလိုပါ၏။ တိုင္းသူ ျပည္သားတို႔သည္လည္း အနာဂတ္ ဘုရင္မ်ိဳးဆက္ ဖြားျမင္လာလို႔ ဝမ္းေျမာက္ ၾကည္ႏူးရသည့္အျပင္ ထိုမင္းသားမွာ စေၾကးဝေတးမင္းပင္ ျဖစ္လာမည္ဆိုသျဖင့္ အတိုင္းထက္ အလြန္ပင္ ဝမ္းသာေနၾက၏။

         ခမည္းေတာ္ မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ေလးအား မင္းသားတို႔ တတ္အပ္သည့္ အတတ္မ်ိဳးစုံကို အကုန္ပင္ သင္ၾကားေစ၏။ မင္းသားေလးမွာလည္း ထက္ျမက္လွသျဖင့္ သင္ေပးအပ္ေသာ ပညာရပ္တိုင္းကို လွ်င္ျမန္စြာ တတ္ေျမာက္၏။ တတ္သည့္ အခ်င္းအရာမွာလည္း တစ္ဖက္ ကမ္းခတ္ တတ္ေျမာက္မႈခ်ည္း ျဖစ္၏။ နန္းတြင္း ျဗဟၼဏ ပညာရွိတို႔ ေဟာၾကာခ်က္မွာ မင္းသားေလး အရြယ္ေရာက္ေလ၊ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် မ်ားလာေလျဖစ္၍ ဘုရင္ႀကီးမွာ ႏွစ္လုံး ေပ်ာ္ေမြ႔ သေဘာေတာ္ ေတြ႔ေနေတာ့၏။

         သို႔ေသာ္လည္း တစ္ခါ တစ္ရံမွာေတာ့ စိုးရိမ္ရပါေသး၏။ “သားေတာ္ မင္းသားေလး ေတာထြက္သြားေသာ္” ဟု ေတြးမိခ်ိန္တြင္ ယင္းသို႔ ခံစားရ၏။ တစ္ဖက္ကေတာ့လည္း အဲဒီလို ေတြးမိသည္ကို ေက်းဇူးတင္ေကာင္း တင္ႏိုင္ပါ၏။ အေၾကာင္းမွာ မလိုခ်င္သည့္ ျဖစ္လာႏိုင္ေျခကို သတိယ တြက္ဆမိသျဖင့္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ပင္။

         အဓိက ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈကား သားေတာ္ေလး မည္သည့္ ဒုကၡမ်ိဳး၊ ဆင္းရဲမ်ိဳးကိုမွ် ျမင္ခြင့္ သိခြင့္မရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒုကၡ သုကၡမ်ားကို ျမင္ေတြ႔ရျခင္း မရွိလွ်င္ ေတာထြက္ဖို႔ရန္ အႀကံေတာ္ ျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ ထို႔ျပင္ မင္းစည္းးစိမ္၌လည္း ပိုမို သာယာ ႏွစ္သက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈျဖင့္ ဖက္တြယ္ေပလိမ့္မည္။ ယင္းသို႔ ျဖစ္လာလွ်င္ ဘုရားျဖစ္ေရးအတြက္ ေတာထြက္ဖို႔ ပို၍ပင္ ေဝးသြားေပလိမ့္မည္။ ေတာထြက္ဖို႔ ေဝးသြားျခင္းသည္ စၾကာဝေတးမင္း ျဖစ္ေရးအတြက္ နီးလာျခင္းပင္ ျဖစ္ပါ၏။ 

      ထို႔ေၾကာင့္လည္း နန္းေတာ္တြင္း နန္းေတာ္ပတြင္ ပိုမို သာယာေအင္ စီမံ၏။ စံနန္းေဆာင္တို႔ကလည္း ရမၼ၊ သုဘ၊ သုရမၼဟု သုံးေဆာင္ပင္ ရွိ၏။ ဥတုသုံးလီႏွင့္ အလိုက္သင့္ အလွည့္သင့္ ကိုက္ညီေနေအာင္ စီမံ ေဆာက္လုပ္ထားသည္ဟု ဆို၏။ 

        စံနန္းေဆာင္တြင္လည္း ရံေရႊေတာ္ ေမာင္းမ မိႆံတို႔ကား အျပည့္။ အားလုံးပင္ ေခ်ာေမာၾက၏။ လွပၾက၏။ ေျပျပစ္ၾက၏။ ရွဳမၿငီးဖြယ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ၾက၏။ သူတို႔ကား သြယ္လွ်ေသာ လက္ေခ်ာင္း ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ၾက၏။ ၾကည္လင္ ဝင္းပေသာ အသားအအေရလည္း ရွိၾက၏။ ေသးသင့္ရာ ေသး၊ သြယ္သင့္ရာ သြယ္၊ ျပည့္သင့္ရာ ျပည့္၊ ေမာက္သင့္ရာ ေမာက္သည့္ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားမ်ိဳး ရွိၾကသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္၏။

       သူတို႔၏ တာဝန္သည္ မင္းသားေလး အပ်င္းေတာ္ ေျပေစရန္ တစ္နည္းဆိုရေသာ္ ၿငီးေငြ႔မသြားေစရန္ အက၊ အလွ ေတးဂီတ ပေဒသာတို႔ျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေပးရန္ ျဖစ္ပါ၏။ ယင္းသို႔ ရံေရႊေတာ္မ်ား ထားျခင္းသည္ ထိုေခတ္က နန္းဓေလ့ ထုံးတမ္းျဖစ္သည္ဟု ဘီဘီစီက ထုပ္လႊင့္ခဲ့ဘူးသည့္ ဗုဒၶဝင္တြင္ ဆို၏။ ခမည္းေတာ္ ဘုရင္ႀကီး စီမံထားသည္မွာ သားေတာ္၏ ေလာကတစ္ခုလုံးသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေလာကျဖစ္ေနေစေရး၊ ဆြဲေဆာင္မႈအျပည့္ရွိသည့္ ေလာကျဖစ္ေနေစေရး  ျဖစ္ပါသည္။

         ထိုေခတ္ထုံးစံ အရ သက္ေတာ္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္တြင္ ယေသာဓရာ မင္းသမီးေလးႏွင့္ လက္ဆက္၏။ မင္းသမီးေလးသည္ လွလည္း လွႏိုင္လြန္း၏။ ေခ်ာလည္း ေခ်ာႏိုင္လြန္း၏။ ယဉ္မႈတြင္လည္း မွီသူမရွိ။ သစၥာတရား ထားရွိမႈတြင္ ၿပိဳင္းဖက္ အလွ်င္းပင္ ကင္း၏။ အထက္က ဆိုခဲ့သည့္ ဗုဒၶဝင္တြင္ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ယေသာဓရာ မင္းသမီးကုိ လက္ဆက္ႏိုင္ေရး ယွဉ္ၿပိဳင္ အႏိုင္ယူခဲ့ရၿပီး ခမည္းေတာ္ႀကီးမွာကား သားေတာ္၏ စြမ္းပကားကို ၾကည့္ကာ ၾကည္ႏူး ဝမ္းေျမာက္လွသည္ဟု ပညာရွင္တို႔ ဆိုၾက၏။

               

         မင္းသားသည္ သူ၏ နန္းေတာ္တြင္ လို-တ-ရ ဘဝျဖင့္ မင္းစည္းစိမ္ အလယ္တြင္ စံေတာ္မူေနခဲ့သည္။ ဘုရင္ သုေဒၶါဓန မင္းႀကီး၏ အႀကံအစီသည္လည္း ခုထိ ေကာင္းေနဆဲ။ စီမံလုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္လည္း အစြမ္းျပ ထိေရာက္ေနဆဲပင္။ “ဤအတိုင္းသာ ဆိုလွ်င္” ဟု ေတြးကာ ခမည္းေတာ္ႀကီးမွာ ႀကိတ္၍ ဝမ္းသာေန၏။

      သို႔ေသာ္ ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း ျဖည့္ဆည္း အပ္ေသာ ပါရမီေတာ္တို႔ကား သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္ႀကီး အတြက္ ဆိုသည္ကို မည္သူမွ် မသိၾက။ စိုက္ပ်ိဳးထားအပ္ေသာ ပန္းမာလ္တို႔သည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ပြင့္ၾကရိုး၊ သီးပင္တို႔သည္ သီးၾကရိုးပင္။ 

        တစ္ခါေသာ္ အပါးေတာ္ၿမဲ အမတ္ ဆႏၷကို ေခၚေတာ္မူၿပီး ဥယ်ာဉ္ေတာ္သို႔ ထြက္ေတာ္မူ၏။ မထြက္ခင္ကပင္ ခမည္းေတာ္ႀကီးက သြားႏိုင္ရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျမင္ႏိုင္ရာ အရပ္တိုင္းတြင္ သန္႔ရွင္း သပ္ရပ္ လွပေစရန္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္သာ မက၊ သံေဝဂ ရေစႏိုင္သည့္ သူအို သူနာလို လူေတြကိုပင္ ရွင္းလင္းထားခဲ့သည္။ အျမင္မေတာ္ေစမည့္ အရာမွန္သမွ်ကို ရွင္းလင္းေစခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေမွ်ာ္လင့္သလို ျဖစ္မလာခဲ့ပါေခ်။

        မင္းသားကား ခရီးစဉ္၏ တစ္ခုေသာ အရပ္တြင္ “သူအို“ကို ျမင္ခဲ့ေလၿပီ။ မျမင္စဖူး အျမင္ေတာ္ထူးရကား ဆႏၷအမတ္ကို ေမးျမန္းရ၏။ အမတ္သည္ အိုျခင္းသေဘာကို ရွင္းလင္း ေလွ်ာက္ထားသည္။ အေလာင္းေတာ္ မင္းသားကား အိုျခင္း သေဘာတရားကို ေလးေလးနက္နက္ စဉ္းစားမိကာ စိတ္ႏွလုံး တုန္လွဳပ္ ေျခာက္ျခားသြားခဲ့ရေလၿပီ။ ဘဝအဆက္ဆက္က ျဖည့္ဆည္း ထုံမႊမ္းအပ္ေသာ ပါရမီတို႔ျဖင့္ ေထာက္ကူထားသည့္ သူ၏ သံေဝဂ ဉာဏ္ေတာ္တြင္ အိုျခင္းသေဘာသည္ ကြင္းကြင္း ကြက္ကြက္ႀကီး ေပၚလာေတာ့၏။ 

        ေနာက္ခရီးစဉ္ ႏွစ္ခုတြင္ “သူနာ“ႏွင့္ “သူေသ“တို႔ကို ျမင္ခဲ့ရျပန္ေလရာ တုန္လွဳပ္ ေခ်ာက္ျခားေသာ စိတ္ထားတို႔သည္ ေဖာ္ျပ ေျပာဆိုဖို႔ ေဝါဟာရ အပိုင္းအျခား မဲ့သြားခဲ့ေလၿပီ။ ၾကင္ယာေတာ္ႏွင့္လည္း မေပ်ာ္ေမြ႔၊ ေမာင္းမ မိႆံတို႔၏ အက၊ အလွ၊ ေတးဂီတတို႔သည္လည္း ႏွစ္သက္စရာ မရွိ။ နန္းစည္းစိမ္ တစ္ခုလုံးသည္ပင္ သူအတြက္ ဘာမွ် အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့။ အရာရာသည္ အႏွစ္ အသား မပါ၊ အကာ သက္သက္သာ ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

          ေနာက္ တစ္ေခါက္ ထြက္ၾကြခဲ့သည့္ ခရီးတြင္လည္း မျမင္စဖူး အျမင္ထူးကို ႀကဳံခဲ့ရပါေသး၏။ ဤ မျမင္စဖူး ထူးလွသည့္ အာရုံသည္ သူ၏ စိတ္ေတာ္ကို ျပန္လည္ လန္းဆန္းေစသည္။ တက္ႀကြေစသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေစသည္။ ထို႔အျပင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာက္ျခည္လည္း ေတာက္ပေစျပန္ပါသည္။ ယင္းျမင္ကြင္းသည္ကား သစ္ပင္ေအာက္တြင္ ၿငိမ္သက္ တည္ၾကည္စြာ ထိုင္ေနသည့္ ရဟန္းေတာ္ ျဖစ္၏။ 

        ထိုျမင္ကြင္းက ေပးသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတိုင္းပင္ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ တစ္ခုေသာ ည၏ သန္းေခါင္ယာမ္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္တြင္ ဆႏၷအမတ္ကို ေနာက္ေတာ္ပါ အျဖစ္ ေခၚလွ်က္ က႑ကျမင္းကို စီးကား ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ့သည္။ အခ်ိန္ေကာင္းကို ေရြးထြက္ခဲ့၍ နန္းေတာ္ရွိ လူအားလုံး တစ္ေယာက္မွ် မသိၾက။ ဒုကၡခပ္သိမ္း ကင္းျပတ္ၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ အတြက္ နန္းစည္းးစိမ္ တစ္ခုလုံးကို အလြယ္တကူပင္ စြန္႔ပစ္ခဲ့ေလၿပီ။ ခ်မ္းသာႀကီးႀကီး လိုခ်င္လွ်င္ ခ်မ္းသာေသးကို စြန႔္ရၿမဲ။ ထာဝရခ်မ္းသာကို လိုခ်င္လွ်င္ တဒဂၤခ်မ္းသာကို စြန္႔ရၿမဲ။ ယင္းအခ်ိန္၌ နန္းစံသက္ (၁၃)ႏွစ္၊ သက္ေတာ္ (၂၉) ႏွစ္သာ ရွိေသး၏။
                

      အေနာမာျမစ္ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ေရာက္ေသာ္ က႑ကျမင္းႏွင့္ အမတ္တို႔ကို ျပန္လႊတ္လိုက္သည္။ ရဟန္းအသြင္ယူကာ တရားစက်င့္၏။ ဂဂၤါျမစ္ဝွမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ၾကြကာ ထိုေခတ္က နာမည္ႀကီး ဆရာတို႔ထံ နည္းခံကာ က်င့္၏။ 

      ပထမ ဆရာႀကီးကား ကာလာမ အႏြယ္ အာဠာရ ရေသ့ႀကီး ျဖစ္၏။ သူကား အာကိဉၥညာယတနစ်ာန္ကို ရရွိထားသူပါတည္း။ တရားဓမၼ သင္ၾကားေပးရာတြင္ ပါးစပ္လွဳပ္ရုံမွ်ျဖင့္ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ဆရာ သိထားေသာ တရားအားလုံးကို သိသြား၏။ သိရာတြင္လည္း ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲ စြဲစြဲႀကီးပင္ သိ၏။ ခဏက်င့္ရုံမွ်ျဖင့္ ဆရာ ရထားသည့္ စ်ာန္ကို ရရွိသြား၏။ ဆရာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေမး၏။ ဆရာကလည္း ဤတရားသည္ သူသိျမင္သည့္ တရားျဖစ္ေၾကာင္း ရိုးသားစြာ ေျဖ၏။ ေနာက္ သူႏွင့္ အဆင့္တူ ရာထူးေပးကာ တပည့္မ်ားကို အတူ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ကမ္းလွမ္းသည္။ အေလာင္းေတာ္ကား လက္မခံ။ လိုခ်င္သည္မွာ ဤအရာ မဟုတ္ပါေလ။

                   

      ဤဆရာထံမွ ထြက္ၿပီး ရာမ၏ သား ဥဒကထံ သြား၍ နည္းခံျပန္၏။ ေရွးနည္းအတိုင္းပင္ သင္ေပးအပ္သည့္ တရားကို လွ်င္ျမန္ ထက္ျမက္ စူးရွလွေသာ ဉာဏ္ေတာ္ျဖင့္ တစ္ခဏခ်င္း သိရွိတတ္ေျမာက္၍ ဆရာ ရရွိထားသည့္ ေနဝသညာ နာသညာယတနစ်ာန္ကို ရရွိေလေတာ့၏။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေမးၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ ဤတရားသည္ ဤ ဆရာႀကီး သိထားသည့္ အျမင့္ဆုံးေသာ တရားပင္ ျဖစ္ေနျပန္၏။

            ဆရာကလည္း “သူသိတာကို အရွင္ ေဂါတမ သိၿပီး အရွင္ ေဂါတမ သိတာကို သူသိပါေၾကာင္း” ဝန္ခံ ရွင္းျပသည္။ “ဤလို သီတင္းသုံးေဖာ္ကို ရျခင္းကား အရေတာ္ေလစြ”ဟု ဝမ္းေျမာက္လွသည္။ ဆရာ့အရာ၌ ထားေပးသည္။ သူ႔ဂိုဏ္ကို ေရွ႕ေဆာင္ ေရွ႕ရြက္ျပဳရန္ ကမ္းလွမ္းသည္။ သို႔ေသာ္ အေလာင္းေတာ္ကား ကမ္းလွမ္းမႈကို ျငင္းပယ္ကာ သစၥာရွာပုံေတာ္ ခရီး ဆက္ထြက္ခဲ့သည္။ သစၥာကို ထိုးထြင္း သိမွသာလွ်င္ ဒုကၡအေပါင္းမွ ကင္းလြတ္ၿပီး သႏၱိသုခကို ရေပမည္။ 

       ဥရုေဝလေတာအုပ္သို႔ ဝင္ေရာက္ကာ ဒုကၠရစရိယာ အက်င့္ကို ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ က်င့္၏။ မည္သူမွ် တုႏႈိင္းမမွီေအာင္ က်င့္၏။ ေတာအုပ္ကား ႀကီးလည္း ႀကီးမားလွ၏။ နက္လည္း နက္လွ၏။ ေခါင္လည္း ေခါင္လွ၏။ အစပထမတြင္ ဤလိုေနရာ၌ ေန၍ တရားက်င့္ရန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေပ်ာ္ေမြ႔ႏိုင္ရန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တစ္ပါးတည္း သီတင္းသုံးရန္ေသာ္လည္းေကာင္း ခက္ခဲေၾကာင္းႏွင့္ လုံေလာက္သည့္ သမာဓိ မရွိက စိတ္ေခ်ာက္ျခားႏိုင္ေၾကာင္း သတိယမိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စင္ၾကယ္ေသာ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံတို႔ ရွိသည့္ အတြက္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေတာ၌ေနၿပီး တရားက်င့္ရသည္ကို ခ်မ္းသာႀကီးလွသည္ဟု မွတ္ယူေတာ္မူခဲ့သည္။ 

        သို႔ေသာ္ ေျခာက္ႏွစ္ပတ္လုံး က်င့္ပါလွ်က္ႏွင့္ပင္ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို မရခဲ့။ မရျခင္းမွာ က်င့္နည္းမွားေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ေနာက္ဆုံးတြင္ အစြန္းတစ္ဖက္သို႔ ေရာက္ေနေသာ အတၱကိလမထာႏုေယာဂ အက်င့္ကို ပယ္စြန္႔ေတာ္မူကာ မဇၥ်ိမပဋိပဒါအက်င့္ျဖင့္ က်င့္ေတာ္မူေလရာ တစ္ခုေသာေန႔၏ -

                      

ညည့္ဦးယာမ္တြင္ ပုေဗၺနိဝါသာႏုႆတိဉာဏ္

သန္းေခါင္ယာမ္တြင္ ဒိဗၺစကၡဉာဏ္

မိုးေသာက္ယာမ္တြင္ အာသဝကၡယဉာဏ္တို႔ကို ရေတာ္မူကာ ေလာကသုံးပါး အလယ္တြင္ ဘုရားစင္စစ္ ထင္ရွားစြာ ျဖစ္ထြန္း ပြင့္ေပၚလာပါေတာ့သည္။

ယင္းေန႔ကား မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔ ျဖစ္ပါသတည္း။

ဤေဆာင္းပါးျဖင့္ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔ (Vesak Day)ကို ရိုေသ ေလးျမတ္ ၾကည္ညိဳစြာ ပူေဇာ္ပါသည္။

http://dhammawisdom.blogspot.com/2011/05/blog-post_17.html
http://satekuupuyar.blogspot.com/2012/05/blog-post_2441.html

ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔ (သုိ႔မဟုတ္) သဗၺညဳရဲ႕ ႏွစ္ ၂၆၀၀ ျပည့္

 Ei Ma က May 5, 2012 ေန႔မွာ 1:30am အခ်ိန္တြင္ တင္ခဲ့တယ္။

ဒီႏွစ္ သာသနာေတာ္ ၂၅၅၅ ကုန္ဆံုးလုိ႔ ၂၅၅၆ အကူး ကဆုန္လျပည့္ေန႔ဟာ ဘုရားရွင္ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ ရခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိင္း ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔ အေၾကာင္းကုိ သိေစရန္အတြက္ ဒီေဆာင္းပါးကုိ ေရးၿပီး ဘုရားရွင္ကုိ ပူေဇာ္သကၠာရ ျပဳလုိက္ရပါတယ္။

ကဆန္ုလျပည့္ေန႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔ရဲ႕ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ႀကီးတစ္ေန႔ျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့

(၁) ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ရေသ့သုေမဓာဟာ ဒီဘဒၵကမၻာမွ ေလးဆူေျမာက္ ေဂါတမဘုရားစင္စစ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားထံ နိယတဗ်ာဒိတ္ခံယူတဲ့ေန႔ဟာ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ျဖစ္တယ္။

(၂) ေဂါတမဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားေလး ေမြးဖြားလာခဲ့တဲ့ေန႔လဲ မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ျဖစ္တယ္။

(၃) ေဂါတမဘုရားအေလာင္း ေဗာဓိပင္ေအာက္မွာ ဘုရားျဖစ္တဲ့ေန႔လဲ မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃) ခု ကဆုန္လျပည့္ေန႔ျဖစ္တယ္။

(၄) ေဂါတမဘုရား ပရိနိွဗၺာန္စံတဲ့ ေန႔ဟာလဲ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ ခု ကဆုန္လျပည့္ေန႔ျဖစ္ျပန္တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြအတြက္ အင္မတန္ ထူးျမတ္တဲ့ေန႔တစ္ေန႔ပါ။

ကဆုန္လဟာ ျမန္မာလ ၁၂ ရာသီမွာ ဒုတိယလျဖစ္ၿပီး ၿဗိႆရာသီႏွင့္တူသည္။ ပုဂံေခတ္ေက်ာက္စာမွာ ကဆုန္လကုိ “ကုဆုန္” လုိ႔အေရးမ်ားတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ “ကု” မွ “က”သုိ႔ ေျပာင္းလဲလာတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ (ကုက)ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ “ေရ” ျဖစ္ကာ “ဆုန္” ေတာ့ သြန္းေလာင္းတယ္လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရွိလုိ႔ ကဆုန္လကုိ “ေရသြန္းလ” (သုိ႔မဟုတ္) “ေရေလာင္းလ” လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။

ပါဠိစာေပမွာ ကဆုန္လကုိ “ေဝသာခ” Vesaka လုိ႔ေခၚၿပီး အဲဒီ ေဝသာခ ကေန ပါဌ္ပ်က္ကာ “ေဝသခ္” Vesak ျဖစ္လာတယ္။ သီဟုိအသံထြက္ကေတာ့ ေဝဆတ္ခ္ လုိ႔ ထြက္ၿပီး အေနာက္ႏုိင္ငံသားမ်ားကလည္း သီဟုိသံကုိ အမွီျပဳကာ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ကုိ ေဝဆတ္ခ္ေဒး Vesak Day လုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ ထုိင္းဗုဒၶဘာသာေတြကေတာ့ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ကုိ “ဝိဆာခပူခ်ား” (ဝိသာခပူဇာ) လုိ႔ေခၚသတဲ့။

ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္နဲ႔ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔

ကဆုန္လျပည့္ေန႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔ရဲ႕ အထြတ္အျမတ္ေန႔ျဖစ္လုိ႔ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အစုိးရရံုးပိတ္ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ကဆုန္ေညာင္ေရသြန္းပဲြေတာ္အျဖစ္ ထင္ရွားတဲ့ ဘာသာေရးပဲြကုိ ဆင္ႏႊဲတယ္။ ကဆုန္လရာသီဟာ ေနအရွိန္ အျပင္းအထန္ဆံုးျဖစ္လုိ႔ ေရေတြ ခန္းေခ်ာက္ေလ့ရွိတယ္။ ဘုရားပြင့္ေတာ္မူတဲ့ ေဗာဓိပင္ကုိ ရည္မွတ္ကာ ေဗာဓိပင္အပြားေတာ္မ်ားကုိ တေပ်ာ္တပါး ေရစင္သြန္းေလာင္းၾကလုိ႔ “ကဆုန္လ ေညာင္ေရသြန္းပဲြ” လုိ႔ ေခၚလာၾကတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားအတြက္ ေဗာဓိပင္ဟာ ဘုရားရွင္အား ကုိယ္စားျပဳတဲ့ ပရိေဘာဂေစတီေတာ္ျဖစ္လုိ႔ ေဗာဓိပင္ကုိ ေရေလာင္းေပးျခင္းဟာ ေဗာဓိပင္ ပုိမုိရွင္သန္ေစဖုိ႔ ဘုရားသာသနာေတာ္ ဆက္လက္ အဓြန္႔ရွည္ေစဖုိ႔ ေဖၚညႊန္းပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔ဟာ ကဆုန္လျပည့္ေန႔မွာ သံဃာေတာ္မ်ားအား အရုဏ္ဆြမ္း၊ ေန႔ဆြမ္းေလာင္းလွဴျခင္း၊ သီလခံယူျခင္း၊ ပရိတ္တရားေတာ္ တရားေတာ္မ်ား နာၾကားျခင္း၊ ဘာဝနာတရား ပြားမ်ားျခင္း စတာေတြ ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ ဇိဝိတဒါန ငါးလႊတ္ပဲြ၊ ငွက္လႊတ္ပဲြ၊ တိရစၦာန္ေဘးမဲ့လႊတ္ပဲြေတြကုိလည္း တေပ်ာ္တပါး က်င္းပၾကတယ္။

ထုိင္းႏုိင္္ငံ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔

ထုိင္းႏုိင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံေတာ္ျဖစ္လုိ႔ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ကုိ ရံုးပိတ္ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတယ္။ ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္လုိ႔ ဘုရင္နဲ႔တကြ ဘုရင့္ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ အပါအဝင္ အရာရွိအရာခံမ်ားအားလံုး ကဆုန္လျပည့္ေန႔ အခမ္းအနားျဖစ္တဲ့ “ဝိဆာခပူးခ်ား” ကုိ တျပည္္လံုး ပါဝင္ဆင္ႏႊဲၾကတယ္။ ကဆုန္လျပည့္ေန႔မွာ သာသနာ့အလံေတာ္မ်ားသည္ ထုိင္းႏုိင္ငံ တစ္ဝွမ္းလံုးမွာ တလူလူလႊင့္ထူၾကတယ္။ (ထုိင္းႏုိင္ငံသာသနာ့အလံဟာ ျမန္မာနဲ႔ သီရိလကၤာႏုိင္ငံလုိ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ေျခာက္သြယ္ မဟုတ္ဘဲ အရဟတၱဓဇ သကၤန္းေရာင္ေပၚ တြင္ ဓမၼစၾကာ စက္ဝုိင္းပံု တပ္ထားျခင္းျဖစ္တယ္။)။

ကဆုန္လျပည့္ေန႔မွာ ထုိင္းဗုဒၶဘာသာဝင္းမ်ားဟာ နံနက္ပုိင္းမွာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားကုိ သန္႔ရွင္းေရးမ်ား ျပဳလုပ္ကာ ကုသုိလ္ယူၾကၿပီး ေန႔လည္ပုိင္းအခ်ိန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဓမၼသာလာဇရပ္မွာ တရားနာယူၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဘာဝနာတရားမ်ား ပြားမ်ားအားထုတ္ၾကတယ္။ ညဦးပုိင္းမွာ စုေပါင္းၿပီး လူတစ္ဦးလ်င္ ဖေယာင္းတုိင္ တစ္တုိင္၊ အေမႊးတုိင္သံုးတုိင္ ထြန္းညိွကာ ပန္းတစ္ပြင့္နဲ႔အတူ ေစတီေတာ္အား လက်ာ္ရစ္ သံုးပတ္ပတ္ကာ ပူေဇာ္ၾကတယ္။ ေစတီေတာ္ကုိ လွည့္ပတ္စဥ္ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ တရားဂုဏ္ေတာ္နဲ႔ သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကုိ ရြတ္ဖတ္သရဇၩာယ္ၾကတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ားထံ တရားနာယူၾကတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ ကဆုန္လျပည့္ဗုဒၶေန႔ က်င္းပတဲ့ ေနရာကေတာ့ နခြန္းပထုမ္ရွိ ဗုဒၶမြန္းထုိးဘုရားပဲ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ထုိင္းဘုရင္မင္းျမတ္ (သုိ႔မဟုတ္) ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္မ်ားက ဗုဒၶဘာသာဝင္ လူထုကုိ ဦးေဆာင္ၿပီး “ဝိဆာခပူးခ်ား” (ဝိသာခပူဇာ) ပဲြကုိ ႏွစ္စဥ္က်င္းပတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ ထုိင္းႏိုင္ငံတကၠသုိလ္ေတြမွာလဲ ဝိဆာသပူခ်ား အခမ္းအနားမ်ား က်င္းပၾကတယ္။ အျပည္ျပည္ ဆုိင္ရာ ဗုဒၶဘာသာ အစည္းအေဝးမ်ားကုိလည္း က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံ ႏွင့္ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔

သီရိလကၤာႏုိင္ငံသားမ်ားကေတာ့ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔ကုိ “ေဝဆတ္ = Vesak” လုိ႔ေခၚကာ ရံုးပိတ္ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတယ္။ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ဟာ အထူးျခားဆံုး ေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ကာ ပဲြေတာ္ကုိ (၇) ရက္ခန္႔ က်င္းပတယ္။ အစည္ကားဆံုးေန႔ကေတာ့ ကဆုန္လဆန္း (၁၄) ရက္၊ လျပည့္ေန႔နဲ႔လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ေန႔ပါ။ ဗုဒၶဘာသာဝင္အိမ္တုိင္း သာသနာ့ အလံေတာ္ကုိ လႊင့္ထူထားၾကတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ ေစတီေတာ္၊ ေက်ာင္းေတာ္နဲ႔ လမ္းဆံု လမ္းခြေတြမွာ မီးစင္ျမင့္ႀကီး ေဆာက္လုပ္ကာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေဆးေရးပန္းခ်ီပံုေတာ္ ပတ္ပတ္လည္နဲ႔ ဇာတကေဆးပန္ခ်ီပံုေတာ္ေတြကုိ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ား အလွဆင္ကာ မုိးလင္းေပါက္ ထြန္းညိွပူေဇာ္ၾကတယ္။ အဆုိအကပဲြမ်ား မရွိေပမယ့္ အလြန္စည္ကားတယ္။ ေရာင္စံုမီးပံုး အလွျပိဳင္ပဲြမ်ား က်င္းပတဲ့ ေနရာမွာဆုိရင္ ပဲြလာပရိသတ္မ်ား ႀကိတ္ႀကိတ္တုိး စည္ကားလွတယ္။

အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား (အထူးသျဖင့္ ရြာသူရြာသားမ်ား)ဟာ ကုိလံဘုိၿမိဳ႕ (သုိ႔မဟုတ္) ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားမွ မိးထြန္းပဲြကုိ လာေရာက္ၾကည့္ရႈၾကတယ္။ ေမာ္ေတာ္ကား၊ ဆုိင္ကယ္၊ စက္ဘီးစီးၿပီး လည္ပတ္ၾကတဲ့သူေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့ သူေတြ တစ္ညလံုး စည္ကားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ရြာကေန လာၾကတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖိနပ္မစီးၾကေပ။ အခ်ဳိ႕ေသာ ေစတနာရွင္မ်ားက မိမိအိမ္ေရွ႕မွာ ေရေအး၊ အခ်ဳိေရမ်ားနဲ႔လည္းေကာင္း၊ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ မ႑ာပ္ေဆာက္ၿပိး ထမင္း၊ ဟင္းမ်ား စတုဒိသာအလွဴမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီး ကုသုိလ္ယူၾကတယ္။ အခ်ဳိ႕အိမ္မွာ စပီကာ အႀကီးႀကီးနဲ႔ ဗုဒၶဝင္သီခ်င္းေတြ ဖြင့္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ သီဟုိရုိးရာဗံုတီးကာ ကခုန္ ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကတာကုိေတြ႕ရတယ္။ ပဲြေတာ္ကာလအတြင္း ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ မ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ လမ္းဆံု လမ္းခြနဲ႔ သမုိင္းဝင္ ကလ်ာဏီယ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး၊ ကာရုုတၱရေစတီေတာ္ႀကီး၊ ကႏၲီၿမိဳ႕ စြယ္ေတာ္ေက်ာင္းတုိ႔ကေတာ့ အလြန္စည္ကားတာ ေတြ႕ရတယ္။

သီရိလကၤာဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားဟာ ေဗာဓိေညာင္ပင္ကုိ ပရိေဘာဂေစတီအျဖစ္ လြန္စြာ ၾကည္ညိဳၾကတယ္။ ေန႔စဥ္ ေန႔တုိင္း ေဗာဓိပင္ကုိ ေရေလာင္းပူေဇာ္ၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတုိင္းမွာ ေဗာဓိပင္ရွိရတယ္။ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔ မနက္ပုိင္းမွာ သီရိလကၤာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ကေလးလူႀကီးမ်ားဟာ ဝတ္စင္ျဖဴဝတ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ သြားၾကတယ္။ တံျမက္စည္းလွည္းျခင္း၊ ေဗာဓိပင္အား ပူေဇာ္ျခင္း၊ သီလခံယူျခင္း၊ ပရိတ္ရြတ္ျခင္း၊ ဘာဝနာပြားျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကတယ္။ (သီရိလကၤာဗုဒၶဘာသာဝင္ ကေလးလူငယ္ေတြ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ကုိ ရၾကတယ္။)

ကဆုန္လျပည့္ေန႔ကုိ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ရံုးပိတ္ရက္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္း

ကဆုန္လျပည့္ေန႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔ရဲ႕ အထြတ္အျမတ္ေန႔ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၉၈ ခု၊ ႏုိဝင္ဘာလ ၅ ရက္မွ ၁၄ ရက္အထိ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ၊ ကုိလံဘုိၿမိဳ႕ေတာ္မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ဗုဒၶဘာသာကြန္ဖရင့္မွာ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ကုိ ကမၻာ့ရံုးပိတ္ရက္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ႏုိင္ရန္အတြက္ ညိွႏႈိင္းေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအစည္းအေဝးကေန ၁၉၉၉ ခု စက္တင္ဘာလမွ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး လက္ရွမန္းကတိဂမ္ ဟာ အဲဒီအဆုိကုိ ကုလသမဂၢသုိ႔ တင္သြင္းခဲ့တယ္။

၅၄ ႀကိမ္ေျမွာက္ ကုသလသမဂၢ အေထြေထြညီလာခံမွာ အဲဒီအဆုိကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံ အပါအဝင္ အာရွတုိက္ရွိ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံမ်ား ေတာင္အာရွအဖဲြ႕ဝင္ႏိုင္ငံမ်ား၊ ရုရွားနုိင္ငံ၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုနဲ႔ အျခားႏုိင္ငံမ်ား စုစုေပါင္း ၃၄ ႏုိင္ငံက ေထာက္ခံၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၉၉ ဒီဇင္ဘာ ၁၃ ရက္ အစည္းအေဝးဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွတ္ ၁၇၄ နဲ႔ ကမၻာ့ကုလသမဂၢမွ “ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔” ကုိ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ရံုးပိတ္ရက္ Vesak Universal Holiday အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့တယ္။

ကမၻာ့ကုလသမဂၢဆံုးျဖတ္ခ်က္ကေတာ့

“ေဂါတမဗုဒၶဘုရားရွင္ရဲ႕ သာသနာေတာ္သည္ ကမၻာေပၚမွာ သက္တမ္းရွည္ၾကာတဲ့ ဘာသာတစ္ခုျဖစ္တဲ့အျပင္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမေတာ္ဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကာလတုိင္ေအာင္ လူသားတုိ႔အေပၚ ကာယသုခ၊ စိတၱသုခနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ၿပီး ေနာင္အနာဂတ္မွာလည္း ကမၻာ့လူသားတုိ႔အေပၚ ေကာင္းက်ဳိးမ်ား ဆက္လက္ သက္ေရာက္ေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ျဖစ္၍ ကုသလမဂၢဗဟုိဌာနခ်ဳပ္နဲ႔ ကမၻာေပၚရွိ ကုလသမဂၢဌာနအသီးသီးတုိ႔မွ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔ (ေဝဆတ္ေဒး)ကုိ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ရ့ုံးပိတ္ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ရမည္။ ဤဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ ေဝဆတ္ေဒး က်င္းပရာတြင္ ကုလသမဂၢရံပံုေငြကုိ သံုးစဲြခြင့္မရွိ။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ကဆုန္လျပည့္ေန႔သည္ မည္သည့္လ (အဂၤလိပ္လ)တြင္ က်ေရာက္မည္ကုိ ကုလသမဂၢဌာနခ်ဳပ္ႏွင့္ အျခားေသာ ကုလသမဂၢဌာနတုိ႔က တုိင္ပင္ညွိႏႈိင္းကာ ဆံုးျဖတ္သြားရမည္” လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

ထူးျခားလွတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔ရဲ႕ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ကုိ ကမၻာ့ကုလသမဂၢက အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ရံုးပိတ္ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့ေလၿပီ။

ကဆုန္လျပည့္ေန႔ဟာ ဘုရားရွင္ အဆူဆူ ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ေန႔လည္းျဖစ္တယ္။ ေလာကမွာ ဘုရားရွင္ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္လာျခင္းဟာ ေလာကေကာင္းက်ဳိးအတြက္ပဲျဖစ္တယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးအမေတာ္ဟာ ေလာကသားတုိင္းအတြက္ ျဖစ္တယ္။ ေလာကသားတုိ႔ဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမအတုိင္း လုိက္နာက်င့္သံုးပါက ကာယသုခ စိတၱသုခနဲ႔ ျပည့္စံုၾကၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအစစ္ ျဖစ္တဲ့ သႏၲိသုခ နိဗၺာန္ကုိ မလႊဲဧကန္ ေရာက္ရေပမည္။

ဘုရားရွင္ အဆံုးအမျဖစ္တဲ့

“မေကာင္းမႈေရွာင္၊ ေကာင္းမႈေဆာင္၊ စိတ္ကုိျဖဴေအာင္ထား”

“ဗုဒၶတုိင္းသာ၊ မိန္႔ခဲ့တာ၊ သံုးျဖာဤစကား” အတုိင္း လုိက္နာက်င့္သံုးႏုိင္ၾကၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အစစ္ျဖစ္တဲ့ သႏိၲိသုခကုိ ရရွိႏုိင္ၾကပါေစ။

Ref:

- The Sunday Times. Sunday. (12.9.1999) & (21.5.2000) Colombo, Sri Lanka

- Essay on the Thailand, Copyright 1991, Thanapol Vittayakarn Co.Ltd.

- ျမန္မာ့ စြယ္စံုက်မ္း အတဲြ ၁၊ ၈၊ ကဆုန္လျပည့္ေန႔၊ ေဗာဓိပင္။

ေတာင္တန္းသာသနာျပဳ ဆရာေတာ္ အရွင္သုခမိႏၵ (စဝ္ဆုခမ္း တန္႔ယန္း)

ဗုဒၶဝင္ ပံုေတာ္မ်ား လွဴဒါန္းပါသည္

 May 4, 2012 ရက္ ၊ 1:01 တြင္ mr myint ေရးသားခဲ့ေသာ ဘေလာ့ျဖစ္ပါသည္ ။

ကဆုန္လျပည့္ဗုဒၶေန႔အား ဤ ဗုဒၶဝင္ ပံုေတာ္မ်ားျဖင့္ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ပါသည္။

          
သုေမဓာရွင္ရေသ့သည္ ေနာင္ေလးသေခၤ်နဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္းၾကာေသာအခါ တရားအလံုးစံုကုိ ကုိယ္ေတာ္တုိင္သိေတာ္မူေသာ သဗၺညဳတဉာဏ္ရွင္ ေဂါတမျမတ္ဗုဒၶျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ဒီပကၤရာဘုရား ဗ်ာဒိတ္စကား ေပးေတာ္မူပံု

မဟာသကၠရာဇ္ ၆၇ခုႏွစ္ ဝါဆုိလျပည့္ေန႔၌ ကပၸိလဝတ္ျပည့္ၾကီးရွင္ သုေဒၶါဒနမင္းၾကီး၏ မိဖုရားေတာ္ မယ္ေတာ္မာယာ အိမ္မက္ျမင္မက္ပီ ဘုရားအေလာင္းေတာ္နတ္သားသည္ နတ္ျဗဟၼာမ်ား ေတာင္းပန္မႈေၾကာင့္ ခ်မ္းေျမ့စြာ မယ္ေတာ္ဝမ္းဝယ္ သေႏၶယူေတာ္မူပံု

မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔၌ ကပၸိလဝတ္ႏွင့္ ေဒဝဒဟႏွစ္ျပည္ေထာင္လမ္းခရီးအၾကား အင္းၾကင္းေတာ၌ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားငယ္ကုိ မယ္ေတာ္မာယာ ဝမ္းၾကာတုိက္မွ ဖြားျမင္ေတာ္မူပံု

ခမည္းေတာ္သုေဒၶါဒနမင္းၾကီး ကုိးကြယ္ေသာ အဘိညာဏ္ရ ေဒဝီလရွင္ရကုိ ဖူးေျမွာက္ရန္ သိဒၶတၳမင္းသားငယ္ကုိ ခ်ီေပြ႔ယူေဆာင္လာရာ ဘုန္းကံပုိမို ၾကီးမားေသာ အေလာင္းေတာ္ မင္းသားငယ္၏ ေျခေတာ္အစံုတုိ႔သည္ ေဒဝီလရွင္ရေသ့၏ ဦးေခါင္းေတာ္ကုိ ထိခုိက္မိပံု

ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒနမင္းၾကီ လယ္ထြန္မဂၤလာျပဳေနစဥ္ အေလာင္းေတာ္မင္းသားေလးက အတိတ္ဘဝ ပါရမီဓာတ္အဟုန္ေၾကာင့္ သင္ျပေပးသူ မရွိဘဲ မိမိအလိုလိုသာလွ်င္ အာနာပါနပထမစ်ာန္သမာဓိကုိ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းစြာ ဝင္စားႏုိင္ပံု

ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားေလး ေယာက်္ားတုိ႔ တတ္အပ္ေသာ အ႒ရသတစ္ဆယ့္ရွစ္ရပ္ကုိ မိမိရဲ႕ ေရွးဘဝပါရမီဟံုေၾကာင့္ သင္စရာမလိုဘဲ ကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္ၿပီးဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားေလး သာကီဝင္ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္တုိ႔၏ ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္၌ မိမိရဲ႕ လက္ရံုးရည္ ႏွလံုးရည္ စြမ္းရည္သတၱိကုိ အံၾသဘြယ္ျပသေနပံု(ထက္၊ေအာက္)

အေလာင္းေတာ္သိဒၶတၳမင္းသားေလး သက္ေတာ္ တဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္ေသာအခါ ဘဒၵကၪၥနာ (ယေသာဓရာေဒဝီ)ႏွင့္ စုလ်ားရစ္ပတ္ပီ သာကီဝင္နန္းစည္းစိမ္ကုိ သိမ္းပုိက္၍ သာကီဝင္ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္တုိ႔၏ အက်ဳိးစီးပြားကုိ ေဆာင္ေတာ္မူခန္း

အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသား နန္းသက္ တစ္ဆယ့္သံုးႏွစ္ သက္ေတာ္ ႏွစ္ဆယ့္ကုိးေရာက္ေသာအခါ သူအုိ၊ သူနာ၊ သူေသ၊ ရဟန္းဟူေသာ နိမိတ္ႀကီးေလးပါးကုိ ျမင္ေတာ္ပီ သတိသံေဝဂ ရေတာ္မူခန္း

အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၱမင္းသားေလး မဟာသကၠရာဇ္ ၉၇ခုႏွစ္ ဝါဆုိလျပည့္ေန႔ ေတာထြက္မည္ဆဲဆဲ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾကီးမားေသာ ေမတၱာေတာ္ျဖင့္ မိမိရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ဖြားျမင္ခါစ သားေတာ္ၾကီး ရာဟုလာေလးကုိ ယုယပုိက္ေထြး လိုသျဖင့္ လာေရာက္ ရႈစားေတာ္မူခန္း

အေလာင္းေတာ္သိဒၶတၳမင္းသား မဟာသကၠရာဇ္ (၉၇)ခုနွစ္ ဝါဆုိလျပည့္ တနလၤာေန႔မွာ ဖြားဖက္ေတာ္ ျမင္းျမီးဆဲြ ေမာင္ဆန္နဲ႔ အတူ ေတာ္ထြက္ေတာ္မူပီ အေနာမာေသာင္ကမ္း၌ ဆံမုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ကုိ ပယ္ေတာ္မူပီ ရေသ့ရဟန္းျပဳေတာ္မူပံု

 နန္းစည္စိမ္ကို စြန႔္ပီ ေတာထြက္ေတာ္မူလာေသာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ကုိ ၾကည္ညိဳလြန္းလွျဖင့္ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည့္ရွင္ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးက မိမိရဲ႔ နန္းစည္းစိမ္တဝက္ကုိ ခဲြေပးပံုႏွင့္ ဘုရားျဖစ္ေသာအခါ၌ မိမိတုိင္းျပည္မွာ အရင္ဦးဆံုး တရားေဟာၾကြပါရန္္ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ပံု။

 ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ေတာထြက္လာၿပီေနာက္ ထုိေခတ္အခ်ိန္အခါက ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားတဲ့ အာရဠရေသ့ၾကီးထံ ေလာကီစ်ာန္သမာပတ္ခုႏွစ္ပါးကုိ မပင္မပန္းဘဲ သင္ယူတတ္ေျမာက္ပံု

 အာဠာရ၊ဥဒက ရေသ့နွစ္ဦးတို၏ ဈာန္သမာပတ္မ်ားသည္ မေသရာအျမဳိက္နိဗၺာန္ကို ေရာက္နိုင္သည္

မဟုတ္ဟု သိျမင္ေတာ္မုျပီး မိမိခႏၶာကိုယ္ကို ဆင္းရဲးပူေလာင္ပင္ပန္းေစေသာ သူတကာတို႔ က်င္နိုင္ရန္

ခက္ခဲးေသာ ဒုကၠရစရိယာကို (၆)နွစ္တိုင္ မွားယြင္းစြာက်င့္ေတာ္မူပံု

 ဘုရားျဖစ္ခါနီး၌ ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္. ေျမအျပင္ကုိ အိပ္ယာျပဳလ်က္ ဟိမဝႏၲာေတာင္ကုိ ေခါင္းအံုးျပဳကာ. လက္ေတာ္ေျခေတာ္မ်ား သမုဒၵရာေလးစင္းလံုးသုိ႔ ျဖန္႔က်က္ထားလ်က္ အိပ္စက္ရသည္ဟု အိမ္မက္ျမင္မက္ေတာ္မူပံု

 

ဘုရားအေလာင္းေတာ္၏ ခ်က္ေတာ္မွထြက္ေပၚလာေသာျမက္ပင္တစ္မ်ဳိးသည္ အထက္ဘဝဂ္ထိတက္သြားပံု၊။

အရပ္ေလးမ်က္နာမွ ပ်ံသန္းလာေသာ ညဳိ၊နီ၊ ေရႊေရာင္ငွက္မ်ားသည္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ေရွ႕ေတာ္၌ျဖဴဆြတ္သြားပံု၊။

ကိုယ္လံုးျဖဴျပီး ဦးေခါင္းမဲးေသာပိုးရြမ်ား ဒူေခါင္းအထိတက္လာာကပံု။

မစင္အညစ္အေၾကးမ်ား ရွိရာကို ေလွ်ာက္လွမ္းရေသာလည္း အညစ္အေၾကးမ်ား

 လူးလည္းေပက်ံမူမရွိပံု တိုကိုအိမ္မက္ ျမင္မက္ေတာ္မူပံု   ။

ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူခါနီး၌ ေသနာနိဂံုးမွ သူေဌးသမီး သုဇာတာက အထူးစီမံထားေသာ အန႔ံ အရသာႏွင့္ အလြန္ျပည့္စံုေသာ ႏုိ႔ဃနာဆြမ္းကို ဘုရားအေလာင္းေတာ္အား ေညာင္ပင္ေစာင့္ နတ္မင္းၾကီးအထင္ႏွင့္ လာေရာက္ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပံု

ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူခါနီး အပရာဇိတပလႅင္ထက္ဝယ္ ထက္ဝယ္ဖြဲ႔ေခြ ထုိင္ေနေတာ္မူေသာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ကုိ ဝသဝတၱီနတ္ျပည္မွ မာန္နတ္မင္းႏွင့္ အေပါင္းပါတုိ႔က ေႏွာက္ယွက္တုိက္ခုိက္ၾကသည္ကုိ ေနမဝင္မီ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ဖူးေသာ ပါရမီေတာ္အေပါင္းတုိ႔ျဖင့္္ ေအာင္ျမင္ေတာ္မူပံု

မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶဟူးေန႔ ပုရိမယာမ္၌ ပုေဗၺနိဝါသာႏုႆတိဉာဏ္၊ မဇၩိမယာမ္၌ ဒိဗၺစကၡဳအဘိညာဏ္၊ ပစၧိမယာမ္၌ အာသဝကၡယဉာဏ္ကို ရေတာ္မူပီ ဆရာမရွိဘဲ ကုိယ္ေတာ္တုိင္သာလွ်င္ တရားအလံုးစံုကုိ အကုန္အစင္ သိေတာ္မူေသာ အတုမရွိ သဗၺညဳဘုရားအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရိွေတာ္မူခဲ့ပါသည္။http://www.dhammageha.com

 http://satekuupuyar.blogspot.com/2011/11/blog-post_27.html?spref=fb

အထက္ပါပံုမ်ားသည္ က်ြန္ေတာ္ဆီမွာရွိေသာ ပုံေတာ္မ်ားျဖစ္ပါသည္။

ဆက္လက္ျပီး ေဖာ္ျပမည္ပံုမ်ားကိုေအာက္ပါ link မွ ကူးယူပါသည္။

http://whitewishofyouths.multiply.com/journal

နကို စာညြန္းမပါတာပါ။ အညြန္းေရးခ်င္ပါေသာလည္း ဗုဒၵဝင္ပံုေတာ္မ်ား  ျဖစ္ေသာေၾကင့္

လႊဲးေခ်ာ္သြားမည္စိုးပါသျဖင့္ ပံုစာညြန္ မေရးေတာ့ပါ။အာလံု သိၾကလိမ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။

ဗုဒၶ ျဖစ္စဥ္ ပံုေလးေတြပါ...........(3)

for everyon

http://whitewishofyouths.multiply.com/journal

ဘုရားရွင္ ပရိတ္နိဗၺာန္ စံေတာ္မူပံု ေလးကိုေတာ့ facebook မွ ရပါသည္။
    ဗ်ာ၊ ဖြား ၊ပြင့္၊ စံ = ဤေလးတန္ ၊ မွတ္ရန္ ကဆုန္လ
ကဆုန္လျပည့္ေန႔ သည္ ဗုဒၵဘာသာဝင္တိုအတြက္ ထူးျမတ္ေသာ ေန႔ၾကီးတေန႔ပါ။
ကုသိုလ္ေကာင္းမွုမ်ားျပဳျခင္ ၊ဥပုဒ္ သီလ ေစာင့္ထိန္းျခင္း၊ တရားဘာဝနာ ပြားမ်ားျခင္းတို႔ျဖင့္
ဗုဒၶဘုရားရွင္အား ပူေဇာ္ၾကပါစို..............
                                                          ေမာင္ျမင့္
http://satekuupuyar.blogspot.com/2012/05/blog-post_4775.html